Διαβάζω πως τα Χανιά είναι γεμάτα τουρίστες, αλλά τα έσοδα δεν είναι τα αναμενόμενα.
Από εδώ που μένω έχω πρώτη θέση στο θέαμα. Βλέπω τις φυσαρμόνικες να καταφθάνουν η μία πίσω από την άλλη και να ξεφορτώνουν μπουλούκια ανθρώπων. Ορδές. Δεν φαντάζεστε. Τους συναντώ σχεδόν κάθε απόγευμα στην Κυδωνίας, περιμένοντας το πράσινο. Βέβαια, πάντα θα βρεθούν κάποιοι που έχουν ξελουλώσει και περνούν με κόκκινο. Με όποιον δάσκαλο καθίσεις…
Προχθές πέρασα κι εγώ βιαστικά από την 1866 προς τη Χάληδων με κόκκινο. Εκείνη την ώρα ερχόταν ένα περιπολικό. Ένας τουρίστας με κοίταξε έντρομος και μου είπε: «Oh God… the police!». Χαμογέλασα. Αν ήξερε… Κι έτσι αναρωτιέμαι: όλοι εμείς κι όλοι αυτοί πού ξοδεύουμε τα λεφτά μας; Όταν ένα λινό πουκάμισο στο τουριστικό κοστίζει διακόσια ευρώ επειδή γράφει «Greek product» και «handmade», ε… τρέχα γύρευε. Και μέσα στα μαγαζιά; Πωλήτριες όρθιες όλη μέρα, εργοδότες καρφωμένοι στο γραφείο. Λες και η ορθοστασία ανεβάζει τον τζίρο.
Εγώ πάλι πιστεύω πως τον ρίχνει. Οι τουρίστες δεν είναι αφελείς. Ξέρουν να ξεχωρίζουν το καλό προϊόν αλλά και την καλή συμπεριφορά. Γι’ αυτό τα χρήματα καταλήγουν συχνά στις αλυσίδες, στα second hand και στα μαγαζιά με τις λογικές τιμές. Υπάρχουν όμως και οι διαχρονικοί. Εκείνοι που μπορεί να πουλούν βιβλία, ναι στο λιμάνι, ή μικροαντικείμενα, αλλά πάνω απ’ όλα σέβονται τον άνθρωπο που δουλεύει δίπλα τους. Γιατί η φιλοξενία δεν αρχίζει από τον τουρίστα. Αρχίζει από τον εργαζόμενο. Κι αυτό, όσο κι αν κοστίζει ένα «greek» και «handmade» λινό πουκάμισο, δεν μπαίνει σε καμία ταμπέλα.
