Η Μάχη της Κρήτης πέρα από το σήµερα…

Ακούς την διήγηση της 96χρονης Βέρας Ταπεινάκη από το Γαλατά για τα γεγονότα που έζησε τον Μάιο του 1941 και δεν µπορείς παρά να µην υποκλιθείς στο ήθος, την ειλικρίνεια, την ανιδιοτέλεια των απλών ανθρώπων, µιας άλλης εποχής.
∆ιακρίνεις τον σεβασµό για τα γεγονότα στο βλέµµα παιδιών, εγγονιών και ανιψιών των Αυστραλών και Νεοζηλανδών που αυτές τις ηµέρες βρίσκονται στα µέρη µας και αντιλαµβάνεσαι πόσο βαθιά µέσα τους έχουν περάσει τα γεγονότα που έζησαν οι πρόγονοί τους πριν από 85 χρόνια.
∆ιαβάζεις τον Μουρέλο, τον Beevor, το Μαργαρίτη, το Σκαλιδάκη, τον Μπριντάκη, το Φουρναράκη, τον Παΐζη, τον Μαθιόπουλο, τον Αποστολάκη, τον Σανουδάκη, τη Ντουντουλάκη, τον Ψηλορείτη, από άλλες αφετηρίες και µε διαφορετικές συνισταµένες ο καθένας, που όµως όλοι δέχονται τον ρόλο που έπαιξε ο λαϊκός παράγοντας στις 10 ηµέρες της Μάχης που συγκλόνισαν τον κόσµο της εποχής.
Και αναλογίζεσαι τι αποτύπωµα έχουν αφήσει όλα τα παραπάνω σε εµάς τους νεότερους; Στην κοινωνική πλειοψηφία, όχι στους ιστορικούς και τους ιστοριοδίφες; Με πράξεις και τεκµήρια όχι µε “µεγάλες κουβέντες” και “τζάµπα µαγκιές”; Με κατανόηση των ιστορικών γεγονότων, αυτών που τα προκάλεσαν και τις συνέπειες τους; Στα σχολεία, στο χωριό, στη γειτονιά, στο χώρο εργασίας, στον κοινωνικό περίγυρο του καθενός από εµάς;
Το πρόσηµο, τουλάχιστον για τον γράφοντα, δεν είναι θετικό, παρά τις εξαιρέσεις και αυτό είναι ένα ζήτηµα που πρέπει κάποια στιγµή να µας απασχολήσει όλους σοβαρά. Από τον απλό πολίτη, µέχρι τους έχοντες και κατέχοντες την πολιτική εξουσία…