Το ένα ψέµα φέρνει το άλλο.
Και στην προσπάθειά µας να καλύψουµε το πρώτο ψέµα, χρησιµοποιήουµε ένα δεύτερο και κατόπιν ένα τρίτο.
Έτσι µπαίνουµε σε έναν φαύλο κύκλο χωρίς αρχή, µέση και τέλος.
Τι µας οδηγεί όµως στην διαδικασία να παρασκευασουµε ένα ψέµα;
Γιατί επιλέγουµε αυτόν τον δρόµο και όχι τον ξεκάθαρο;
Γιατί µπαίνουµε στην διαδικασία να υφανουµε έναν ολόκληρο ιστό;
Θέλουµε να αποφύγουµε τις συνέπειες των πράξεων µας
Θέλουµε να κερδίσουµε χρόνο;
Νοµίζουµε ότι είµαστε πιο έξυπνοι από τους άλλους και υποτιµούµε την νοηµοσύνη τους;
Έχουµε την εντύπωση ότι είµαστε τόσο καλοί ηθοποιοί και οι ερµηνεία µας είναι µοναδική;
Λέγοντας ένα ψέµα, ένα είναι σίγουρο.
Ότι ανοίγουµε τον ασκό του Αιόλου και κατά συνέπεια πρέπει να είµαστε προετοιµασµενοι να αντιµετωπίσουµε και τους ανέµους που θα έρθουν κάποια στιγµή στο δρόµο µας.
Πώς µπορείς λοιπόν να καταλάβεις εύκολα αν κάποιος σου λέει ψέµατα;
Καταρχήν από την γλώσσα του σώµατός του.
Από την µατιά του, που ειναι χαµηλωµένη.
Από τον λόγο του και την χροιά της φωνής του, που δεν είναι σταθερά.
Από την ίδια την ιστορία που θα ακούσεις και κατά την επανάληψή της θα δεις ότι υπάρχουν διάφορες στην αφήγηση.
Από το ένστικτό σου, την εσωτερική φωνή σου, που βρίσκεται σε συναγερµό.
Από την εξιστόρηση της ιστορίας µε αντίστροφη σειρά.
Όπως και να έχει, το ψέµα όπως και η αλήθεια, βγαίνουν πάντα στην επιφάνεια.
Γιατί το ψέµα λειτουργεί ως σαράκι, δηλητηριάζει πάντα από µέσα αυτόν που το λέει.
Ο καθένας µας έχει την ευθύνη του εαυτού του και θα πρέπει να έχει και την επίγνωση των όσων λέει.
Ας αποµακρύνουµε από τον ορίζοντα µας όσους δεν σέβονται, εµάς, την αντίληψή µας και την καθαρότητα του χαρακτήρα µας.
Εξάλλου στο τέλος χαµένος δεν είναι αυτός που ακούει τα ψέµατα, αλλά αυτός που τα λέει.
Ο πρώτος είναι απλώς εξαπατηµένος.
*Η Ρούλα Παγιαλάκη είναι αρθρογράφος βιωµατικής γραφής
