Κύριε διευθυντά,
Με αίµα χωρίστηκε το σύνορο του κόσµου αυτού: Χύθηκε στους τείχους της Καισαριανής, του Γεντί Κουλέ και του Κούρνοβου, στο Χαϊδάρι και στο πάρκο της Χωροφυλακής, στη Μέρλιν και στα βουνά της ελεύθερης Ελλάδας. Πριν και µετά: Κάποιον Αύγουστο στο Πασαλιµάνι και έναν Μάη στη Θεσσαλονίκη, µέρες αµέτρητες στις εργατογειτονιές της Ν. Ιωνίας και του Πειραιά, του Βόλου και της Θεσσαλονίκης, στα καπνοχώραφα της Καβάλας και τ’ Αγρινίου. Έναν Μάρτη στου Γουδή, κάποιο χειµώνα στο Τσάρνο και στον Κλέφτη, στη Συκιά στη Γυάρο και στις χαράδρες της Μακρονήσου, στις φυλακές της Κέρκυρας, στα θανοτοδικεία της Τρίπολης. Μα και µετά, στην Μπουµπουλίνας και στη Μεσογείων κι έξω απ’ την πύλη της ΕΤΜΑ, στο Κερατσίνι και στον Πειραιά.
Έτσι «τιµάνε» το αστικό κράτος, οι µηχανισµοί του, η εξουσία των καπιταλιστών όσους παλεύουν να «ανθρωπέψει ο άνθρωπος». Ξανά και ξανά, παντού όπου συγκρούστηκαν δυο κόσµοι. Παντού όπου ακόµα συγκρούονται οι δυο αυτοί ίδιοι κόσµοι, στη µεγάλη των τάξεων πάλη. Ετσι ετοιµάζονται να «ξανατιµήσουν» τους λαούς όταν τα «καλοπιάσµατα» και οι «τιµές», τα «µαλάµατα» και οι «φοβέρες», τα ψέµατά τους πια δεν θα αρκούν, όταν οι καµπές της Ιστορίας και η εργατική – λαϊκή πάλη θα φέρουν ξανά στην ηµερήσια διάταξη το πιο επείγον, το πιο επίκαιρο ζήτηµα: Την ανατροπή των καπιταλιστών.
Ο κόσµος τους κι ο κόσµος µας. Ο σάπιος, γερασµένος κόσµος τους, της εκµετάλλευσης και της φτώχειας, της αδικίας και της σήψης, της προσφυγιάς και των πολέµων «για τ’ αφέντη το φαΐ», ο καπιταλισµός. Θεµέλιό του το κέρδος και η µισθωτή σκλαβιά, η εκµετάλλευση των πολλών από µια χούφτα κοινωνικά παράσιτα που έχουν στα χέρια τους την εξουσία και τα µέσα παραγωγής. Ιστορικά ξεπερασµένος προ πολλού. Νόµος του: Κάθε «γύρα» της «µηχανής» να πηγαίνει τους λαούς όλο και πιο βαθιά στην εξαθλίωση και την απανθρωπιά, για να πηγαίνει «πιο ψηλά» τα κέρδη των καπιταλιστών.
Ο κόσµος των «Σερπιέρηδων» και των «Μποδοσάκηδων» τότε, των µετόχων και «CEO» σήµερα, των «νέων» και «σύγχρονων» µεθόδων να δουλεύει κανείς 13 ώρες τη µέρα και να µην βγάζει τον µήνα, να πεθαίνει σαν σκλάβος και σαν κυνηγηµένος, κάτω από τις βόµβες των καπιταλιστών, κάτω από τις καρίνες των λιµενικών, µέσα στα µπισκοτάδικα των «καλών» αφεντικών, στους σιδηρόδροµους του «πάµε κι όπου βγει» για τα κέρδη των καπιταλιστών.
Πάνω εκεί στήνεται κάθε µέρα το σύνορο: Απ’ τη µια τα κέρδη τους κι απ’ την άλλη οι ζωές και οι ανάγκες µας. Χθες και σήµερα.
