Η «µαγκιά» των όπλων

Το να λύνει κανείς προσωπικές διαφορές µε όπλα στη σηµερινή Ελλάδα δεν είναι «µαγκιά», ούτε «τιµή». Είναι ολοφάνερο πισωγύρισµα.
Σε µια κοινωνία που έχει νόµους, δικαστήρια και τρόπους να µιλάµε, να συζητάµε και να βρίσκουµε άκρη σε κάθε διαφωνία ή πρόβληµα, το όπλο δείχνει αδυναµία επικοινωνίας και αρρωστηµένη αντίδραση, όχι δύναµη και υγιή νου. Μαρτυρεί ότι χάθηκε η εµπιστοσύνη στους θεσµούς και ότι κάποιοι διαλέγουν τη βία από τον διάλογο.
Κάθε παρόµοιο περιστατικό δεν πλήττει µόνο τους εµπλεκόµενους και δεν στιγµατίζει µονάχα τη ζωή εκείνων. Σπέρνει συνάµα ανασφάλεια σε ολόκληρη την κοινωνία, τροµάζει οικογένειες και στην τελική φαίνεται ότι µαθαίνει στα παιδιά αντικοινωνική και µισάνθρωπη συµπεριφορά και ότι «όποιος ξέρει να χειρίζεται τα όπλα κερδίζει». Κι αυτό είναι δηλητήριο για την κοινωνία. Όταν η βία γίνεται η εύκολη λύση, τότε η ζωή του άλλου χάνει αξία.
Υπάρχουν, το ξέρουµε όλοι,  δρόµοι για διευθέτηση των όποιων διαφορών µας µε τους άλλους ανθρώπους: συζήτηση, διαµεσολάβηση, προσφυγή στη δικαιοσύνη. Μπορεί να θεωρούνται πιο αργοί, αλλά νοµίζω πως είναι δίκαιοι και ασφαλείς. Το όπλο δίνει µια γρήγορη «λύση», που, όµως, αφήνει πίσω της µόνο αίµα, πόνο και καταστροφή.
Αν θέλουµε µια κοινωνία που να στέκεται όρθια και να δίνει το καλό παράδειγµα στην σηµερινή νέα γενιά και στις επόµενες και να πηγαίνει πραγµατικά µπροστά δίχως να πισωπατά, πρέπει να κόψουµε αυτή την νοσηρή νοοτροπία από τη ρίζα. Είσαι πραγµατικός άνθρωπος όταν ελέγχεις και κρατάς τον θυµό σου και  λύνεις τις διαφορές µε σεβασµό στον άλλο.