Οι πρώτες ακτίνες του ηλίου τρυπώνουν δειλά µέσα απ’ τις µισάνοικτες κουρτίνες και το ξυπνητήρι σου αρχίζει να διαµαρτύρεται, αρχικά σιγανά και έπειτα ολοένα και πιο δυνατά. Γυρίζεις στο πλάι και… «Καληµέρα!» ακούγεται βραχνή η φωνή του αγαπηµένου, της αγαπηµένης σου που αργά ξυπνά δίπλα σου. Για κάποιους πάλι η πρώτη καληµέρα µπορεί ν’ ακούγεται από µια παιδική φωνούλα και να συνοδεύεται από µια τεράστια αγκαλιά ή και να µην έχει καν λόγια, να ναι η µικρή µουσούδα ενός κατοικίδιου που σε σπρώχνει ελαφρά σα να σου λέει «Ξύπνα! Σήκω! Άργησες…». Α ναι, πόσο γλυκιά είναι για κάποιους η πρώτη καληµέρα της ηµέρας!
Για άλλους δε, η πρώτη καληµέρα ηχεί βιαστική και νυσταγµένη, πρωί- πολύ πρωί, στο δρόµο για τη δουλεία, ανταλλάσσεται µε την κοπέλα στο καφέ της γωνίας που µόλις έχει ανοίξει, τον υπάλληλο στο βενζινάδικο, µε τους οδοκαθαριστές της γειτονιάς µε τις γνώριµες φυσιογνωµίες και τα φωσφόριζέ τους γιλέκα.
Και για κάποιους άλλους, που ζουν από καιρό κλεισµένοι σε κάµαρες αδειανές, η πρώτη καληµέρα -ίσως και η µοναδική- αντηχεί από τους παρουσιαστές των εκποµπών, των τηλεοπτικών, των πρωινών, φωνές ενθουσιώδεις κι οικείες που ήρθαν ν’ αντικαταστήσουν εκείνες τις άλλες που έχουν σωπάσει, που δεν υπάρχουν πια, που δεν έρχονται, που δεν τους επισκέπτονται παρά µονάχα καµιά Κυριακή ξεχασµένη…
Αχ πόσο πολύτιµη είναι αυτή η πρώτη Καληµέρα! Όσο µπορείς λοιπόν ας µην την παραβλέπεις, ας την προσφέρεις, ας την χαρίζεις απλόχερα κάθε µέρα…
