Κύριε διευθυντά,
ξέρω ένα ολυµπιακών προδιαγραφών κολυµβητήριο σε επαρχιακή πόλη που δε λειτούργησε ποτέ και τα µεταλλικά του µέρη έγιναν έρµαιο των ανέµων και των αθίγγανων.
Ξέρω ένα εργαστήριο σε µεγάλο πανεπιστήµιο της χώρας που αγόρασε προβληµατικά όργανα υψηλής ακρίβειας (υποτίθεται) αξίας µερικών δεκάδων χιλιάδων ευρώ που ποτέ δε λειτούργησαν.
Ξέρω ένα µεγάλο αµφιθέατρο ετέρου πανεπιστηµίου της χώρας που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε και στέκει σαν φάντασµα στο διάβα των δεκαετιών.
Ξέρω έναν φορέα επιδοτήσεων που δε µοίραζε ως έπρεπε τα κονδύλια αλλά όπως εξυπηρετούσε τις προεκλογικές υποσχέσεις των «µεγάλων» κοµµάτων.
Ξέρω κόµµατα που χρωστάνε εκατοµµύρια στο κράτος και τα ίδια δίνουν εντολή να συλληφθεί η γιαγιά που πουλά άγρια χόρτα στο δρόµο για να ζήσει.
Ξέρω καθηγητές στα πανεπιστήµια της χώρας που δεν αξίζουν ούτε για µεταπτυχιακό, κι όµως διαχειρίζονται εκατοµµύρια ευρώ και φοιτητικά όνειρα.
Ξέρω ανθρώπους που είναι κολληµένοι κι όσες φορές κι αν κάνουν το ίδιο λάθος δε λένε να µάθουν από τις προσωπικές και εκλογικές επιλογές τους.
Ξέρω ένα κράτος όπου το κόστος της ενέργειας θα έπρεπε να είναι πέντε φορές κάτω, αλλά τα «πολιτικά καρτέλ» δε το επιτρέπουν.
Ξέρω µια χώρα που µπαίνεις σε ένα τραίνο και αµφιβάλλεις αν θα φτάσεις στους δικούς σου ζωντανός.
Ξέρω µια Πολιτεία που οι θεσµοί έχουν απαξιωθεί και τη θέση τους έχουν πάρει ξεπουληµένοι δηµοσιογράφοι και µεσηµεράδικα της κακιάς ώρας.
Ξέρω ένα κράτος που στον στρατό και στην δικαιοσύνη η ανέλιξη γίνεται στα κοκτέιλ πάρτι.
Όµως…
Ξέρω κι έναν λαό που στην πλειοψηφία του δε σκύβει το κεφάλι στην καταπίεση, στην διαστρέβλωση και τον µαφιονισµό.
Ξέρω ένα λαό που στην πλειονότητά του δεν συµβιβάζεται, δεν εκποιεί το είναι του και δεν µασάει κουτόχορτο.
Ξέρω ένα λαό µε όνειρα, δύναµη και ελπίδα σε κάθε του βήµα, ειδικά αν αυτό γίνεται έξω από τα σύνορα του κράτους του.
Ξέρω έναν λαό που θέλει να πάρει τις τύχες της ζωής του στα χέρια του και θα κάνει τα πάντα για να το πετύχει αυτό.
Με εκτίµηση,
δρ Ηλίας Κοπανάκης
