ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1965
Ψες το βράδυ το καµάρι της καρδιάς µας,
Η Θεσσαλονίκη
Βάφτηκε κόκκινη.
Ψες το βράδυ ο Λευκός Πύργος
Μαύρος, κατάµαυρος
Απ’ τα µπαρούτια και τα γηρατειά
Κόκκινος βάφτηκε κι αυτός.
Μερικά καρβέλια θρουλιµένα
Στον µεγάλο δρόµο
Και πέντε στάχυα καρφωµένα
Στ’ ανθοδοχείο της Βασίλισσας
Μας δώσανε το µήνυµα
Και µερικές χιλιάδες πληρωµένοι λύκοι
Την απάντηση
Και τόσοι κι άλλοι τόσοι δουλευτάδες
Της γης θρεψίµια
Της γης οπού τους κλέβουνε
Τον αγωνιστικό µας δώσανε χαιρετισµό
Μες στο µεγάλο χαλασµό.
Κατατρεγµένες ψυχές των τρακτέρ
Μπουντρουµιασµένες στα νοσοκοµεία
Και στις ασφάλειες
Κρατήσετε,
Για το Θεό, κρατήστε το κορµί
Που είναι βαρύ να µη βουλιάξει
Γιατί το χώµα µούσκεψε
Απ’ τον ιδρώτα και το αίµα σας.
Αθήνα, 1965
Αυτούς τους στίχους τους είχα γράψει πρωτοετής φοιτητής το 1965, µετά τα «Ιουλιανά» είναι µια σχεδόν ρεαλιστική δηµοσιογραφική καταγραφή – µε κάπως ποιητικό τρόπο. Τι έχει αλλάξει άραγε από τότε; Όχι και πολλά: Η ίδια κρατική αδιαφορία για τη φτωχοµεσαία αγροτιά, η ίδια -και χειρότερη- ιερατική καταστολή ως απάντηση στα δίκαια αιτήµατά της. Α, και δεν έχουµε πια βασίλισσα (πω-πω!!), ενώ έχουµε Κ.Α.Π. και ΟΠΕΚΕΠΕ!
Αυτό που τραγικά έχει αλλάξει, είναι ότι τότε, είχαµε ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ στην πρωτογενή παραγωγή, οι εισαγωγές ήταν ελάχιστες και επί το πλείστον για λόγους ισοζυγίου εισαγωγών-εξαγωγών µε τις διάφορες χώρες, και οι εξαγωγές αξιόλογες. Είχα ένα µικρό παντοπωλείο τότε στην Ιπποκράτους (Αθήνα) και θυµάµαι ότι όλα -ή σχεδόν όλα- τα προϊόντα, ακόµα κι οι κονσέρβες ήσαν ελληνικά. Και τα οπωροκηπευτικά επίσης. Σήµερα η παραγωγή έχει πέσει στο ελάχιστο, κάτω από 50% από τότε και αριθµητικά η αγροτική τάξη έχει συρρικνωθεί ακόµα περισσότερο.
Για να πάµε και πιο πίσω, να θυµίσω εδώ ότι στα χρόνια της Κατοχής, αν επιζήσαµε ως λαός και δεν πεθάναµε όλοι της πείνας, είναι λόγω της αγροτικής παραγωγής, και αν ελευθερώθηκε η χώρα µας από την τριπλή κατοχή (Γερµανοί – Βούλγαροι – Ιταλοί) είναι επειδή σε µεγάλο βαθµό η αγροτιά επάνδρωσε και στήριξε την Εθνική µας Αντίσταση. Να θυµίσω ακόµα την ονοµασθείσα «Μάχη της Σοδειάς», που έδωσε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ το 1944 και δεν την άρπαξε ο στρατός κατοχής.
Αν σήµερα βρεθούµε σε µια ανάλογη κατάσταση -µπαρούτι βρωµάει διεθνώς το πήραµε µυρωδιά;- ποιος πρωτογενής τοµέας θα µας σώσει; Αν -για οποιονδήποτε λόγο- η… βαριά «βιοµηχανία» µας (διάβαζε Τουρισµός) µπάσει νερά, τι µέλλει γενέσθαι; (επί το λαϊκότερον, είντα θα γενούµε;)
Η Ε.Ε, χρόνο µε τον χρόνο, έχει διαλύσει και δεν έχει βοηθήσει την αγροτιά στη χώρα µας και όχι µόνο. Και οι εντολοδόχοι της που µας κυβερνούν, έχοντας διαλύσει συνολικά την εθνική οικονοµία (βιοµηχανία, βιοτεχνία, µεταποίηση) έχουν το θράσος να στοχοποιούν και να καθυβρίζουν τους λαϊκούς αγώνες.
Οι αγρότες έχουν δίκιο και πρέπει να τραβήξουν τον αγώνα τους µέχρι τη νίκη. Και µεις ως κοινωνία πρέπει να τους στηρίξουµε, ο αγώνας τους είναι κοινός αγώνας όλων των εργαζοµένων.
