» Μικρές ιστορίες µε τρυφερότητα, περιέργεια και λίγη από εκείνη τη θηλυκή επιµονή που δεν ζητά συγγνώµη
Τις προάλλες κατέβηκα µε µια φίλη στο παλιό λιµάνι. Η ώρα ήταν περίπου έντεκα και ο ήλιος είχε απλωθεί πάνω από το νερό, κάνοντάς το να στραφταλίζει σαν πρώιµο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Παραγγείλαµε καφέ, ζεστό, που λόγω της δροσερής εποχής τραβιέται και κουβεντιάζαµε τα πολλά και αβέβαια νέα µας.
Για τις άνεργες µέρες, την παραίτηση από την ελπίδα πως η δουλειά και το ταλέντο σου δίνουν ζωή. Ψωµί να φας. Πάθος για να δηµιουργήσεις.
Τότε ακούστηκαν συνθήµατα και µια πορεία πέρασε από µπροστά µας µε πανό για το εργασιακό, για το 13ωρο και για το µέλλον των εργαζοµένων, των παιδιών µας, το δικό µας µέλλον.
Τα συνθήµατα έβγαιναν από φωνή ροµποτική, που έµοιαζε να διευθύνει την ορχήστρα και η µπάντα ακολουθούσε από πίσω έρµαιη στα τεχνάσµατα του µαέστρου. Και ανάµεσα στα εργασιακά, ακούστηκε και ένα λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Αρχικά µου φάνηκε άστοχο έως ανόητο να µπλέκεις το ένα µε το άλλο, συµβάντα ασύνδετα µεταξύ τους. Θύµωσα, περισσότερο απογοητεύτηκα, για όλα αυτά, που δεν υπάρχει µια διαχωριστική γραµµή, που µπλέκονται όλα στον βωµό του “κάνω το καθήκον µου” βγαίνω στους δρόµους για το µέλλον µου” “νοιάζοµαι για τα παιδιά του κόσµου”.
Και κάπου εκεί, κατέληξα πως τα νεκρά παιδιά της Παλαιστίνης έχουν ένα κοινό µε τα νεκρά παιδιά όλου του κόσµου: πεθαίνουν όλα στην εποχή της σύγχυσης και της βιασύνης να τα χωρέσουµε όλα σε µια στιγµή καθήκοντος και στοργής, σ’ αυτόν τον µαύρο ζόφο της εποχής µας, γραµµένο µε κόκκινα γράµµατα σε πανό, σε στάτους των σοσιαλ, στο χρονοµετρηµένο καθήκον της υποκρισίας που µας διακατέχει.
*Η Αρετή Καµπίτση είναι συγγραφέας
