Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, τα αποµακρυσµένα νησιά έχουν γίνει σκηνικό παράξενων ιστοριών. Σωτήριοι τόποι απελπισµένων ναυαγών ή τόποι εξορίας, αυτά τα αποµονωµένα κοµµάτια γης κρύβουν ιστορίες επιβίωσης, τραγωδίας και µυστηρίου. Αφήνοντας κατά µέρος τη µυθοπλασία, αφηγήσεις όπως η ιστορία του Ροβινσώνα Κρούσου που έχουν αιχµαλωτίσει τη φαντασία µας, σήµερα, οι «Ιστορίες από τον Κόσµο» ψάχνουν και σας παρουσιάζουν πραγµατικά γεγονότα που αφορούν ερηµονήσια, και είναι εξίσου συναρπαστικά.
Το νησί των δαιµόνων
Στα παγωµένα νερά της Νέας Γης (σ.σ: Newfoundland, απαντάται και ως Νεοφάουντλαντ και είναι στον Ατλαντικό) βρίσκεται το “Νησί των ∆αιµόνων”. Ένα µικρό νησάκι όπου η Γαλλίδα ευγενής Μαργκερίτ ντε λα Ροκ έζησε µια από τις πιο οδυνηρές περιπέτειες της ζωής της. Το 1542, κατά τη διάρκεια θαλάσσιας αποστολής, η Μαργκερίτ πιάστηκε επ’ αυτοφώρω µε τον εραστή της (µε τον οποίο διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση). Ως τιµωρία, ο καπετάνιος του πλοίου, ο οποίος ήταν συγγενής της, την εγκατέλειψε στο «Νησί των ∆αιµόνων». Μαζί της στο νησί, ο καπετάνιος κατέβασε τον εραστή της και έναν υπηρέτη. Η Μαργκερίτ κατάφερε να φτιάξει -µε τα ελάχιστα µέσα που είχε- ένα βασικό καταφύγιο που θα τους προστάτευε από την άγρια ζωή του νησιού. Τα πράγµατα έγιναν ακόµη πιο δύσκολα όταν η Μαργκερίτ έµεινε έγκυος και γέννησε κατά τη διάρκεια της εξορίας τους. Μετά από 16 µήνες, ο εραστής της, ο υπηρέτης και το νεογέννητο δεν άντεξαν και πέθαναν. Ενάντια σε κάθε πιθανότητα και παρά κάθε λογική πρόβλεψη (µην ξεχνάµε πως η Μαργκερίτ ήταν ευγενικής καταγωγής και άρα µη εξοικειωµένη µε τη σκληρή δουλειά), η γυναίκα κατάφερε να επιβιώσει ολοµόναχη για δύο χρόνια κυνηγώντας, ψαρεύοντας και µαζεύοντας φρούτα. Τελικά, ψαράδες που πέρασαν από το νησί το 1544 τη διέσωσαν και την πήραν µαζί τους πίσω στην Ευρώπη. Έχει σηµασία να αναφέρουµε πως οι ντόπιοι ιθαγενείς είχαν ονοµάσει το νησί «Νησί των ∆αιµόνων» επειδή πίστευαν ότι εκεί κατοικούσαν κακά πνεύµατα. Κάτι που όπως φάνηκε τελικά δεν πτόησε την Μαργκερίτ, η οποία επιβίωσε µε επιτυχία παρά τα όσα πέρασε.
