Σε µια κωµόπολη, µια φορά και έναν καιρό, που καµάρωνε πως είχε τον πιο δραστήριο και δυναµικό δήµο της περιοχής, οι συνεδριάσεις του δηµοτικού συµβουλίου κρατούσαν πάντοτε πολλές ώρες. Ο δήµαρχος µιλούσε, οι σύµβουλοι της συµπολίτευσης και της αντιπολίτευσης µιλούσαν, οι αντιδήµαρχοι µιλούσαν ακόµη περισσότερο, κι ένας γραµµατικός κατέγραφε ακούραστος τα πάντα σε χοντρά βιβλία µε δερµάτινο εξώφυλλο.
Ανάµεσά τους ξεχώριζε ένας σύµβουλος της συµπολίτευσης. ∆εν φηµιζόταν ούτε για τις ιδέες του ούτε για τα έργα του. Είχε, όµως, ένα σπάνιο ταλέντο, το σβήσιµο.
Είχε στην δερµάτινη τσάντα του πάντοτε µια γοµολάστιχα τόσο µεγάλη, που έµοιαζε περισσότερο µε ένα ψωµάκι για σάντουιτς παρά µε γραφική ύλη. Κάθε φορά που έβλεπε κάποια φράση που τον ενοχλούσε, άρχιζε το τρίψιµο. Έσβηνε σχόλια, παρατηρήσεις, ενστάσεις, υποσχέσεις, ακόµη και λόγια που ο ίδιος είχε πει λιγοστά λεπτά πρωτύτερα.
Κάποια µέρα, λοιπόν, ο πιο ηλικιωµένος δηµοτικός σύµβουλος, που είχε, στην πολιτική του διαδροµή, δει και γνωρίσει ένα σωρό δηµαρχίες να έρχονται και να φεύγουν, του είπε χαµογελώντας εν είδει πειράγµατος: «Πρόσεχε, συνάδελφε! Έτσι που το πας, από το πολύ σβήσιµο στο τέλος δεν θα µείνει ούτε το όνοµά σου στα πρακτικά!»
Όλη η αίθουσα γέλασε. Ο δήµαρχος χαµογέλασε αµήχανα. Ο γοµοσβήστης, όµως, συνέχισε ακάθεκτος και αµετανόητος. Άλλωστε, όταν κάποιος δεν µπορεί να διορθώσει την πραγµατικότητα, συχνά προσπαθεί να διορθώσει το χαρτί.
Με το πέρασµα του καιρού, τα βιβλία του δήµου άρχισαν να µοιάζουν µε χιονισµένα τοπία. Σελίδες ολόκληρες κατάλευκες. Εκεί που υπήρχαν άλλοτε αποφάσεις, κενό. Όπου έβλεπες κάποτε δεσµεύσεις, κενό. Εκεί που υπήρχαν ευθύνες, διπλό κενό, για σιγουριά.
Κι όµως, οι άρχοντες της πόλης ήταν περήφανοι. «Βλέπετε πόσο καθαρά είναι τα αρχεία µας;» έλεγαν δηµόσια κάθε τρεις και λίγο, καµαρώνοντας σαν γύφτικα σκεπάρνια. Πράγµατι! Τόσο καθαρά, που δεν έβρισκες µέσα ούτε το παραµικρό ίχνος αλήθειας…
Ώσπου µια µέρα οι δηµότες ζήτησαν να µάθουν ποιος είχε υποσχεθεί την αποκατάσταση των λακκούβων στους δρόµους της πόλης η οποία δεν έγινε ποτέ, τις εστίες πρασίνου που έµειναν στα λόγια και το σχολείο που εγκαινιάστηκε τρεις φορές χωρίς να λειτουργήσει ποτέ.
Άνοιξαν όλα τα πρακτικά. Λευκές σελίδες. Έψαξαν σε όλα τα βιβλία. Λευκές σελίδες. Παντού. Έψαξαν τους αντιδηµάρχους. Ρώτησαν τους δηµοτικούς συµβούλους. Κανείς δεν ήξερε τι να απαντήσει. Άλλοι κοιτούσαν το ταβάνι και σφύριζαν αδιάφορα, άλλοι έλυναν και έδεναν, ξαναέλυναν και ξαναέδεναν από αµηχανία τα κορδόνια των παπουτσιών τους.
Τότε, καθώς το θέµα είχε γίνει πια πρωτοσέλιδο σε όλες τις τοπικές εφηµερίδες και κύριο θέµα στους ραδιοτηλεοπτικούς σταθµούς, όλοι οι πολίτες συνειδητοποίησαν πως το πιο επικίνδυνο σε κάθε πόλη δεν ήταν τα λάθη των αρχόντων της. Τα λάθη διορθώνονται. Το επικίνδυνο ήταν η µανία να εξαφανίζονται τα ίχνη τους.
Και από τότε έµεινε µια κουβέντα την οποία ένας παππούς είπε στην αγορά όταν τον ρώτησαν οι δηµοσιογράφοι: «Όταν η γοµολάστιχα γίνεται µεγαλύτερη από τη συνείδηση, τα πρακτικά ασπρίζουν και η πόλη µαυρίζει.»
* Το παρόν αποτελεί προϊόν µυθοπλασίας. Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε οµοιότητα είναι συµπτωµατική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγµατικότητα.
