Ευαισθησία µε… ηµεροµηνία λήξης!

ίναι κοινός τόπος πως οι καλοί και συνετοί νοικοκυραίοι φροντίζουν να κάνουν τακτικά ξεκαθαρίσµατα στα υπάρχοντά τους και πρωτίστως στα ευπαθή και, ως εκ τούτου, αναλώσιµα. Φάρµακα, και κονσερβοειδή, από ετών ληγµένα και ξεχασµένα, αλλά και τρόφιµα και λοιπά προϊόντα µε περιορισµένη διάρκεια «ζωής», αναµφίβολα θεµιτό είναι να απορρίπτονται και να αποβάλλονται το ταχύτερο δυνατόν από την οικία εκάστου, έτσι ώστε να δηµιουργηθεί χώρος για τα νέα και τα φρέσκα, τα καθ’ ηµέραν επίκαιρα και αναγκαία, τα προς άµεση κατανάλωση…
Καµιά φορά ωστόσο, προβληµατίζοµαι µήπως µε τον ίδιο σχεδόν ακριβώς τρόπο, ως εφήµερα δηλαδή και συνακόλουθα απορριπτέα, αντιµετωπίζουµε ενίοτε και… κάποια άλλα τα οποία θα όφειλαν να διαθέτουν τον χαρακτήρα της µονιµότητας.
Γιατί βεβαίως, ιδέες και αξίες, όπως το ήθος και η δικαιοσύνη, η ευαισθησία, το ενδιαφέρον κι η ενσυναίσθησή µας, ποιος θα µπορούσε να διανοηθεί ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να έχουν κι αυτά… «ηµεροµηνία λήξης»;
Πώς γίνεται τα υποκείµενα της επικαιρότητας που τόσο κατά καιρούς µας απασχολούν, να µετατρέπονται σε απλά αντικείµενα µιας ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, περιορισµένης χρήσεως; Πώς είναι δυνατόν τα πρόσωπα, τα ονόµατα εκείνα τα τραγικά που ήταν στα χείλη όλων µας και κυριαρχούσαν στις σκέψεις, στις συζητήσεις και στις συνειδήσεις µας, που µας συγκλόνισαν και µας ταλάνισαν, να ξεχνιούνται από τον ένα µήνα στον άλλο, από τη µια βδοµάδα στη άλλη, από τη µια µέρα στην άλλη;
Εκ νέου να γίνονται θύµατα στον βωµό µιας λήθης, συλλογικής και απολύτως αδυσώπητης; Πώς µπορεί έτσι απλά ένας άνθρωπος να έχει ηµεροµηνία λήξης…;