Η πολυπολιτισµικότητα, η ανοχή στο διαφορετικό αλλά και η ανεξιθρησκεία είναι στα χαρακτηριστικά των Ηνωµένων Αραβικών Εµιράτων τα οποία έχουν αριθµό από χριστιανικές εκκλησίες (µεταξύ των οποίων και τρεις ορθόδοξες). Παράλληλα, η χώρα επιλέγει συχνά Ελληνες σε οργανικές θέσεις κλειδιά. Όσο για τα τελευταία γεγονότα µε τις αεροπορικές επιθέσεις, η χώρα φάνηκε προετοιµασµένη και απέδειξε ότι έχει ισχυρή άµυνα.
Τα παραπάνω µας λέει ένας Χανιώτης που ζει από το 2018 στην πρωτεύουσα των Εµιράτων, το Αµπού Ντάµπι µε την οικογένειά του και εργάζεται ως καθηγητής Εφαρµοσµένων Μαθηµατικών σε Πανεπιστήµιο της πόλης.
Ο Γιάννης Κουράκης τελείωσε το 1ο Γυµνάσιο και το 1ο Λύκειο Χανίων, στη συνέχεια σπούδασε στο Φυσικό του Πανεπιστηµίου Κρήτης όπου έκανε και µεταπτυχιακές σπουδές, πήρε µάστερ στη Γαλλία και στις Βρυξέλλες διδακτορικό στη Στατιστική Φυσική.
Εκτοτε ακολουθεί µια λαµπρή καριέρα.
Για το πως είναι η ζωή στα ΗΑΕ για έναν Ελληνα, τονίζει ότι «η χώρα είναι αρκετά οικεία από πολλές πλευρές. Το φαγητό είναι οικείο (αραβική κουζίνα, µε φρέσκα πάντα συστατικά, µε πολλά λαχανικά και µε βασική πηγή πρωτείνης το πρόβειο κρέας ή το ψάρι). Οι κοινωνικές συναναστροφές είναι επίσης οικείες (Θυµάµαι τη στιγµή που µας κέρασε τα πάντα ένας κύριος σε εστιατόριο επειδή αναγνώρισε στη σύζυγο τη δασκάλα της κόρης του!) Εκτιµώ ότι οι Εµιράτοι αγαπούν πολύ τους Έλληνες (και τους Κύπριους, για την ιστορία) και µας θεωρούν πιο κοντά σε αυτούς από κάποιους ∆υτικο-Ευρωπαίους, για παράδειγµα. Ενδεικτικό είναι ότι επιλέγονται Έλληνες συχνά σε οργανικές θέσεις κλειδιά, στη δηµόσια διοίκηση, όπως στην οικονοµία, στη µηχανοργάνωση, αλλά και στην εκπαίδευση, ιδιαίτερα στην ανώτερη βαθµίδα.
Είναι εντυπωσιακό πάντως ότι οι «αυτόχθονες» πολίτες των ΗΑΕ αποτελούν λιγότερο από 12% του πληθυσµού, µε το υπόλοιπο 88+ % να αποτελείται από ξένους! Καταγράφω στα θετικά λοιπόν αυτή την πολυ-πολιτισµικότητα, και την έντονη ένδειξη ευγνωµοσύνης που η χώρα δείχνει προς τους ξένους της».
Στα θετικά στοιχεία είναι επίσης ότι «η χώρα είναι πολύ οργανωµένη, µε κύριο χαρακτηριστικό την αυτοµατοποίηση της επαφής του πολίτη µε τη δηµόσια διοίκηση. Έχει ασύλληπτα προηγµένη τεχνολογία σε τηλεπικοινωνίες (η τελευταία µέτρησή µου σε ταχύτητα σύνδεσης στο σπίτι, όπου έχω το βασικό πακέτο του παρόχου, έδειξε κάτι σαν 400 Mbps, ενώ στο πανεπιστήµιο ξεπερνά τα 700 Mbps συνήθως.) Υπάρχουν εξαιρετικές υποδοµές οδικών µεταφορών (αν και όχι τόσο σε δηµόσιες συγκοινωνίες, αφού η µετακίνηση στηρίζεται πάντα στο αυτοκίνητο)».
