Πριν λίγες µέρες ανακοινώθηκαν τα οικονοµικά µέτρα της κυβέρνησης. Υπήρξε µια 6µηνη προετοιµασία από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ, ότι περίπου θα ‘ρθει η οικονοµική λύτρωση του λαού µας. Όµως µάλλον µετά από 2 χρόνια θα µας κάνουν τον λογαριασµό οι λογιστές για να µάθουµε τα… κέρδη.
Φαίνεται όµως ότι αυτά τα µέτρα δεν µπορούν να συµβάλλουν στην ενίσχυση ενός παραµεληµένου κοινωνικού κράτους, που έχει περιθωριοποιηθεί. Μέτρα για την ενίσχυση της παιδείας και της υγείας, για τους αγρότες που έχουν πληγεί, για τους συνταξιούχους που έχουν πληρώσει ακριβά την οικονοµική κρίση, για την αντιµετώπιση του δηµογραφικού προβλήµατος, για τους νέους επιστήµονες που µεταναστεύουν. ∆ηλαδή ουσιαστικά µέτρα για να νιώσει ο λαός ότι υπάρχει και κοινωνική διάσταση στο κράτος.
Κανένα µέτρο για τα υπερκέρδη των καρτέλ και των τραπεζών. Το µεγάλο κεφάλαιο ανέπαφο!
Είναι όµως γεγονός ότι µε την επικράτηση του νεοφιλελευθερισµού έχει “θεοποιηθεί” ο καπιταλισµός. Τα αποτελέσµατα µιας τέτοιας ιδεολογικής κατεύθυνσης είναι εµφανή σήµερα στη χώρα µας, όπως και σ’ όλη την Ευρώπη. Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά είτε της ΕΛΣΤΑΤ, είτε αυτά που βλέπουµε στην καθηµερινότητα του πολίτη. Υπάρχει κρίση στο κοινωνικό κράτος και όξυνση των κοινωνικών προβληµάτων. Το κοινωνικό κράτος έχει παραµερισθεί.
Συγκεκριµένα το 60% των πολιτών ζει για 20 µέρες µε τον µισθό του. Να σηµειωθεί ότι η Ελλάδα συναγωνίζεται τη Βουλγαρία για το βιοτικό τους επίπεδο και όταν µπήκαµε στο ευρώ το βιοτικό επίπεδο του λαού µας ήταν στο 87% του µ.ο. της Ε.Ε. και σήµερα είναι 69%! Η ακρίβεια έχει φέρει σε αδιέξοδο τον λαό µας. Ο ανταγωνισµός της ελεύθερης αγοράς που θα φερνε µικρότερες τιµές, αποδείχθηκε ότι ήταν ένα… παραµύθι. Το στεγαστικό πρόβληµα έχει πάρει εθνικές διαστάσεις. Τα ενοίκια θέλουν ένα µισθό, η βραχυχρόνια µίσθωση µείωσε δραµατικά την προσφορά σπιτιών και η επιδροµή των Κορακιών- funds έχει βγάλει στο σφυρί µέχρι σήµερα 180.000 ακίνητα. Η στεγαστική πολιτική έχει πέσει στον κερδοσκοπία των οικονοµικών συµφερόντων. Η ιδιοκατοίκηση είχε φθάσει στο 85% και σήµερα είναι 65%! Η στέγη δεν αποτελεί πια δικαίωµα, όπως αναφέρεται στο σύνταγµα, αλλά µέσο κερδοσκοπίας. Ο “θεοποιηµένος” καπιταλισµός πάνω από το σύνταγµα και το κοινωνικό κράτος. Οι φοιτητές δεν µπορούν να σπουδάσουν γιατί θέλουν 500-600 € για ένα δωµάτιο!
156.000 παιδιά πηγαίνουν κάθε πρωί νηστικά στο σχολείο τους (έρευνα ΜEGA). Καλές είναι οι φρεγάτες, αλλά καλύτερο είναι το κοινωνικό κράτος. Ο πληθυσµός της χώρας µειώθηκε 500.000 άτοµα στα τελευταία 10 χρόνια. Οι θάνατοι είναι διπλάσιοι από τις γεννήσεις. Οι νέοι δεν µπορούν να ανοίξουν νοικοκυριό, γιατί ο µισθός τους επαρκεί µόνο για ενοίκιο, φως και νερό.
Ο πρωτογενής τοµέας εξαφανίζεται είτε από τα σκάνδαλα, είτε από την έλλειψη αγροτική πολιτικής. Στα τελευταία 6 χρόνια έχουν αλλάξει 6 υπουργοί και 6 διοικήσεις ΟΠΕΚΕΠΕ.