∆ιαβάστε επίσης: https://en.wikipedia.org/wiki/Marguerite_de_La_Rocque και https://en.wikipedia.org/wiki/Isle_of_Demons
Το νησί Roatan
Αυτό το νησί της Ονδούρας έγινε -τον 18ο αιώνα- η πατρίδα του Φίλιπ Άστον, ενός ψαρά από τη Μασαχουσέτη που έχει µια από τις πιο τρελές ιστορίες επιβίωσης στην ιστορία. Ο Άστον λοιπόν, αφού τον άρπαξε ο διαβόητος πειρατής Έντουαρντ Λόου το 1722, πέρασε εννέα µήνες βάναυσης αιχµαλωσίας προτού καταφέρει να δραπετεύσει στο ακατοίκητο νησί Roatan. Επί δεκαέξι µήνες, ζούσε σε πλήρη αποµόνωση, τρώγοντας κυρίως φρούτα και ωµά αβγά χελώνας. Κάποια στιγµή, ένας Άγγλος ναυαγός εµφανίστηκε στο νησί και έσπασε τη µοναξιά του. Του έδωσε ορισµένες βασικές προµήθειες – ένα µαχαίρι, ένα όπλο και µπαρούτι. Ο άντρας όµως, µέρες αργότερα, εξαφανίστηκε µυστηριωδώς, όπως ακριβώς είχε εµφανιστεί. Ο Άστον πέρασε άσχηµες περιόδους ασθένειας, «συναντήσεις» µε δηλητηριώδη φίδια, και µια επίθεση από ισπανικές δυνάµεις! Τελικά, το 1724, ένα βρετανικό πλοίο τον έσωσε, αλλά όπου διηγείτο την περιπέτειά του, κανείς δεν τον πίστευε. Μέχρι και τις µέρες µας, το νησί υποτίθεται ότι είναι στοιχειωµένο. Υπάρχουν φήµες για θαµµένο θησαυρό πειρατών και πολλά φαντάσµατα κυνηγών του θησαυρού που πέθαναν σε αναζήτησή του…
∆είτε ένα σχετικό βίντεο εδώ:
Más a Tierra (To νησί του Ροβινσώνα Κρούσου)
Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι αυτό το νησί της Χιλής ήταν η πατρίδα του Alexander Selkirk, του ανθρώπου που ήταν η έµπνευση για τον µυθιστορηµατικό Ροβινσώνα Κρούσο. Οι πηγές λένε πως ο Selkirk ενεπλάκη σε µια έντονη διαµάχη µε τον καπετάνιο του αναφορικά µε την κατάσταση του πλοίου τους. Κατά µια εκδοχή, µετά τη διαµάχη -το 1704- ο Selkirk απαίτησε να µείνει στο νησί, επειδή πίστευε ότι το πλοίο ήταν τόσο φθαρµένο που θα βυθιζόταν ούτως ή άλλως και ότι -έτσι και αλλιώς- σύντοµα θα περνούσαν και άλλα πλοία από το Más a Tierra. Τελικά, ο Selkirk µετάνιωσε απίστευτα για την απόφαση του, βλέποντας επί χρόνια, µέρα µε τη µέρα, µήνα µε τον µήνα να µην εµφανίζεται κανένα πλοίο για να τον σώσει. Κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ετών που ήταν µόνος του στο νησί, το µυαλό του Selkirk άρχισε να τρελαίνεται. Χόρευε µε γάτες και κατσίκες έφτιαχνε καλύβες από δέντρα πιµέντο (σ.σ: είναι το γνωστότερο allspice, ένα φυτό της Καραϊβικής οι καρποί του οποίου χρησιµοποιούνται ως µπαχαρικό -έχει νότες ξύλου, κανέλας, µοσχοκάρυδου και γαρύφαλλου) , κυνηγούσε αγριόγιδες και εκπαίδευε γάτες για κρατούν µακριά τους αρουραίους που… λιγουρεύονταν τα πόδια του. Τελικά, τέσσερα χρόνια και κάτι µήνες µετά, το 1709, ένας Άγγλος κουρσάρος τον εντόπισε στο νησί και τον πήρε στο πλοίο του. Το πλήρωµα ίσα που τον αναγνώριζε ως άνθρωπο: ο Selkirk δεν µπορούσε να µιλήσει σωστά και κινούνταν σαν ζώο….
∆είτε ένα σχετικό βίντεο εδώ:
Το νησί των Ελεφάντων
Το 1914 ο Έρνεστ Σάκλετον και το πλήρωµά του βρέθηκαν αποκλεισµένοι κατά τη διάρκεια αποστολής στο Νησί των Ελεφάντων στην Ανταρκτική. Όταν το πλοίο όπου επέβαιναν, το Endurance χτυπήθηκε ανήλεα από τους πάγους, το πλήρωµα των 28 ατόµων παράδερνε για µήνες προτού ξεβραστεί σε έναν άγονο, καλυµµένο µε παγετώνες βράχο καταµεσής της θάλασσας. Μετά την άφιξή τους στο νησί των Ελεφάντων, ο Σάκλετον και ακόµα πέντε άτοµα από το πλήρωµα ξεκίνησαν ένα ταξίδι 800 µιλίων µε µια βάρκα για να βρουν βοήθεια, ενώ οι υπόλοιποι 22 άντρες επέζησαν για περισσότερους από τέσσερις µήνες στο νησί αναποδογυρίζοντας τις σωσίβιες λέµβους τους για να δηµιουργήσουν αυτοσχέδια καταφύγια, τρώγοντας ό,τι µπορούσαν – λίπος και κρέας φώκιας, κρέας πιγκουίνου και φύκια. Οι άντρες διατήρησαν την ψυχραιµία τους µέσω µιας καθηµερινής ρουτίνας, και παραδόξως, παρά τις θερµοκρασίες κατάψυξης -ο υδράργυρος έπεφτε συχνά κάτω από τους -29° κελσίου- και την πείνα, επιβίωσαν όλοι! Σήµερα, το νησί είναι σχεδόν ακατοίκητο, παγωµένο, και πολύ εχθρικό ακόµα και στους πλέον σκληροπυρηνικούς εξερευνητές.
∆είτε ένα σχετικό βίντεο εδώ:
