Εύθυμα και σοβαρά: Τα ναυτάκια κι ο κεφτές στο τραπέζι

Βρε καλώς τα ναυτάκια τα ζουµπουρλούδικα! Επ! Πού πάτε καλέ; Γυρίστε πίσω ή αφήστε τουλάχιστον έναν σεφτέ!
Έναν κεφτέ άφησαν στο τέλος τα ναυτάκια και την έκαναν µε την ουρά στα σκέλια. Κατέβηκαν, λένε πηγές σοβαρές -ναι, απ’ αυτές που τα µαθαίνουν όλα εκ των έσω- καµιά πενηνταριά, άντε να τους πεις και ογδόντα, πολιτικοί αντάρτες και κάνανε πορεία τον κύκλο της 1866. Έτσι λένε.
Το πήραν είδηση τα ναυτάκια και δεν έχασαν καιρό. Ξηµερώµατα τράβηξαν δρόµο για άλλα πελάγη, για άλλη γη. Μπράβο δύναµη, θα πει κανείς, µια χούφτα ανθρώποι. Μα ήταν, λέει, σύντροφοι. Κι αυτό εδώ κάτω µετράει. ∆εσµοί αδελφικοί, όχι λόγια του αέρα.
Κι έµειναν πίσω οι καφέδες και τα χταποδάκια σύξυλα. Οι επιχειρηµατίες; Στο κόκκινο. Θυµήθηκα την Ελένη από το Κωνσταντίνου και Ελένης να µαζεύει τις λιρίτσες της και να τις φυλάει στο προσκεφάλι. Έτσι κι εδώ µόνο που τούτο δεν είναι για γέλια.
Χάθηκαν, λέει, εκατοµµύρια που θα τάιζαν εργαζόµενους. Ποιους εργαζόµενους δηλαδή; Αυτούς που µείνανε. Γιατί άλλοι φύγανε κι άλλοι ετοιµάζονται. Η κατάσταση βράζει.
Κι ίσως, ποιος ξέρει, µαζί µε τις λευκές νύχτες να µας προκύψει και καµιά ροζ µπας και βγουν τα σπασµένα.
Τα νεύρα στην τσίτα και τα µυαλά στα κάγκελα, να το πούµε κι απλά αγαπητοί. Και στο τέλος, έµεινε ένας κεφτές στο τραπέζι. Σαν κι αυτά που µένουν πάντα εδώ, οι φασαρίες, τα λόγια και ο λογαριασµός για τους ίδιους.