Προηγήθηκε ο εκ µητρός παππούς Παναγιώτης το µακρινό 1983. Ήµουν 14 ετών. Ακολούθησε ο πατέρας µου, Ηρακλής, στον πρώτο χρόνο του κορωνοϊού, το 2020, στα 51 µου χρόνια. Και τώρα, έξι χρόνια αργότερα, ενώ είµαι 57 ετών, αρχές του 2026, ο νονός µου, ο Νίκος ο Ανδρουλάκης.
Ήµουν τυχερός που οι τρεις αυτοί άνθρωποι σηµάδεψαν τη ζωή µου. Ο καθένας µε τον τρόπο του. Ο καθένας µε το ήθος του.
Από τον παππού εισέπραττα αγάπη. Από τον πατέρα χόρτασα στοργή. Από το νονό διδάχτηκα το modus vivendi.
Κάνοντας τον απολογισµό της ως τώρα ζωής µου διαπιστώνω πόσο ωφέλιµη ήταν η άλλοτε απ’ όλους ορατή και άλλοτε αόρατη για τους πολλούς παρουσία και των τριών στο πλευρό µου κατά τον αγώνα της διαµόρφωσης του «είναι» µου.
Και τώρα, που τελευταίος των τριών αγαπηµένων µου έφυγε ο νονός µου, ο γιατρός Νίκος Ανδρουλάκης, ο ιδεολόγος, ο επιστήµονας και ο άνθρωπος, κάθοµαι και µετρώ τα δώρα που όλα αυτά τα χρόνια, που, µολονότι βλεπόµασταν σπανίως µετά το 2008 – αυτός Χανιά, εγώ Ηράκλειο, µου χάριζε απλόχερα σε κάθε τηλεφωνική µας συνοµιλία. Στου Αη Νικόλα ή του Αη Γιώργη ή όσες φορές ήθελε να µου εκµυστηρευτεί τις σκέψεις που του είχαν γεννήσει τυχόν άρθρα µου στον τοπικό Τύπο.
«Σκεύη τιµίας χρήσεως», που θα έλεγε κι ο Απόστολος Παύλος, η πλήρης αγώνων ζωή σου και η καθαρή από κάθε κακό καρδιά σου, νονέ µου, ξεχείλιζαν καλοσύνη, δικαιοσύνη, αγάπη, ειρήνη, ανθρωπιά, ανιδιοτέλεια, σεβασµό στο συνάνθρωπο, αξιοπρέπεια, πραότητα, σωφροσύνη και αλήθεια.
Αληθινά, νονέ µου, να ξέρεις πόσο τυχερός νιώθω που τα πιο πάνω δώρα και οι συµβουλές σου θα είναι τα σκαλοπάτια που θα ανέβω τρέχοντας και µε χαρά, για να έρθω ξανά κοντά σε σένα, στον παππού µου και στον πατέρα µου…!
