Κύριε διευθυντά,
Wikipedia: “Ο Άγνωστος Στρατιώτης είναι είδος µνηµείου για τον πόλεµο, που τιµά την µνήµη αγνώστων στρατιωτών που σκοτώθηκαν σε µάχη” (οι υπογραµµίσεις του γράφοντος). Η δε πρέπουσα ΤΙΜΗ προς τους θυσιασθέντες είναι ΧΡΕΟΣ όλων µας.
Το µνηµείο αυτό κατασκευάστηκε το 1932 για να τιµηθούν συλλογικά οι πεσόντες υπέρ Πατρίδος ανά τους αιώνες, των οποίων τα ονόµατα δεν ήταν δυνατόν ν’ απαριθµηθούν λόγω τεράστιου αριθµού αυτών.
Κατά τα διαδραµατισθέντα τον Οκτώβριο:
12 Οκτωβρίου: Ο αντιπρόεδρος της Κυβερνήσεως κ. Κ. Χατζηδάκης αναρωτήθηκε: “είναι το Μνηµείο τόπος συγκεντρώσεων και διαµαρτυρίας;”
14 Οκτωβρίου: Ο υπουργός ∆ικαιοσύνης κ. Γ. Φλωρίδης είπε: “Το Μνηµείο Άγνωστου Στρατιώτη δεν επιτρέπεται να αποϊεροποιείται”.
22 Οκτωβρίου: Ψηφίστηκε Νόµος για την τάξη, φύλαξη και καθαριότητα του Μνηµείου.
28 Οκτωβρίου: Ρίγη ανατάσεως και συγκινήσεως κατά τις παρελάσεις της µαθητιώσας νεολαίας και των Ενόπλων ∆υνάµεων της µικρής αλλά ένδοξης Ελλάδας.
Μνηµεία υπάρχουν σ’ όλη την Ελλάδα, µε χαραγµένα ονόµατα νεκρών. ∆εν έχουν τη µεγαλοπρέπεια του Άγνωστου Στρατιώτου, αλλά έχουν την ίδια ίσως και µεγαλύτερη χρηστική αξία. Η τύρβη των σύγχρονων πόλεων αποσπά την προσοχή των διερχοµένων (πεζών και εποχούµενων) από τα Μνηµεία που ενίοτε πολιτικοποιούνται. Αλλά στα χωριά, όπου υπάρχουν Μνηµεία, η καθηµερινότητα είναι συνυφασµένη µε την ανάµνηση των θυσιασθέντων συγγενών, φίλων, γνωστών του τόπου. ∆υστυχώς ΟΧΙ παντού. Στην γενέτειρα του γράφοντος, Φρε Αποκορώνου Χανίων Κρήτης το Μνηµείο χρησιµοποιείται ως ταβέρνα(!!!) µε την ανοχή τοπικών παραγόντων, παρ’ όλον ότι η ιερότητα του Μνηµείου είναι διττή: Εθνική αλλά και Θρησκευτική διότι βρίσκεται σε οικόπεδο της συνορεύουσας ιστορικής Εκκλησίας της ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ αλλά και δίπλα στο ∆ηµοτικό Σχολείον όπου οι δάσκαλοι θα νοιώθουν άβολα µε το µνηµείο – ταβέρνα. Μήπως το Κράτος πρέπει να επέµβει και στην ύπαιθρο χώρα;
Ευχαριστώ
Ιωάννης Παν. Οικονοµόπουλος
υποναύαρχος Π.Ν. ε.α. – πρ. καθηγητής Σ.Ν.∆.
