Κύριε διευθυντά,
κατ’αρχήν δέν θα σταθώ στό ιστορικό τής υπόθεσης.
Είναι αλήθεια ότι υπάρχει διαχρονική διεκδίκηση για την αποµάκρυνση τού Στρατοπέδου -πού άλλωστε δεν έπαιζε πια κανένα ρόλο ούτε για το ΥΠΕΘΑ- και τήν απόδοση του στήν κοινωνία.
Ούτε θά σταθώ ποιοι τό πάλεψαν περισσότερο ή λιγότερο καί ποιοί ανέδειξαν περισσότερο ή λιγότερο τή σηµασία τής χρήσης του γιά κοινωνικές ανάγκες.
Απλά θέλω µε τίς σκέψεις µου αυτές νά συµβάλω στό πώς θα µπορούσε νά αξιοποιηθεί ο χώρος πρός όφελος τής κοινωνίας.
Θεωρώ λοιπόν ότι η αξιοποίηση τού χώρου πρέπει να είναι πολυδιάστατη όπως πολυδιάστατες είναι καί οι ανάγκες τής πόλης.
Επίσης θεωρώ ότι η κάλυψη τών αναγκών αυτών δέν µπορεί νά γίνει µονοµερώς ούτε επιλεκτικά.
Ας διερωτηθούµε λοιπόν, έχει ανάγκη η πόλη από πράσινο;.
Φυσικά καί έχει, παρά το ότι είναι στίς κορυφαίες πράσινες πόλεις τής Ελλάδας.
Έχει ανάγκη η πόλη από χώρους στάθµευσης; Φυσικά καί έχει. και είναι ένας βραχνάς γιά τήν πόλη µέ όποιες περιβαλλοντικές συνέπειες.
Το πρώην Στρατόπεδο Μαρκοπούλου µε τά 52 του στρέµµατα, θα µπορούσε νά εξυπηρετεί χώρους πρασίνου, περιπάτου, παιδικών χαρών κ.λπ.
Όπως επίσης θά µπορούσε νά καλύψει ένα µέρος τών αναγκών τής πόλης σέ στάθµευση όπως έγινε καί στόν Κλαδισσό.
Θα µπορούσε δηλαδή να καλύψει τά αυτοκίνητα πού έρχονται από Ανατολάς καί νά διαθέτει ηλεκτρικά λεωφορεία γιά προσέγγιση στο κέντρο.
Νοµίζω λοιπόν ότι θά µπορούσαν νά διατεθούν 15 στρέµµατα γιά δωρεάν πάρκινγκ αυτών πού έρχονται από Ανατολάς καί δωρεάν µεταφορά τους στό κέντρο µέ ηλεκτρικό λεωφορείο µετ’ επιστροφής έτσι ώστε νά µην επιβαρύνεται περιβαλλοντικά η πόλη.
Τα υπόλοιπα 37 στρέµµατα να γίνουν -όπως προανέφερα- χώροι πρασίνου καί αναψυχής µέ όλα τα συνοδά έργα.
Αυτό βέβαια δεν αναιρεί τό ότι πρέπει να χωροθετηθούν καί άλλοι χώροι στάθµευσης έξω από τό στενό κέντρο ιδιαίτερα για όσους έρχονται από Ακρωτήρι καί από Μουρνιές έτσι ώστε να ανακουφιστεί η πόλη κυκλοφοριακά καί περιβαλλοντικά.
Πιστεύω ότι αυτή πρέπει να είναι η µεγάλη εικόνα γιά τον χώρο αυτό.
Καί το λέω αυτό γιατί τό τελευταίο διάστηµα έχει δηµιουργηθεί ένα κλίµα έντασης το οποίο δεν βοηθάει κανένα.
Έχουµε λόγο σάν πολίτες, όπως έχει λόγο καί η ∆ηµοτική Αρχή µε τίς προτεραιότητες πού θέτει και που είναι αποτέλεσµα επεξεργασίας καί ιεράρχησης τών αναγκών τής πόλης συνολικά.
Θεωρώ ότι ο διάλογος επιβάλλεται σε όλες τίς µορφές τής κοινωνικής ζωής καί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση καί στήν πολιτική καί στίς σχέσεις τών ανθρώπων καί στην οικογένεια χωρίς αφορισµούς καί βολονταρισµούς.
Καί η παραδοχή τών όποιων ποικίλων αναγκών τής πόλης είναι δείγµα κοινωνικής ωριµότητας, πού νοµίζω πώς τήν έχουµε σάν πολίτες.
Γιάννης Σταυρακάκης
τοπογράφος µηχανικός
