Η ωραία µας πόλη

Πέρασα προχθές από τη 1866. Το δέντρο τελικά φυτεύτηκε στην είσοδο του καταστήµατος. Ολάνθιστο! Τρυφερό και φουντωτό! Η τέντα µισοκατεβασµένη. Τα µηχανάκια εξαφανίστηκαν από την πλατεία. ∆ύο τρία ταξί πιο πέρα χάζευαν την περασάδα. Κοµπλέ! Όλα κοµπλέ!
Περνάω τα φανάρια, βγαίνω απέναντι και το σκηνικό αλλάζει. Στη Χάληδων, εκατοντάδες τουρίστες να περιφέρονται σαν την άδικη κατάρα. Βλέµµατα χαµένα, σακούλες, φωτογραφίες, µια φασαρία χωρίς λόγο. Ο καιρός βαρύς. Συννεφιασµένος. Έτοιµος να σκάσει. Όταν έγραφα ότι στα Χανιά ο καιρός δεν είναι στα καλά του, γελούσατε. Πάρτε τα τώρα. Μέχρι και χιόνι έριξε, Μάη µήνα.
Προσπαθώ να περάσω ανάµεσά τους να φτάσω στο καφέ που συχνάζω. Στρίβω στη Μητρόπολη, χώνoµαι στο στενάκι, τίγκα το µαγαζάκι. Όνοµα δεν λέω. Και για να µην κάνω διαφήµιση και για να µην ξέρετε πού συχνάζω. Χαιρετάω την αλαφιασµένη σερβιτόρα και συνεχίζω προς το λιµάνι. Ο ουρανός έχει κατέβει χαµηλά. Τα σύννεφα κρέµονται πάνω από τα κεφάλια µας. Ανεβαίνω κάτι σκαλοπάτια -πάλι δεν λέω πού- και παραγγέλνω έναν καφέ. Ο Θεός να τον κάνει.
Μπροστά, κάτι τουρίστες κάθονται στα παγκάκια και παίζουν µε τα κύµατα. Με τα µπουφανάκια τους, τις τσάντες τους, τα ψώνια τους. Σαν να µην τους αφορά τίποτα.
Και τότε, ανοίγει ο ουρανός µια µπόρα ξαφνική και πού να τρέξεις να κρυφτείς. Όχι εγώ.
Εγώ είχα ήδη λουφάξει πίσω από το νάιλον και κοιτούσα τον φάρο. Μέσα στη βροχή. Μέσα στα κύµατα. Σαν να µην τον αγγίζει τίποτα. Και σκέφτηκα πως οι τουρίστες έρχονται για τον ήλιο. Εµείς για την οµορφιά. Και τα Χανιά είναι τελικά η ωραία µας πόλη. Τρυφερή και αλλόκοτη. Σαν κι εµάς.