Αφιερωµένο σε όλες τις µητέρες και ιδιαίτερα σε όσες έχουν παιδιά µε ειδικές ικανότητες και που έµαθαν από την εµπειρία να ζουν και να προχωρούν µε αισιοδοξία.
∆εν τελειώνει η ζωή µε την ανακοίνωση του προβλήµατος του παιδιού, είναι η αρχή µιας νέας ζωής.
Είναι τα δέντρα που λυγίζουν στο δυνατό φύσηµα του ανέµου, δεν ξεριζώνονται, επανέρχονται στη θέση τους.
Ξεπερνούν δυσκολίες, αρχίζουν αγώνα, δεν µετρούν νίκες και ήττες, σηµασία έχει η προσπάθεια, όχι το αποτέλεσµα.
∆εν µεθούν στις ταβέρνες της ελπίδας, ούτε στα υπόγεια του φόβου, δεν τροµάζουν οι εκτροχιασµοί και οι καραµπόλες, δεν ζητιανεύουν παρηγοριά.
∆εν περιµένουν το γλυκό φιλί, σαν την ωραία Κοιµωµένη να ξυπνήσουν.
Ζωγραφίζουν µε όποια πινέλα και χρώµατα έχουν.
Προσπαθούν να ανάψουν το δικό τους κερί, στο σκοτάδι της κοινωνικής άγνοιας.
Στο λαβύρινθο της ζωής όσο και αν παραπλανιούνται βρίσκουν την έξοδο.
Βρίσκονται οι Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες, σε συµπληγάδες, θυµωµένους Ποσειδώνες, κρατούν όµως την ανθρωπιά. Ταξιδεύουν µε την βάρκα του προβλήµατος, ψάχνουν άλλα φωτάκια από άλλες βάρκες γύρω τους, ελάχιστες οι εξαιρέσεις, να φωτιστούν λίγο.
Παλεύουν στην τρικυµία και βγαίνουν στην παραλία. ∆εν µπόρεσαν να αποφύγουν τα πουλιά της λύπης, να πετάξουν πάνω από τα κεφάλια τους, κατάφεραν να τα εµποδίσουν, να χτίσουν φωλιά µέσα τους.
Αψηφούν την κριτική, έβαλαν ωτασπίδες και γυαλιά, προσπερνούν και αδιαφορούν για να επιβιώσουν.
Υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης και φιλίας µε τον εαυτό τους, γιατί τότε µόνο δεν έχουν εχθρούς.
Κρατούν σφιχτά το κλειδί της υποµονής, είναι το κλειδί για όλες τις κλειδαριές, το µαγικό εργαλείο για απόκτηση επιθυµιών.
Έχουν δεξαµενή δύναµης, δικές τους παλιές νίκες, γιατί το περιβάλλον, συνήθως απέχει στις δυσκολίες.
Έχουν εµπιστοσύνη στη ζωή, είναι στο φάρµακο για τη θεραπεία των φόβων και της ανασφάλειας.
Θέλουν να είναι ευγενικές, χαµογελαστές, γνωρίζοντας πως ο καθένας ανεβαίνει στο δικό του Γολγοθά.
Ο πόνος δίδαξε να προσφέρουν χωρίς αµοιβή, όπως ακριβώς ζεσταίνει ο ήλιος, γη και ουρανό και ποτέ δεν λέει µου χρωστάς.
Έµαθαν όλες τις γλώσσες του κόσµου, για να διαβάζουν τον κάθε πονεµένο, γιατί ο πόνος είναι εµβόλιο, σµιλεύει, καλλιεργεί, ωριµάζει.
Βλέπουν τη ζωή πιο όµορφη και αρµονική, όταν ο κόσµος δείχνει λύπη αρχίζουν εκείνες και λυπούνται τον κόσµο, γιατί δεν εκτιµούν τα αγαθά τους, παρά µετρούν τα βάσανα τους.
Ο ψυχολόγος Μπουσκάλια έλεγε: Είµαι ευχαριστηµένος που έχω όλες τις αισθήσεις µου, δεν χρειάζοµαι τίποτε άλλο, για να ζήσω ευτυχισµένος.
Τους ζουµερούς καρπούς του δέντρου της ζωής των, απολαµβάνουν πολλοί άλλοι δεν τους προτιµούν, είναι λογικό να µην σε αγαπούν όλοι.
∆εν υπάρχει δέντρο χωρίς ξεράδι και άνθρωπος χωρίς ψεγάδι.
Σήµερα δυστυχώς έχουµε µικρύνει τις αποστάσεις της γης και µεγαλώσαµε το χάος της ψυχής.
Αξία έχει η ζωή, όταν ανοίγεις την καρδιά σου και τα πορτοπαράθυρα σου στους άλλους, χωρίς διακρίσεις.
Ας γίνει φυλακτό η λέξη «ΑΓΑΠΩ», αρχίζει από Α , τελειώνει σε Ω.
Οι µητέρες τώρα που γιορτάζουν, επιθυµούν αθόρυβα, να ακούσουν από τα χείλη των τέκνων τους, τρυφερά τη λέξη «Μανούλα» και µια ζεστή αγκαλιά.
Θέλουν να απολαύσουν µια µεγάλη ανθοδέσµη, από τα χαµόγελα των φτιαγµένη.
Χρόνια πολλά, σε όλες τις µάνες: Στις βιολογικές και στις µανούλες της καρδιάς, που θυσιάζονται, προσφέροντας, ίσως και περισσότερα από µερικές που γέννησαν.
Οι επιθυµίες σας, ευχές µου.
Σαρουλάκη – Καρτσωνάκη Χρυσούλα