Οι Έλληνες θα τρώνε κρέας κάθε Λαµπροχριστούγεννα! Οι Έλληνες οφείλουν 300 δισ. στο ∆ηµόσιο, στα ταµεία και στις τράπεζες. Έχουν χρέη προς την εφορία 4.500.000 Έλληνες. Αυτά είναι µερικά στοιχεία που δείχνουν ότι το κοινωνικό κράτος έχει καταρρεύσει. Έχουν δηµιουργηθεί 2 κοινωνικές τάξεις. Η τάξη των πλουσίων και η τάξη των φτωχών
ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
Πάντοτε υπήρχε αντιπαράθεση µεταξύ υποστηρικτών του σοσιαλισµού και του καπιταλισµού. Πολλοί ισχυρίζονται ότι ο σοσιαλισµός τράβηξε τον καπιταλισµό προς το κοινωνικό κράτος ή ότι τα µέτρα της κοινωνικής πολιτικής από τον καπιταλισµό αποτέλεσαν τον δούρειο ίππο προς τον σοσιαλισµό. Όποια θέση κι αν δεχθούµε είναι γεγονός ότι επικράτησε µεταπολεµικά η αντίληψη, ότι για την οικοδόµηση ενός κοινωνικού κράτους, δεν µπορεί να ανατεθεί σε ιδιώτες ή σε ιδιωτικούς οργανισµούς, αλλά σ’ ένα κράτος µε την παρεµβατική πολιτική του. Όπως ο κρατικός παρεµβατισµός έχει εξοβελίσθει σήµερα. Οι σηµερινοί καπιταλιστές θυµούνται την κρατική παρέµβαση, µόνο όταν οι πολίτες είναι έτοιµοι για αγώνες ή όταν καταλήγουν στα πρόθυρα της εξαθλίωσης. Ευτυχώς που δεν έχουν φθάσει ακόµη τους παλαιότερους καπιταλιστές, που ήθελαν να αφήνεται ο άπορος να πεθάνει στον δρόµο!
Έχουν λοιπόν εγκαταλείψει τα φιλελεύθερα κόµµατα την µεταπολεµική κοινωνική πολιτική τους. Στο όνοµα µιας δήθεν οικονοµικής σταθερότητας ακολουθείται µια µονοδιάστατη τεχνική λογική εκπλήρωσης των εκάστοτε ποσοτικών στόχων. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να ευηµερούν οι αριθµοί και όχι οι άνθρωποι. Ακούει ο λαός µας για ανάπτυξη της οικονοµίας, για υπερπλεονάσµατα δισεκατοµµυρίων, για επαίνους των οίκων αξιολόγησης, για ανάπτυξη της οικονοµίας και ταυτόχρονα δεν µπορεί να βγάλει τον µήνα ή να βρει στέγη για να στεγασθεί!
ΕΞΕΥΡΕΣΗ ΠΟΡΩΝ!
Ο Ελ. Βενιζέλος έλεγε στις 15/11/1910 για τη φορολογική πολιτική τα εξής.
«Έµµεσοι φόροι πλήττοντες δι’ υπερόγκων δασµών αντικείµενα πρώτης ανάγκης, είναι φυσικό να βαρύνουν δυσαναλόγως τας απορωτέρας τάξεις και δηµιουργούν αντιστρόφως προοδευτική φορολογία».
Πόσο επίκαιρα είναι αυτά που είπε πριν από 115 χρόνια! Αυτό συµβαίνει σήµερα µε τον ΦΠΑ. Τα κόµµατα της αντιπολίτευσης ζητούν µείωση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, για να µετριασθεί το πρόβληµα της ακρίβειας. Γιατί είναι µια άδικη φορολογία. Ένας µισθωτός ή ένας συνταξιούχος πληρώνει τον ίδιο φόρο µ’ έναν… εφοπλιστή!
Στα 4-5 δισ. που εισπράττει κάθε χρόνο το κράτος από τον ΦΠΑ, εξαιτίας την ανόδου των τιµών των προϊόντων, σχεδόν όλο το ποσό προέρχεται από τις λαϊκές τάξεις. Επίσης λέγεται ότι µειώθηκε ο ΕΝΦΙΑ 30%. Αυτό ωφέλησε τους έχοντες µεγάλη ακίνητη περιουσία. Για παράδειγµα. Ένας πολίτης έχει ένα σπιτάκι και πλήρωνε 100€ ΕΝΦΙΑ. Με τη µείωση πληρώνει 70€.
