Η Εργατική Πρωτοµαγιά δεν είναι απλώς µια επέτειος. Είναι µια µέρα κοινωνικής µνήµης και αγώνα, που θυµίζει στην ανθρωπότητα ότι τα δικαιώµατα των εργαζοµένων δεν χαρίστηκαν, αλλά κατακτήθηκαν µε κόπο, αίµα, σύγκρουση και θυσίες. Κάθε χρονιά, η 1η του Μάη µας φέρνει αντιµέτωπους µε ένα πραγµατικά δύσκολο να απαντηθεί µα σηµαντικό ερώτηµα: Ποιος τελικά κινεί την ιστορία και ποιος κρατά στα χέρια του την πραγµατική δύναµη στις ανθρώπινες κοινωνίες των ηµερών µας, η εργατική τάξη ή οι κοινωνικοπολιτικά δυνατοί;
Η Ιστορία, λοιπόν, έχει κάνει στο διάβα των αιώνων ολοφάνερο πως οι µεγάλες επαναστάσεις δεν γεννιούνται απλώς από αρχηγούς, κόµµατα ή «µεγάλες προσωπικότητες», όπως συχνά ισχυρίζονται πολλοί. Αν κάτσουµε να το σκεφτούµε, στην αλήθεια, τα µεγάλα λαϊκά κινήµατα ξεπηδούν από µόνα τους µέσα από την κοινωνία, όταν οι συνθήκες γίνονται πιεστικές και οι ανισότητες µεγαλώνουν. Μοιάζουν µε φυσική αντίδραση µιας κοινωνίας χωρισµένης σε τάξεις µε διαφορετικά, οικονοµικά ή/και πολιτικά, συµφέροντα.
Αυτό που, συνήθως, παρουσιάζεται ως «νόµιµη τάξη» και δικαιοσύνη, δεν είναι ουδέτερο, µήτε κάτι απρόσωπο. Στην πράξη, εκφράζει και δηλώνει τη δύναµη της κυρίαρχης τάξης, η οποία µε τη σειρά της φτιάχνει τους κανόνες έτσι ώστε να προστατεύει τη θέση της, τις αρχές, τα δικαιώµατα και τα συµφέροντά της. Έτσι, αυτό που µας παρουσιάζουν συχνά οι πολιτικοί ως δίκαιο, νόµιµο και αυτονόητο εντός ή εκτός εργασιακών χώρων, συχνά δεν είναι τίποτα άλλο παρά το δίκαιο της πυγµής των δυνατών, η δύναµη δηλαδή των ισχυρών που έχει ντυθεί µε τον µανδύα του νόµου.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η εξουσία δεν λειτουργεί µόνο µε νόµους και καταστολή. ∆εν επιβάλλεται πάντα µε τη βία. Πολύ συχνά χρησιµοποιεί την «πλύση του εγκεφάλου» για να ξεγελάσει και να παρασύρει τους πολίτες. ∆ηλαδή «µπαίνει στο µυαλό» των ανθρώπων και τους κάνει να βλέπουν τον κόσµο µε έναν συγκεκριµένο τρόπο. Με άλλα λόγια, ζητά να τους πείθει ότι η κατάσταση που ζουν είναι φυσιολογική, ότι «έτσι είναι τα πράγµατα» και δεν αλλάζουν εύκολα. Κι έτσι, χωρίς καν εκείνοι να το καταλαβαίνουν, πολλοί αποδέχονται ή συµβιβάζονται µε όρους και συνθήκες ζωής και εργασίας που στην πραγµατικότητα τους κρατούν αδύναµους.
Γι’ αυτό και η εικόνα που έχουν πολλοί για το κράτος και τη νοµιµότητα κάποιος θα µπορούσε να πει ότι να είναι ψεύτικη, παραπλανητική. Η «τάξη» δεν είναι κάτι ουδέτερο· είναι δεµένη άρρηκτα µε το οικονοµικό σύστηµα που τη γεννά και της ορθώνει εµπόδια στον καθηµερινό αγώνα για ατοµική προκοπή και κοινωνική ευηµερία, δηλαδή µε έναν τρόπο οργάνωσης όπου λίγοι ελέγχουν την παραγωγή και οι πολλοί ζουν και δουλεύουν κάτω από πίεση.
Έτσι, ο αγώνας των εργαζοµένων δεν πρέπει να είναι µόνο για καλύτερες συνθήκες ζωής, αλλά και για την ίδια τους την ελευθερία. Ιδιαίτερα οσάκις έχουµε µορφές καταπίεσης και αυταρχισµού, ο κίνδυνος γιγαντώνει µε ζηµιογόνες για τη δηµόσια και την προσωπική µας ζωή συνέπειες και η ανάγκη για αντίσταση γίνεται πιο άµεση. Οι µάζες και η εργατική τάξη δεν πρέπει να παραπλανώνται από την ιδέα ότι η σύγχρονή µας «δηµοκρατία» από µόνη της λύνει όλα τα προβλήµατα, ούτε να αποθαρρύνονται από τη σκληρότητα της εξουσίας και να εγκαταλείπουν τον αγώνα για ένα πιο ανθρώπινο αύριο στη δουλειά και στην κοινωνία.
Το πιο άµεσο, όµως, και σηµαντικό καθήκον είναι η ενότητα. Ένα ενιαίο µέτωπο όλων των εργαζοµένων, ανεξάρτητα από πολιτικές, συνδικαλιστικές ή θρησκευτικές διαφορές, επιβάλλεται, για να µπορέσουν να σταθούν απέναντι στις προκλήσεις των καιρών, αλλά και στην κάθε είδους εκµετάλλευση και την «υποδούλωση» στους ισχυρούς. Μόνο έτσι µπορούν να προστατέψουν τη ζωή τους και των οικογενειών τους, τη φωνή και τη δουλειά τους και, κυρίως, τον κοινωνικό τους ρόλο.
