Φέρουσα… ανικανότητα

«Και κανείς δεν μας οδήγησε σε αυτή τη γη, και κανείς δεν ξέρει το πού και το γιατί…» τραγουδούν στο μυθικό Echoes του 1971 οι Pink Floyd, περιγράφοντας τα εσωτερικά αδιέξοδα του ανθρώπου της εποχής. Αδιέξοδα -ελλείψει πυξίδας- που αν πριν από 55 χρόνια ήταν κυρίως προσωπικά, σήμερα για τις σύγχρονες κοινωνίες έχουν πολλαπλασιαστεί και πλέον συνδέονται με την ανθρώπινη ύπαρξη!
Οι στίχοι αυτοί ήλθαν στο μυαλό του γράφοντος στη χθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου όταν σε ερώτηση για το αν υπάρχει από τον Δήμο Χανίων μελέτη, σχεδιασμός, προγραμματισμός, πυξίδα για το πώς θα διαχειριστεί η πόλη τη φέρουσα ικανότητά της, τον υπερτουρισμό και σίγουρα τους φυσικούς πόρους που δεν είναι ανεξάντλητοι, η απάντηση ήταν: Όχι… καθώς είναι κάτι δύσκολο (προφανώς), που κάποια στιγμή πρέπει να γίνει (πότε άραγε, αν όχι τώρα;) και ότι τέλος πάντων δεν είναι μόνο θέμα του Δήμου (σίγουρα). Θα μπορούσε βέβαια η ερώτηση να απαντηθεί ακόμα πιο τυπικά, και με ένα απλό: «Δεν έχουμε κάνει τίποτα γιατί ποιος άλλος έχει κάνει;».
Το “προλαμβάνειν” δεν ήταν ποτέ ο οδηγός μας ως κοινωνία για αυτό και σε πολλές περιπτώσεις τρέχουμε ασθμαίνοντας να προλάβουμε τις εξελίξεις, τις επιπτώσεις των επιλογών μας. Αν δεν φροντίσουμε τώρα για ένα βραχυπρόθεσμο αλλά και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό με βάση το κοινωνικά αναγκαίο και χρήσιμο, πότε ακριβώς θα το κάνουμε; Όταν η πόλη θα γίνει αβίωτη για κατοίκους και επισκέπτες; Όταν οι υποδομές φτάσουν στα όρια τους; Ή όταν οι φυσικοί πόροι αρχίζουν να χάνονται; «Αλλά κάτι κινείται και κάτι προσπαθεί και αρχίζει να σκαρφαλώνει προς το φως» συνεχίζει ο επόμενος στίχος των Pink Floyd, δίνοντας ένα τόνο αισιοδοξίας, τον οποίο εμείς ακόμα αναζητούμε…