Ένας µεγαλοϊδιοκτήτης πλήρωνε ΕΝΦΙΑ 20.000. Με τη µειώση πληρώνει 14.000. Το µέτρο της µείωσης θα είχε κοινωνική διάσταση αν η µείωση αφορούσε µόνο τους µικροϊδιοκτήτες. Ο Ελ. Βενιζέλος πίστευε ότι η φορολογία πρέπει να είναι προοδευτική. Με τα λεφτά που χάνει το κράτος θα πληρωνόταν η 13η σύνταξη των συνταξιούχων! Αυξήθηκε το αφορολόγητο για τις γονικές παροχές από 400.000 στις 800.000. Όµως περιουσίες που να υπερβαίνουν τις 800.000 είναι οι έχοντες και όχι οι λαϊκές τάξεις. Είναι λοιπόν ταξική η φορολογική πολιτική που ακολουθείται. Ένα λαλίστατο κυβερνητικό στέλεχος µας λέει πολύ συχνά ότι θαυµάζει τον καπιταλισµό (θα τρίζουν τα κόκαλα του ιδρυτή της Ν.∆.) και θα πρέπει να πληρώνουν όσα χρωστούν στις τράπεζες. ∆εν εννοούσε βέβαια το κόµµα του που χρωστά 520 εκ. ευρώ και δεν τους ενοχλεί καµία τράπεζα, αλλά τα κόκκινα δάνεια. Τα κόκκινα δάνεια είναι αποτέλεσµα της άφρονας οικονοµικής πολιτικής του πολιτικού συστήµατος, που πτώχευσε τους Έλληνες.
Και σήµερα παριστάνουν τους τιµητές!
Σήµερα στη χώρα µας γίνεται µια βίαιη αρπαγή των σπιτιών των Ελλήνων από τα funds-φαντάσµατα, που θυµίζει περίοδο κατοχής. Τότε “πουλήθηκαν” 350.000 ακίνητα προπολεµικής αξίας 90.000.000 χρυσών λιρών Αγγλίας, έναντι 6.000.000 χρυσών λιρών. ∆ηλαδή στο 7%. Αυτά τα 350.000 ακίνητα πήγαν σε 15000 άτοµα. Με µια πανοµοιότυπη αντικοινωνική, αντιδηµοκρατική και ανάλγητη µεθοδολογία τα σηµερινά κοράκια θα αρπάξουν 700.000 ακίνητα αντί πινακίου φακής. Αρπάζουν τα δάνεια µε περίπου 20% και πουλούν τα ακίνητα στους ξένους στο 100% και δεν πληρώνουν ούτε ένα ευρώ στο Ελληνικό ∆ηµόσιο, γιατί η έδρα των κορακιών είναι στο εξωτερικό. Λέγεται ότι το ∆ηµόσιο θα χάσει περίπου 40 δισ. (µελέτη ∆.Σ.Α)!
Εξ άλλου µέχρι τον Οκτώβριο θα γίνουν 10.000 πλειστηριασµοί πρώτης κατοικίας και θα ξεσπιτωθούν 10.000 οικογένειες. Αυτό λέγεται κατάρρευση του κοινωνικού κράτους. Και µετά “κλαψουρίζουν” για το στεγαστικό πρόβληµα. Αλλά τίθεται το ερώτηµα. Γιατί το κράτος δεν υποχρέωσε τις τράπεζες να πληρώσουν τα δάνεια οι πτωχευµένοι Έλληνες στο 20%, όσο τα πούλησαν στα κοράκια;
Το κράτος δεν θα είχε κανένα κόστος, αλλά µόνο κέρδος κοινωνικό και οικονοµικό.
Και το βασικότερο θα προστάτευε 1.500.000 Έλληνες από τον ξεσπιτωµό!
Αυτός ο καπιταλισµός είναι βαρβαρισµός. Μετά τα µνηµόνια ο λαός χρειαζόταν κοινωνικό κράτος και όχι καπιταλιστική βία. Εξ άλλου είναι γνωστό ότι οι µέτοχοι παίρνουν µερίσµατα περίπου 5 δισ. κάθε χρόνο και φορολογούνται µε 5%.
Και όχι µε 42%. Αν υπήρχε κοινωνική δικαιοσύνη το κράτος θα εξοικονοµούσε 2 δισ. όσο θα στοίχιζε η 14η σύνταξη. Τα υπερκέρδη των καρτέλ και των τραπεζών ανήλθαν το 2024 στα 13 δισ. Η φορολόγηση τους θα επαρκούσε για τον 13ο και 14ο µισθό των δηµοσίων υπαλλήλων. Η εµπορική ναυτιλία είναι πρώτη στον κόσµο και τα πλοία τους φέρουν λιβεριανή σηµαία για να µην πληρώνουν φόρο οι εφοπλιστές. Το κράτος… καµαρώνει! Το κράτος πρέπει να φορολογήσει την οικονοµική ολιγαρχία. Το κράτος δεν πρέπει να ‘χει κοινωνικό εταίρο την οικονοµική ολιγαρχία, αλλά τον λαό. Η χώρα πρέπει να βασίζεται στη στέρεη βάση τον λαού. Η οικονοµική ολιγαρχία έδειξε τον “πατριωτισµό” της όταν έβγαλε έξω τα δισεκατοµµύρια της, στην περίοδο της πτώχευσης. Η χώρα µπορεί να ζήσει χωρίς την οικονοµική ολιγαρχία. ∆εν µπορεί όµως να ζήσει µε έναν εξαθλιωµένο λαό και µε µια γενιά που δεν έχει την ασπίδα ενός κοινωνικού κράτους.
*Ο Βασίλης Πεντάρης είναι π. βουλευτής Χανίων
