Από αυτό τον λόγο, ωραίο αξιοπρεπέστατο λόγο του ανδρός, ξεκινώ. Για να τονίσω ακριβώς τησεµνότητα και την απέχθειά του για θορύβους γύρω από το όνοµά του. Το όνοµα του Άγγελου Αντωνόπουλου ούτως ή άλλως διασxίζει υποδορείως το αδέσποτο της συλλογικής Συνείδησης των Ελλήνων και όχι µόνο! Μα τι καλλιτέχνης, τι προσωπικότητα, τι οντότητα της Πατρίδας! Πλήρης ηµερών έκλεισε τα µάτια του, και τόσες δεκαετίες σφίζουν από την προσφορά του όχι µόνο στην Τέχνη, µα και στο Ήθος όπως εννοείται ως αγαθό κάθε µορφής καλοσύνη, µε ένα εκτόπισµα γοητευτικό, µ’ ένα νόα ισχυρό, συγκροτηµένο, χαρισµατικό και µε µια καρδιά ευρύτατη που µπορούσε να συλλέγει το έργο το εκλεκτό των δηµιουργών της χώρας και του κόσµου και να εκφέρει τους κορυφαίους συλλογισµούς των µεγάλων! «Έγινε ηθοποιός χάρη στον Κουν, διάσηµος χάρη στον Άγνωστο Πόλεµο, πολύτιµος χάρη στη διδασκαλία του που διάβηκε την νεότερη πολιτιστική Ιστορία της χώρας». Έγραψε η Νόρα Ράλη σε εκτενές αφιέρωµα. Τίποτα δεν έλειπε. Συνεργασίες, συνεργασίες, συνεργασίες…
Κωστόπουλος, Καρέζη, Κατράκης, Παξινού, Μυράτ, Αλκαίοy, Συνοδινού, αλλά και έξω, Ιονέσκo, Μπαρντό, Βιλάρ και άλλους και άλλους… «Για µένα, ο δάσκαλός µου, παραµένει πάντα ο Κάρολος Κουν, δήλωνε πάντα σεµνά. Θεωρώ πάντως ό,τι καλύτερο έκανα ολόψυχα δοσµένος ήταν η διδασκαλία µου σε νέους ηθοποιούς. Έξοχη η ιστορία που έλεε συγκινηµένος ότι βλέποντας τον «Βάνια», παραπατούσε από τη ζάλη που τον ακολουθούσε για µέρες, αλλά κι όταν βρισκόταν µια βραδιά στο ΡΕΧ είδε όλους τους θεατρόφιλους να σηκώνονται ξαφνικά σαν αυτόµατο! Όλους! Μα όλους! Είχε µπει στην αίθουσα ο Κώστας Βάρναλης! Ο µέγας αγωνιστής και ποιητής ενέπνευσε µε την είσοδό του την ολότητα, για να καθίσει ο ποιητής σάρκα λαϊκή της σάρκας της Ελληνσµοσύνης και να υποκλιθεί ως µία ψυχή, ως ένα πρόσωπο, και να χειροκροτήσει! Ο Αντωνόπουλος, ένα πρόσωπο του θεάµατος ακριβό και λατρεµένο, αναχώρησε κι άφησε τον χρόνο και το έργο του να κυλούν µια παχύρευστη γλυκύτητα, ικανή και αρωµατική, µια αίσθηση αιώνια!!
