Την Τετάρτη 26 Νοεµβρίου 2025 ο κιθαρίστας κ. Αχιλλέας Περσίδης επισκέφτηκε το 1ο Πειραµατικό Γυµνάσιο Χανίων. Εκεί τον συνάντησαν οι µαθητές του τµήµατος Γ2 και του έθεσαν διάφορες ερωτήσεις για το επάγγελµα του.
Καταρχάς ο κ. Περσίδης µάς είπε πως στην νεανική του ηλικία είχε δηµιουργήσει µια “µπάντα” µαζί µε τους φίλους συνεργάτες του, όπου δηµιούργησε πολλά κοµµάτια, αν και απλά. Έπειτα µας µίλησε για το τι µουσική ακούει συνήθως. Σε αυτό το ερώτηµα µας απάντησε πως του αρέσει να ακούει νέα κοµµάτια που προσπαθεί να συνθέσει, αλλά και κλασική µουσική.
Ο µουσικός µάς εξήγησε ότι άρχισε να ασχολείται µε τη µουσική από την έκτη δηµοτικού, παρότι στην οικογένειά του δεν υπήρχε κανένας µουσικός. Μια µέρα, ο ξάδερφός του άφησε µια κιθάρα στο σπίτι τους, και όταν λίγο αργότερα είδε έναν φίλο του να παίζει µία δική του, το ενδιαφέρον του και η περιέργειά του µεγάλωσε. Έτσι αποφάσισε να τη δοκιµάσει και άρχισε να παίζει µόνος του.
Στην υποθετική ερώτηση για το τι θα έκανε αν δεν είχε ποτέ πιάσει κιθάρα, µας είπε πως εκείνη την περίοδο ήταν ήδη βαθιά αφοσιωµένος στη µουσική, έτσι πιθανότατα θα ακολουθούσε τον ίδιο δρόµο, απλώς µε κάποιο άλλο όργανο.
Ρωτώντας τον για τις πηγές έµπνευσής του, µάς ανέφερε ότι τον εµπνέουν πολλοί µουσικοί, οι περισσότεροι όχι εν ζωή. Όποτε κάποιος του κινεί το ενδιαφέρον, φροντίζει να διαβάζει τη βιογραφία του, για να γνωρίζει τις δυσκολίες και τις συνθήκες µέσα στις οποίες δηµιούργησε. Τόνισε ακόµη πως η δουλειά του µουσικού στις µέρες µας είναι απαιτητική. Σε περιόδους κρίσης, η διασκέδαση είναι το πρώτο πράγµα που περικόπτεται, σε αντίθεση µε παλαιότερους αιώνες, όπου ο µουσικός είχε εξασφαλισµένη θέση ως µισθωτός της βασιλείας.
Ο µουσικός µάς εξήγησε ότι, αν και υπήρξαν στιγµές που αµφέβαλε ή ένιωσε πως ήθελε να τα παρατήσει, δεν µετάνιωσε ποτέ για την επιλογή του να ακολουθήσει τον δρόµο της µουσικής. Παίζει µουσική πάνω από σαράντα χρόνια και έχει αντιµετωπίσει πολλές προκλήσεις, όπως πίεση, άγχος και στιγµές επαγγελµατικής εξουθένωσης. Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που αντιµετώπιζε δυσκολίες, εκείνες τον βοηθούσαν να σκεφτεί, χωρίς όµως κάποιο ουσιώδες αποτέλεσµα, και έτσι συνέχιζε το µονοπάτι της ζωής του που λέγεται «µουσική».
Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του είχε την ευκαιρία να γνωρίσει πολλούς ανθρώπους, ιδιαίτερα µουσικούς, από τους οποίους έµαθε και εµπνεύστηκε. Θεωρεί πως κάθε ταξίδι και κάθε συνεργασία τον βοήθησαν να διαµορφώσει τη µουσική ταυτότητα και τον χαρακτήρα του. Τόνισε πως στη µουσική και να µην ξέρεις την ίδια γλώσσα µε κάποιον, µπορείς να επικοινωνήσεις. Όταν τον ρωτήσαµε τι θα συµβούλευε τα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν µε τη µουσική, απάντησε πως το πιο σηµαντικό είναι να παίζουν µόνο µε πάθος. «∆εν έχει σηµασία αν κάποιος είναι τέλειος. Σηµασία έχει να αγαπά αυτό που κάνει», είπε.
Επιπλέον, τόνισε ότι ένας µουσικός πρέπει να βρίσκει µόνος του ο καθένας το φως από µέσα του και όχι να προσπαθεί να µοιάσει σε κάποιον άλλον. Οι συµβουλές είναι χρήσιµες, αλλά ο καθένας πρέπει να βρίσκει τη δική του αλήθεια.
Τέλος, οι απαντήσεις του κυρίου Περσίδη µας φάνηκαν πολύ συναρπαστικές και ελπίζουµε να τον ξανασυναντήσουµε.
Οι µαθητές του Γ2, Εύα Αγγελάκη
Άλλα Αλιγιζάκη, Γιώργος Μαραγκουδάκης
