Κύριε διευθυντά,
σε µια εποχή ένδειας ξεχωριστών πολιτικών προσώπων, είναι αναµενόµενο ότι οι υποψηφιότητες και τα υποψήφια κόµµατα τείνουν να αυξηθούν.
Η αλήθεια είναι ότι το πολιτικό σύστηµα στη χώρα µας δεν είναι στα καλύτερά του, όχι µόνο τώρα, αλλά από «της γενέσεώς του», επειδή τα κριτήρια των ψηφοφόρων στηρίζονται κυρίως στο συναίσθηµα και τις γνωριµίες και όχι στη λογική και στο γενικό όφελος που ήθελε προκύψει. Έτσι άνθρωποι που έχουν τις δυνατότητες να προσφέρουν στο σύνολο, διστάζουν να µπουν στη πολιτική, γιατί ο κόσµος δεν έχει τη καλύτερη άποψη γι’ αυτήν, όπως βλέποµε στις δηµοσκοπήσεις κι αποφεύγουν να πάρουν θέση στις εκλογές. Στις επιλογές υπεισέρχονται κάποιοι παράγοντες, όχι πάντα ηθικοί, που διαµορφώνουν το τελικό αποτέλεσµα που δεν αναδεικνύει πάντα τους άριστους.
Παλιότερα υπήρχαν κάποιοι που πραγµατικά ήθελαν να προσφέρουν ανιδιοτελώς και η ιστορία έγραψε αρκετούς που «πέθαναν στη ψάθα», µα σήµερα προέχει η επαγγελµατική αποκατάσταση αυτών που «µπαίνουν» στη πολιτική. Αυτή είναι το ένα σκέλος της εκλογικής συναλλαγής, πάντα υπάρχει η αναπόφευκτη διαπραγµάτευση µε τον ψηφοφόρο, που είναι το άλλο σκέλος, που κι αυτός θέλει κάτι ν’ αποκοµίσει από το κρυφό δούναι και λαβείν.
Σήµερα έχοµε τα «νέα» υποψήφια πρόσωπα, το ένα παλιό που επανήλθε, που ήθελε να µας σώσει, αλλά τον «φάγανε οι συνεργάτες του», που ο ίδιος διάλεξε και επειδή δεν καταλάβαµε καλά τα ψέµατά του τότε, λέει ότι έχει κι άλλα να µας πει σήµερα, που κάποιοι πιθανόν να πιστέψουν. Αυτή τη φορά ενδεχοµένως ν’ αλλάξει ρεπερτόριο κι αντί για νταούλια να υποσχεθεί συµφωνικές συναυλίες. Το άλλο είναι µια χαροκαµένη µάνα που ευαγγελίζεται να διορθώσει την Ελληνική νοοτροπία της αναβλητικότητας και της ήσσονος προσπάθειας της φυλής στα πόστα και τη «λαµογιά» στις καθηµερινές συναλλαγές του Έλληνα. Έβαλε, όµως, ψηλά το πήχη και µε προσόντα µόνο την οργή στο σύστηµα της Λερναίας Ύδρας της γραφειοκρατίας είναι δύσκολο, άπειρη ούσα, να τα βάλει µ’ ένα γρανιτένιο σύστηµα εκατονταετηρίδων και να καταφέρει κάτι και µόνο µε τις ψήφους κάποιων αγανακτισµένων. Όµως αναµοχλεύοντας παλιά λυµένα θέµατα στη πρώτη ανακοίνωσή της δείχνει µια οπισθοδρόµηση που µπερδεύει.
Συνεπώς, χρειάζεται µια µεγάλη αναθεώρηση στην αντιµετώπιση του τεράστιου θέµατος της εκλογικής διαδικασίας και από τη µεριά των ανθρώπων που σκέπτονται να πολιτευτούν και κυρίως από την επιλογή αυτών που θα ψηφήσουν. Ένα test που θα βοηθούσε λίγο την απόφασή µας είναι η ανάγνωση της λίστας των υποψηφίων που θα καταρτίσει ένα κόµµα και θα δείξει αν επιλέγει ανθρώπους µε βάση το βιογραφικό τους ή την αναγνωρισιµότητα και θα φανούν οι προθέσεις του. Είναι ένα στοιχείο αυτό, που αν παγιωθεί θάχει ένα θετικό αποτέλεσµα και πιθανόν να προσελκύσει ένα µέρος απ’ αυτούς που αρνούνται σήµερα να ψηφίσουν. Με τα ίδια γράδα και µείς οι πολίτες πρέπει να επιλέξοµε αυτούς που θα «σταυρώσουµε» για να προκύψει µια αναβάθµιση του Κοινοβουλίου, µια ενδεχόµενη οµαλή συνεργασία για µελλοντικές θετικές εξελίξεις. Για να ακούµε στη Βουλή οµιλίες χωρίς ατάκες, µε σοβαρές απόψεις, νοµικών επιχειρηµάτων τύπου Βενιζέλου και όχι κραυγές πεζοδροµίου και επιτέλους να λήξει η συνεχής διαµάχη για ένα δυστύχηµα. Για αυτό το τελευταίο πρέπει να συνειδητοποιήσοµε ότι φταίει η αναβλητικότητα και αβελτηρία του ∆ηµόσιου συστήµατος και η θεραπεία του είναι το ζητούµενο.
Σήφης Μ Βαρουξάκης
συν/χος γιατρός
