» Μικρές ιστορίες µε τρυφερότητα,
περιέργεια και λίγη από εκείνη τη θηλυκή
επιµονή που δεν ζητά συγγνώµη
Τέλη Οκτώβρη και η Χάληδων είναι η πιο χαρακτηριστική οδός για να µυρίσεις τα απόνερα ενός πολύβοου καλοκαιριού, σε µια πόλη που πλάνταξε από το βάρος του κόσµου.
Αν η πόλη είχε µάτια θα γέµιζε τους δρόµους µε τα δάκρυά της. Αν είχε στόµα θα µας έβριζε όλους δίχως αύριο. Τα… γαλλικά της θα έκαναν τέτοιο πάταγο όπως ένας best seller πρωτοεµφανιζόµενος συγγραφέας. Μη ρωτάτε ποιος θα κέρδιζε. Είναι γένους θηλυκού. Θα µας τίναζε όλους στον αέρα σαν µικροσκοπικές κουκίδες και θα ξαλάφρωναν οι πλάτες της.
Στον απόηχο, η οδός Χάληδων µοιάζει µε ένα µείγµα του τι ήρθε και τι θα αποµείνει. Εµείς θα αποµείνουµε ως απόκληροι ενός τόπου που µας ανήκει αλλά και όχι.
Στην αρχή της, τα τζιτζίκια παλεύουν να επιβιώσουν κολληµένα στον κορµό του δέντρου, θαρρείς πως βρίσκονται σε διαµάχη µε το καλοκαίρι που αποσυντίθεται, κουρασµένο και κατακρεουργηµένο από την µαταιοδοξία τους.
Αργά το απόγευµα, στην πλατεία 1866 τα πουλιά κουρνιάζουν στα δέντρα. Είναι µαγεία να τα ακούς να προσπαθούν να κρυφτούν στα φυλλώµατα των δέντρων και να προστατευθούν από τη νυχτερινή υγρασία.
Κι αυτή είναι µια από τις ελάχιστες οµορφιές µιας πόλης που χάθηκε ανάµεσα στο παλιό και στο καινούργιο, στην αγωνία της να υπάρξει ως κάτι άλλο, να γίνει κάτι άλλο από αυτό για το οποίο ήταν προορισµένη και µέσα στον ζόφο των καιρών, να παλεύει για να σταθεί αντάξια των προσδοκιών των άλλων, όπως συµβαίνει σε κάθε τι που είναι γένους θηλυκού.
*Η Αρετή Καµπίτση είναι συγγραφέας
