Η Ηµέρα της Γυναίκας, η 8η Μαρτίου, δεν είναι απλώς µια ηµεροµηνία στο ηµερολόγιο. Είναι µια υπενθύµιση της δύναµης, την δηµιουργικότητας και της ανθεκτικότητας της γυναίκας. Από τη µητέρα που µεγαλώνει τα παιδιά της µε αστείρευτη αγάπη, µέχρι τη γυναίκα που σπάει τα στερεότυπα στον εργασιακό χώρο, κάθε γυναίκα γράφει τη δική της ιστορία µε θάρρος και επιµονή.
Η γυναίκα δεν είναι µόνο σύµβολο οµορφιάς και τρυφερότητας. ∆εν είναι µόνο ρόλοι όπως η µάνα, η σύντροφος, η επαγγελµατίας. Είναι σύµβολο δύναµης και γενναιότητας. Είναι σαν µια άγκυρα µέσα στην θάλασσα που κρατά την οικογένεια και τη ζωή σταθερά όταν ο άνεµος φυσάει δυνατά. Είναι σαν τον φάρο µέσα στο σκοτάδι που φωτίζει µε την παρουσία της. Η πορεία της µέσα στα χρόνια, µε τους αγώνες για ισότητα και αυτονοµία δεν ήταν ποτέ εύκολη αλλά κάθε βήµα της είναι µάθηµα για όλους. Για αυτό και οφείλουµε να αναγνωρίσουµε τη συµβολή της σε κάθε πτυχή της ζωής και να στηρίζουµε το δικαίωµά της να ηγείται και να δηµιουργεί.
Η γυναίκα είναι η πρώτη φωνή που µας καλωσορίζει στον κόσµο, στη µοναδική αγκαλιά που µας προστατεύει, στο πρώτο χαµόγελο που θα λάβουµε. Είναι εκείνη που µέσα απο τα µικρά και µεγάλα καθηµερινά θαύµατα διδάσκει αγάπη και αφοσίωση. Σηκώνει ολόκληρους κόσµους πάνω στις πλάτες της, δουλεύει, φροντίζει, οργανώνει, τρέχει. Αλλά και πολύ συχνά… σωπαίνει. Γιατί έµαθε να µην “ενοχλεί”, να µην είναι “υπερβολική”, να µην διεκδικεί. Κι έτσι η σιωπή της µοιάζει πιο ασφαλής. Η συνεχής ανάγκη απόδειξης ύπαρξης δηµιουργεί µια φθορά που οδηγεί κάποιες γυναίκες στη σιωπή. Όχι από ήττα αλλά από εξάντληση. ∆εν είναι λίγες οι φορές που υποτιµάται ή που αµφισβητείται η εµπειρία της και η επαγγελµατική της αξία. Κι έτσι η σιωπή έρχεται σαν µανδύας προστασίας. Κι ενώ θα έπρεπε να επιβραβεύεται η φωνή της, επιβραβεύεται περισσότερο η σιωπή της. Όµως αυτή η σιωπή είναι τελικά µόνο µια παύση. Γιατί έρχεται η στιγµή που µετατρέπεται σε αληθινή και δυνατή φωνή.
Πόση δύναµη έχει λοιπόν µια γυναίκα στις µέρες µας;
Τόση όσο χρειάζεται για να πέσει και να σηκωθεί χωρίς θόρυβο.
Τόση όσο χρειάζεται ώστε να συνεχίζει την πορεία της ακόµα κι όταν κουράζεται.
Τόση όσο χρειάζεται για να κάνει την επιµονή καθηµερινή πράξη.
Κάθε γυναίκα ανάµεσά µας κουβαλά ήδη µια ιστορία. Ίσως όχι αυτή που φωνάζει αλλά αυτή που µαθαίνει και προχωρά. Όµως δεν χρειάζεται να είµαστε ατρόµητες. ∆εν χρειάζεται να είµαστε άκαµπτες. Να αναγνωρίζουµε την κούραση και να τιµούµε τις πληγές µας. Να δίνουµε χώρο για αυτοφροντίδα. Να ζητάµε βοήθεια όταν χρειάζεται.
Η γυναίκα σηκώνει πολλά σαν ηρωίδα µιας απαιτητικής καθηµερινότητας.
Ως µητέρα δίνει αγάπη χωρίς όρια.
Ως σύντροφος είναι παρούσα και συµπορεύεται.
Ως επαγγελµατίας παλεύει, δηµιουργεί και καινοτοµεί.
Ως εργαζόµενη, αγωνίζεται µε αξιοπρέπεια.
Ως γυναίκα εµπνέει και ενσαρκώνει τη δηµιουργία.
Ως φίλη προσφέρει.
Η γυναίκα δεν µετριέται µε βιολογικούς όρους ή αριθµούς.
Είναι πολυδιάστατη.
Είναι η αέναη ροή της ζωής.
Κάθε γυναίκα αξίζει τον σεβασµό µας.
Όχι ως προνόµιο. Αλλά ως θεµελιώδες δικαίωµα. Η αναγνώριση της αξίας της και η ισότητα είναι και θα είναι η βάση για µια δίκαιη κοινωνία. Ο σεβασµός σε εκείνη δεν είναι χάρη. Είναι θεµέλιο ανθρωπιάς κι αξιοπρέπειας. ∆εν εξαρτάται από ηλικία ή θέση, δεν µειώνει ,δεν αφαιρείται για λόγους σύγκρισης. Ο σεβασµός είναι αµετάκλητος.
Σήµερα γιορτάζουµε τη γυναίκα όχι µόνο για όσα κάνει αλλά για όσα είναι. Τη γυναίκα που δεν φαίνεται αλλά που κρατά τον κόσµο όρθιο!
