Η αλλοκοτιά της πόλης

Μου αρέσει να κυκλοφορώ στην στολισµένη πόλη, ανάµεσα στα φωτισµένα δέντρα, στις γεµάτες από κόσµο καφετέριες, στις µακιγιαρισµένες γυναίκες, στις καρτ ποστάλ έφηβες µε τα καρφιά µαλλιά που πέφτουν σαν κεραυνοί στους ολόλευκους εν αιθρία ώµους τους.
Μου αρέσει να κυκλοφορώ και να µυρίζουν τα ρούχα µου κανέλα και µπαχάρι, χαµοµήλι και ρίζα αγγελικής, αυτό το “γυναικείο” βότανο που απεχθάνοµαι. Να προσθέτω λίγο από το αγαπηµένο µου άρωµα και να χάνοµαι στους δρόµους αυτής της πόλης που γιορτάζει.
Μου αρέσει τα βράδια µετά τη δουλειά να κάθοµαι στα παγκάκια της λουστραρισµένης πλατείας, να χαζεύω το σιδερένιο δεντράκι να αναβοσβήνει, φτωχό και πλούσιο ταυτόχρονα, κάτω από το φωταγωγηµένο Χίλτον, να ακούω την ανεπαίσθητη µουσική που δεν µπορώ να καταλάβω από πού προέρχεται, να πετάω κάτω την µισοτελειωµένη γόπα του τσιγάρου µου µε θράσος, µε την πεποίθηση πως επαναστατώ ενάντια σ’ αυτή την αλλόκοτη κατασκευασµένη οµορφιά.
Μου αρέσει αυτή η χριστουγεννιάτικη πόλη που έχασε την ταυτότητά της και κοιτάζοντας τα παλιά σιδερένια στέγαστρα της πλατείας, να αναρωτιέµαι πόσο θα αντέξουν στον χρόνο.
Μου αρέσει να βλέπω µωρά να τους γεµίζουν το στόµα οι γονείς τους µε πίτσα στο δρόµο και σε κάθε µπουκιά να τρέχουν γύρω γύρω θαρρείς πως τα βοηθάει στη χώνεψη.
Μου αρέσει να κάθοµαι στο παγκάκι που πριν καθόταν ένας αλλοδαπός, µια ερωτευµένη, ένας απελπισµένος, να αφήνω τον απόηχο της αύρας τους να µε γεµίζει, να ακούω τις ευχές, την απελπισία, τη χαρά, τα παιδικά γέλια, τα ενήλικα δάκρυα, τον αναστεναγµό της ηλικιωµένης τη στιγµή που ξεκουράζει τα βαριά πόδια της.
Μου αρέσει που µε βρίσκω στην αλλοκοτιά της πόλης που όλο φεύγει κι έρχεται.