Η ποιότητα του διαλόγου

Καθένας σε αυτή τη ζωή αξιώνει να δηµιουργήσει τη δική του πατέντα, καθώς επίσης και να δηµιουργήσει το δικό του δείκτη µετρήσεων, συγκρίσεων και… διακρίσεων.
Για παράδειγµα ο έχων την πατέντα της δηµοκρατίας µε copyright 2.500 χιλιάδων χρόνων ελληνικός λαός βγάζει αµέσως το µετρητή και αποφαίνεται µε τεράστια ευκολία για το δίκαιο, το άδικο, το λάθος και το σωστό, µα πάνω από όλα για το δηµοκρατικό και το φασιστικό.
Εµείς, περήφανοι απόγονοι του Περικλή, έχοντες την τεχνογνωσία της δηµοκρατίας, όπως περηφανευόµαστε, µα καθόλου την κουλτούρα της, είµαστε οι πρώτοι που θα κουνήσουµε στον άλλο το δάχτυλο, οι πρώτοι που θα υψώσουµε τον τόνο της φωνής µας ζητώντας να ακουστούµε περισσότερο, οι πρώτοι που δύσκολα θα δεχθούµε τη διαφορετική άποψη.
Η ποιότητα και το βάθος της δηµοκρατίας φαίνεται, όµως, κατ’ εξοχήν από το δηµόσιο διάλογο. Ο σύγχρονος διάλογος, λοιπόν, είναι είτε φορτωµένος µε λαϊκισµό, είτε µε στερεότυπα και έτοιµα προς κατανάλωση ιδεολογικά σχήµατα.
Και δεν είναι υπεύθυνοι γι’ αυτό µόνο οι λίγοι, αλλά έχουµε ευθύνες όλοι. Όπως είπε ο Σωκράτης στην Απολογία του «είναι δυνατόν στα άλογα οι πολλοί να τα εκπαιδεύουν και οι λίγοι δηλαδή οι ιπποκόµοι να τα διαφθείρουν; Mάλλον το αντίθετο συµβαίνει… έτσι θα ήταν πολύ ευτυχισµένοι οι νέοι αν µόνο ένας υπήρχε να τους διαφθείρει και όλοι οι υπόλοιποι να τους ωφελούσαν».