Ο κ. Κουράκης σηµειώνει, επίσης, «την ουσιαστική προσπάθεια να µετριαστεί η αλόγιστη χρήση πλαστικού µίας χρήσης, την πρόσφατη απαγόρευση (!) της διαφήµισης junk food σε δηµόσιους χώρους (για την καταπολέµηση της παιδικής παχυσαρκίας) και την επίσης πρόσφατη εισαγωγή αστρονοµικών προστίµων για παραβάσεις όπως η παραβίαση διάβασης πεζών (σε στιγµή διέλευσης πεζών) ή η οδήγηση υπό την επήρεια µέθης (πρώτο πρόστιµο, 25.000 ευρώ!)».
Επιπλέον, υπάρχει «εµπρακτη ανεξιθρησκεία», αφού «η χώρα έχει έναν αριθµό από χριστιανικές εκκλησίες (µεταξύ των οποίων και τρεις ορθόδοξες), αλλά και δύο (νοµίζω) συναγωγές, πλέον!
Στα θετικά, τέλος, «εξαιρετική ιατρική περίθαλψη, σε όλα τα επίπεδα. Ραντεβού συνήθως παίρνεις για την ίδια µέρα, και το κόστος είναι από ανύπαρκτο έως υποτυπώδες. Πρόσφατη εµπειρία µου για ιατρική επέµβαση µε διανυκτέρευση, σε µονόκλινο δωµάτιο, ήταν εξαιρετική – και το κόστος ήταν κυριολεκτικά µηδέν (…)».
Στα αρνητικά της χώρας «κάποιοι θα σηµειώσουν τον καιρό (αφού τους 3-4 καλοκαιρινούς µήνες απλώς… ψηνόµαστε, µε θερµοκρασίες µεταξύ 45 και 50 βαθµών), τους αργούς ρυθµούς κάποιες φορές (πχ την περίοδο νηστείας, όπου οι υπηρεσίες λειτουργούν µε µειωµένο ωράριο, από σεβασµό προς τους εργαζόµενους), αλλά και τις υψηλές τιµές, κάποιες φορές, σε κάποια είδη».
Για το κόστος ζωής, ο κ. Κουράκης απαντά ότι «στην καθηµερινότητα, δεν είναι αισθητά υψηλότερο από αυτό της Ευρώπης, εάν κάποιος έχει την πρόθεση να αγοράσει βασικά προιόντα π.χ. από το Λιβανέζο µπακάλη ή από Αιγυπτιακό σούπερ µάρκετ» και προσθέτει πως «προφανώς, καταναλωτικοί πειρασµοί υπάρχουν, και όποιος θέλει να… ξοδέψει πολλά, µπορεί να το κάνει και να το απολαύσει, αφού η πολυτέλεια σε κάποιους χώρους στα ΗΑΕ είναι λίγο πολύ γνωστή και παροιµιώδης». Στα αρνητικά της χώρας είναι «το υψηλό κόστος των (εξαιρετικών) τηλεπικοινωνιών (µιλάµε για 150 ευρώ το µήνα για ίντερνετ στο σπίτι και για 40+ ευρώ το µήνα για βασικό πακέτο κινητής τηλεφωνίας!)».
Πάντως, «η οικονοµία είναι πολύ δυναµική, µε πολύ έντονο αποτύπωµα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Φίλοι και γνωστοί µε επιχειρηµατική δραστηριότητα επαινούν την απλοποιηµένη διαδικασία έναρξης επαγγέλµατος (χρειάζεσαι κυριολεκτικά κάποια λεπτά -!- για να στήσεις εταιρεία) και τη χαµηλή φορολογία (ΦΠΑ 5%, και -εκπληκτικό- φορολόγηση εισοδήµατος εταιρειών αλλά ΟΧΙ φυσικών προσώπων!). Η χώρα έχει την τύχη να βρίσκεται σε σταυροδρόµι, γεωγραφικά, αλλά και πολιτισµικά».
