Πεθύµησα να κοινωνήσω τον λόγο του Φώτη Κόντογλου…
Αγαπηµένου µου δηµιουργού.
Τυχαία ανοίγω τη σελίδα από το βιβλίο του «Τ’ Αϊβαλί, η πατρίδα µου».
Και σ’ αυτό το έργο, και σε όλα, ο λεκτικός πλούτος και εκείνος της ψυχής του, αγγίζουν γλυκά την ψυχή της Ελληνοσύνης και τη ζεσταίνουν µε αγάπη, όλο τον χρόνο της δηµιουργίας του, κι όλα τα χρόνια της απώλειάς του!
Της φυσικής του απώλειας.
«Εδώ µέσα, έχω καταγραµµένους όπως λάχει, δίχως τέχνη, κάποιους ανθρώπους του τόπου µου, από κείνη τη βλογηµένη τη γενιά που πέρασε κι έσβησε στην Ανατολή. Λογαριάζω πως πεθαίνοντας κι αυτοί, πέθανε κι ο αρχαίος ο κόσµος. Η Ανατολή σκοτείνιασε, κι απόµεινε το Βασίλεµα, για να φέγγει απάνω στον πονηρό τον κόσµο.
Η ιστορία του καθενός απ’ αυτούς είναι απλή σαν ένα τίποτα, και πολλοί θα πούνε ‘‘τι είναι τούτα;’’ -και δε θα τα καταδεχτούνε. Μακάριος όποιος ζεσταθεί απ’ αυτές κι όποιος νιώθει τη χάρη που έχει ο απλός ο άνθρωπος.
Οι απλοί κι οι καταφρονεµένοι µας µαθαίνουν κάποια πράγµατα που δε θα µας τα µάθουνε ποτές οι σοφοί µε τη σοφία τους.
Τα πολύπλοκα και τα µπερδεµένα ταράζουνε κι αγριεύουνε τη ψυχή µας, τα απλά την ειρηνεύουν.
Ο Χριστός µάς παράγγειλε να ’µαστε απλοί, και να ’ναι τα λόγια µας ναι ναι, και όχι όχι, ‘‘το δε περισσόν τούτων, εκ του πονηρού εστίν’’»
…«Γεννηµένος στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας το 1895, ο Φ. Κόντογλου αναδείχτηκε σε έναν από τους κορυφαίους Έλληνες ζωγράφους και πνευµατικούς δηµιουργούς του 20ου αιώνα».
