Κύριε διευθυντά
επεισόδιο λέµε κάθε γεγονός που διαταράσσει την τάξη ή τη σχέση δύο ή περισσότερων µερών. Τέτοια περιστατικά, δεν είναι σπάνια, άλλα σοβαρά κι άλλα επιπόλαια, µεµονωµένα ή οµαδικά κλπ . Είναι πάντα απευκταία. Τα επεισόδια που έγιναν πρόσφατα µε την επίσκεψη του υπουργού Υγείας στο νοσοκοµείο της Νίκαιας χαρακτηρίζονται αδικαιολόγητα µεν, αλλά όχι αναιτιολόγητα! Και τούτο γιατί το προσωπικό των Νοσοκοµείων ανέκαθεν βρίσκεται σε συνεχή απαξίωση. Οι γιατροί και νοσηλευτές ζουν σ’ ένα περιβάλλον άκρως ανθυγιεινό σε συνθήκες… γαλέρας πολλές φορές, µε τις ατέλειωτες εφηµερίες και τη συνεχή ένταση που η Πολιτεία δεν αναγνωρίζει και σφυρίζει αδιάφορα… Φαίνεται να πιστεύει ότι αυτοί οι εργαζόµενοι πάσχουν εκτός από ένα καλώς εννοούµενο σαµαρειτισµό κι από ένα ιδιαίτερο µαζοχισµό που τους κάνει να αρέσκονται να ζουν και να εργάζονται µε τέτοιες συνθήκες.
Εκεί λοιπόν που αναµένουν να ανακοινώσει κάποιες προσλήψεις (πραγµατικές όµως κι όχι µόνο ανεφάρµοστες υποσχέσεις) να τους ελαφρύνει τις βάρδιες και να φέρει τις αποδοχές τους, λίγο να πλησιάζουν των άλλων Ευρωπαϊκών κρατών, πάει να εγκαινιάσει ένα µικρό κτήριο κι είναι σαν να τους κοροϊδεύει. Μοιάζει σαν να έχεις ένα παιδί που χρειάζεται ένα µπουφάν και συ του δίνεις καραµέλες. Η Πολιτεία έχει µάθει να προσέχει αυτούς που ζεσταίνουν τις καρέκλες, που κι αυτές δεν ζεσταίνονται καλά, γιατί «πετάγονται οι χρήστες δυο λεφτά να πάρουν τσιγάρα» και ξεχνούν να γυρίσουν.
Είχαν λοιπόν, ένα δίκιο να διαµαρτυρηθούν οι γιατροί, παρ’ ότι ενδεχόµενα να έπεσε στις αντιδράσεις και ο πολιτικός µαϊντανός και έγιναν εντονότερες. Όµως, ίσως, µόνο από τέτοιας µορφής… αιτήσεις και προσφυγές καταλαβαίνουν τελικά οι Αρµόδιοι, γιατί ο καθιερωµένος δρόµος της κλασικής οδού του πρωτοκόλλου αποδεικνύεται αναποτελεσµατικός. Ας αναθεωρήσουν συνεπώς οι… διαµορφωτές των οικονοµικών απολαβών των εργαζοµένων µε δικαιότερες ρυθµίσεις, γιατί …οσονούπω θα καθιερωθούν τέτοιας µορφής διεκδικήσεις από… τούδε!!
Σήφης Μ Βαρουξάκης
συντ/χος γιατρός
Αξιότιμε κύριε, με έκπληξη διαπίστωσα ότι εγκρίνετε ,ως επιστήμων και μάλιστα συνταξιούχος (η ηλικία αφαιρεί την δικαιολογία της ανωριμότητας), την βία ως μέσον επιδίωξης στόχων. Αν αυτό γίνει αποδεκτό τότε γιατί στείλαμε στην δίκη της Νυρεμβέργης τους τον Χίτλερ και τους Ναζί , η γιατί στείλαμε στο Αλκατράζ τον Αλ Καπόνε ,στόχους είχαν και αυτοί και τους διεκδικούσαν με τον τρόπο τους. Ο ένας ισοπέδωνε τους λαούς με τα πάντσερ του Γκουντέριαν και ο άλλος έστρωνε με πτώματα τους δρόμους του Σικάγο με τα πολυβόλα της συμμορίας του……Θα μου πείτε και τι έγινε αν οι εν λόγω στέλνανε στο ΚΑΤ τον υπουργό υγείας με βαριές κακώσεις, έτσι θα μπορούσε να έχει και προσωπική πείρα της λειτουργίας του ΕΣΥ. Η ακόμη καλύτερα να τον έστελναν στον βαρκάρη της Αχερουσίας, οπότε θα είχαμε οριστική λύση των προβλημάτων του του υγειονομικού κλάδου . Βέβαια στην περίπτωση αυτή θα είχαμε μία “ιδιότυπη κοινοβουλευτική δημοκρατία” στον πυρήνα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού……
“Από τη βαρβαρότητα στον πολιτισμό χρειάζεται ένας αιώνας. Από τον πολιτισμό στην βαρβαρότητα αρκεί μια μέρα”.
Γουίλ Ντυράν – Αμερικανός ιστορικός & φιλόσοφος . Με εκτίμηση