Η αγορά εργασίας παρουσιάζει έντονη διαστρωµάτωση: οι ανειδίκευτες θέσεις καλύπτονται κυρίως από Ασιάτες µε χαµηλούς µισθούς, ενώ οι θέσεις υψηλής εξειδίκευσης (γιατροί, καθηγητές, σύµβουλοι) ανταµείβονται πολύ καλά.
Για τη δουλειά του στο Πανεπιστήµιο, αναφέρει ότι εργάζεται «ως καθηγητής σε τµήµα Εφαρµοσµένων Μαθηµατικών, σε ένα κρατικό πανεπιστήµιο».
Για το εκπαιδευτικό σύστηµα τονίζει ότι είναι πολύπλευρο και αρκετά ενδιαφέρον. Η Πρωτοβάθµια και ∆ευτεροβάθµια εκπαίδευση είναι γενικά ενιαία (δηµοτικό σχολείο, Γυµνάσιο και Λύκειο απλά συστεγάζονται σε ένα ίδρυµα, µε κοινό ωράριο και µε φυσική συνύπαρξη, συχνά). Το Εµιράτο έχει πάνω από 220 ιδιωτικά και 250 δηµόσια σχολεία, η απόλυτη πλειοψηφία των οποίων προσφέρει αγγλόφωνη (και όχι αραβόφωνη!) εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πάντως εστιάζει στις επιστήµες και την τεχνολογία µε ελάχιστη παρουσία κλασικών σπουδών.
Η Τριτοβάθµια εκπαίδευση αντίστοιχα είναι πολύπλευρη και κάπως αντιφατική.
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ
Για το πως είναι σήµερα η κατάσταση και αν υπάρχει ανησυχία καθώς τα Εµιράτα έγιναν στόχος από το Ιράν µετά την επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ, ο κ. Κουράκης επισηµαίνει:
«Σε γενικές γραµµές, η χώρα απέδειξε µε τρόπο δυναµικό ότι έχει ισχυρή άµυνα (τουλάχιστον σε επίπεδο «παθητικής» αεράµυνας, για να εστιάσουµε σε αυτές τις µέρες)… Έχουν γίνει το τελευταίο 4ήµερο εκατοντάδες αναχαιτίσεις πυραύλων βαλλιστικών αλλά και drones, όπως και πυραύλων µέσου βεληνεκούς (cruise missiles) και στην απόλυτη πλειοψηφία τους ήταν επιτυχηµένες».
Στο ιντερνετ αυτές τις µέρες, η πλειοψηφία του απλού κόσµου εκφράζει ευγνωµοσύνη προς τις αρχές, χωρίς να κρύβει τον έντονο προβληµατισµό, την εγρήγορσή του και τον ψυχολογικό αντίκτυπο, που είναι βέβαια έντονος για παράδειγµα στα παιδιά.
Ωστόσο, «η χώρα είχε ταχύτατα αντανακλαστικά, και αυτό εκφράστηκε στο επιχειρησιακό πεδίο (στην πράξη) αλλά και επικοινωνιακά, µε καθηµερινές ανακοινώσεις, διαφάνεια στα γεγονότα κλπ.
Η ζωή στο δρόµο και στην καθηµερινότητα συνεχίζεται πάντως. Αν κοιτάξω τώρα από το παράθυρο έξω, βλέπω παιδιά στο ηλεκτρικό πατίνι τους, µαµάδες µε καροτσάκια και κίνηση αυτοκινήτων µέτρια κάπως αλλά υπαρκτή. Το ιατρικό ραντεβού που είχαµε πριν 3 µέρες έγινε κανονικά, και πήγαµε µε ταξί που βρέθηκε εύκολα και απλά. Απαγόρευση κυκλοφορίας ∆ΕΝ υπάρχει ακόµη. Η εκπαίδευση γίνεται διαδικτυακά, από τη ∆ευτέρα. Ελλείψεις προιόντων ή καυσίµων πχ στο Αµπου Ντάµπι δεν έχουν σηµειωθεί.
