«Η ζωή είναι περίπλοκη»
Αυτή ίσως είναι η µεγαλύτερη ανακρίβεια — αν όχι το µεγαλύτερο ψέµα — που µας ακολούθησε µεγαλώνοντας. Γιατί η ζωή δεν είναι πραγµατικά περίπλοκη. Εµείς τη δυσκολεύουµε.
Όχι ηθεληµένα, φυσικά. Απλώς κουβαλάµε τόσα πολλά µέσα µας — σκέψεις, φόβους, ενοχές, ανασφάλειες — που συχνά βάζουµε µόνοι µας τρικλοποδιές στον εαυτό µας. Κι ενώ τα πράγµατα είναι απλά, εµείς τα κάνουµε δύσκολα.
Η δυσκολία σχεδόν πάντα ξεκινά από µέσα µας. Βρισκόµαστε σε διλήµµατα, σε αναποφασιστικότητα, σε δισταγµό. Κι ακόµη κι όταν δρούµε, η δράση µας κουβαλά προβολές και προσδοκίες, κι έτσι η αντίδραση που λαµβάνουµε γεννά µέσα µας ενοχές, φόβο ή αµφιβολία.
Και κάπως έτσι, όλα µοιάζουν περίπλοκα.
Ώσπου κάποια στιγµή λέµε µέσα µας:
«Ως εδώ».
Όχι µε θυµό. Όχι µε ένταση. Αλλά µε µια ήρεµη βεβαιότητα.
Για τους περισσότερους από εµάς, αυτή η στιγµή έρχεται αργά ή γρήγορα. Και όταν έρθει, έχει κάτι σχεδόν λυτρωτικό.
Γιατί τότε τα δύσκολα αρχίζουν ξαφνικά να γίνονται απλούστερα. Ξεκαθαρίζουµε τι θέλουµε και τι δεν θέλουµε στη ζωή µας. Τι είµαστε διατεθειµένοι να δουλέψουµε και να αλλάξουµε — και τι όχι. Τι λύνεται, και τι χρειάζεται να αφεθεί πίσω.
Κι αυτή η διαδικασία, ακριβώς επειδή µας βρίσκει εξαντληµένους από την υπερπροσπάθεια του νου, είναι συνήθως ήρεµη.
Η συνειδητοποίηση είναι σχεδόν πάντα απλή.
Τόσο απλή, που πολλές φορές µας κάνει να αναρωτιόµαστε:
«Μα γιατί ταλαιπωριόµουν τόσο καιρό;»
Όλα κάνουν τους κύκλους τους. Και όλα έχουν κάτι να µας διδάξουν.
Μα από τη στιγµή που θα συνειδητοποιήσουµε ότι τα πράγµατα ίσως να είναι πιο απλά απ’ όσο νοµίζαµε, η ζωή αρχίζει σιγά σιγά να µεταµορφώνεται.
Γιατί η φωνή µας αποκτά µια άλλη δύναµη. Πιο ήρεµη. Πιο αληθινή.
Και µας φέρνει λίγο πιο κοντά στον πραγµατικό µας εαυτό — εκείνον που υπάρχει μέσα μας σιωπηλά και περιµένει υποµονετικά να τον ανακαλύψουµε, µέρα µε τη µέρα.
