Τούτη τη λέγαν Αρετούσα
Τούτη τη λέγαν Αρετούσα.
Έτρεχε πάντα στα μπούσια·
ήθελε όλο να τα κάνει
και γι’ αυτό κρατά στεφάνι
Έφαγε κι ένα σπουργίτι
και της έκοψαν τη μύτη
και την έκλεισαν στο σπίτι
για να βλέπει απ’ το φεγγίτη
μόνο τον αποσπερίτη
Δάφνη, Δάφνη, Δάφνη
Καλή Λαμπρή
Καλή Λαμπρή
Και να μου γράφεις όπως πριν
Αυτό είναι το κόκκινο αβγό
κι εγώ είμαι ο
Γιώργος
Το στιχούργημα είναι γραμμένο σε μια κάρτα με την Αρετούσα την οποία θα στείλει ο Σεφέρης το Πάσχα του 1961, σχεδιάζοντας και ένα κόκκινο αβγό πριν από την τελευταία στροφή. Απευθύνεται σε μια Δάφνη την οποία συνδυάζει με τη χαρά και με το αναστάσιμο πνεύμα της Λαμπρής.