∆εν γνωρίζω πώς θα είναι τα πράγµατα σε περίπτωση που χειροτερέψει η κατάσταση, ή -κάτι που φοβάµαι κάπως- αν γίνει για παράδειγµα ηλεκτρονική δολιοφθορά και πέσει το διαδίκτυο και οι συναφείς εφαρµογές γύρω από αυτό. Προχτές δεν λειτουργούσε το GPS στο κινητό µου τηλέφωνο, για αρκετή ώρα, και τρόµαξα όταν συνειδητοποίησα ότι δεν έφταιγε η συσκευή, αφού το ίδιο συνέβη και µε άλλες δύο. Αυτό, κάτι ήταν, εκείνη τη στιγµή (παρεµβολές;).
Ας σηµειώσω εδώ ότι οι Έλληνες λίγο πολύ …χωρίστηκαν στα δύο, αυτές τις µέρες, αφού οι µεν (πολλοί) µόνιµοι κάτοικοι όπως εµείς αισθανόµαστε µάλλον ασφάλεια, πρέπει να πω, ενώ κάποιοι «επισκέπτες» (που έχεις δει αυτές τις µέρες να δηλώνουν «αποκλεισµένοι στο Ντουµπάι» και λοιπά) τροφοδότησαν έναν έντονο πανικό που ήταν ειλικρινά αδικαιολόγητος. Με την αρχή του πολέµου, έκλεισε ο εναέριος χώρος της χώρας και προφανώς ακυρώθηκαν πάνω από 700 πτήσεις, µε ό,τι σηµαίνει αυτό. Οι αρχές δήλωσαν δηµόσια ότι καλύπτουν πλήρως (!) τα έξοδα στέγης και διατροφής που προέκυψαν από αυτό, αλλά αυτό δεν φάνηκε να µειώνει τη γνωστή τοξικότητα του διαδικτύου αλλά και τη γκρίνια του νεοέλληνα…».
Για το αν θα επέστρεφε στην Ελλάδα, απαντά: «Με δύο λόγια, ναι, ευχάριστα, αν υπήρχαν οι κατάλληλες συνθήκες, τόσο στην εργασία, όσο και στη ζωή… Πολλοί θα ερµήνευαν αυτά τα λόγια ως «δώστε µου καλό µισθό και πηγαίνω οπουδήποτε». Αυτό ∆ΕΝ είναι το βασικό πρόβληµα… Το κύριο θέµα για µένα είναι η παθογένεια µίας κοινωνίας που όλο και περισσότερο χαρακτηρίζεται από εγωκεντρισµό, από οµφαλοσκόπηση και από (αυθεντική, κυριολεκτική) απελπισία και ήπιες έως -όχι-και-τόσο-ήπιες κατάθλιψη, στην καθηµερινότητά της. ∆εν είναι µόνο πόσο θα πληρωθείς στη δουλειά, αλλά και πόσο θεωρείς ότι εκτιµούν την καλή δουλειά σου, πόσο καλός θα είναι ο δάσκαλος του παιδιού σου, πόσο ευτυχισµένος (κυριολεκτικά) θα είναι ο γιατρός σου στο νοσοκοµείο, πόσο χαµογελαστός θα είναι ο περαστικός ανώνυµος διαβάτης που θα διασταυρωθούν τα βλέµµατά σας στο πεζοδρόµιο – και εν τέλει αν στον πηγαιµό προς το Κουµ Καπί (για να παραφράσω πεζά τον Καβάφη), θα είναι ανοικτή η διάβαση, για να περάσεις µε το αµαξίδιο όπου βρίσκεται «ο άνθρωπός σου».
∆εν ξέρω, ίσως αργήσουν να δηµιουργηθούν οι συνθήκες που θα φέρουν ένα ανθρώπινο δυναµικό – που τόσο χρειάζεται η χώρα – πίσω.
Θα χρειαστούν αλλαγές πολιτικές, κοινωνικές, αλλά και ένα νέο ήθος».