Από τη µια η καπιταλιστική βαρβαρότητα, από την άλλη ο πάντα νέος, πάντα πιο νέος κόσµος µας: Ο κόσµος του καθηµερινού, σκληρού αγώνα για όσα δικαιούται ο λαός και όσα του στερούν, ο δρόµος της ανατροπής, για την κοινωνία που προβάλλει µέσα απ’ όλα τα «παράθυρα» της κοινωνικής εξέλιξης, τον σοσιαλισµό – κοµµουνισµό. Για να πάρει η εργατική τάξη την εξουσία, για να περάσει ο άνθρωπος από την «προϊστορία» των εκµεταλλευτικών κοινωνιών στην Ιστορία, συνειδητός δηµιουργός του «πιο µεγάλου, πιο ωραίου, πιο συγκλονιστικού» νέου κόσµου. Σε αυτό το σύνορο, µε πλήρη επίγνωση, έβαλαν τα στήθια τους οι 200. Σε αυτό το σύνορο βάζει το ΚΚΕ χτες και σήµερα όλες του τις δυνάµεις. Σε αυτό το σύνορο βάζει η αστική τάξη την εξουσία της για να σταµατήσει το γύρισµα του τροχού προς τα µπρος.
Η εξουσία τους και η δύναµή µας. Η εξουσία τους, η οργανωµένη βία που υπερασπίζεται τον κόσµο της εκµετάλλευσης: Η δύναµη του «ρετσινόλαδου», της φυλακής και της εξορίας, η δύναµη των «ιδιώνυµων» και των «αναγκαστικών νόµων» τους, των «τροµονόµων» και των «αλγόριθµων». Αλλά και της εξαγοράς και της ενσωµάτωσης, των κοινοβουλευτικών «παιχνιδιών» της δικτατορίας του κεφαλαίου, του «κοινωνικού εταιρισµού», της «συµπερίληψης» στην εκµετάλλευση. Τότε και τώρα: Όπου κέρδη, εκεί και η «πατρίδα» του κεφαλαίου και των συµµάχων του, µε σκούφια πατριδεµπόρων και κοσµοπολιτών, εναλλάξ και αναλόγως της «µόδας». «∆ικιά σας η πατρίδα, µα τίποτα δικό σας µέσα σ’ αφτήνε»…
Ένα κράτος, το αστικό κράτος, «µε συνέχεια» και ταξική συνέπεια κάτω απ’ όλες τις συνθήκες: Από τις «µεγάλες Ιδέες» στο κυνηγητό των παλιών πολεµιστών και των «τουρκόσπορων» προσφύγων που συναντιούνταν µε τις ιδέες του ΚΚΕ. Από τα αντικοµµουνιστικά Ιδιώνυµα και την προσπάθεια άλωσης του εργατικού κινήµατος του «δηµοκράτη» και «εκσυγχρονιστή» Βενιζέλου, στη φάλαγγα του Μανιαδάκη και του Μεταξά. Με αυτά τα «πρωτόκολλα» παρέδωσε το αστικό κράτος τους κοµµουνιστές που ζητούσαν να πολεµήσουν στους κατακτητές. Με αυτά και το βλέµµα στην «επόµενη µέρα» συνεργαζόταν µε τους ναζί κατακτητές όσο εύκολα «αντιστεκόταν», µηχανορραφώντας µε τους Άγγλους και Αµερικανούς συµµάχους της, προετοιµάζοντας να πνίξουν τον ελληνικό λαό στο αίµα για να περιφρουρήσουν την εξουσία τους. Με αυτά κι αργότερα, στο µετεµφυλιακό «θαύµα» και στα µαύρα χρόνια της δικτατορίας, µε τον «σκοπό» της ενσωµάτωσης, στα µεταπολιτευτικά χρόνια. Με µνηµόνια, «κουλτούρα φέρετρου» και πολεµική στολή ξανά σήµερα.
Στην από δω µεριά του συνόρου η ακατάβλητη δύναµη, η «καταλύτρα ορµή» του νέου, του συνειδητού, στρατευµένου αγώνα των κοµµουνιστών για την κοινωνική απελευθέρωση. «Ζεις από το δικό τους φως. Γίνεσαι δυνατός όσο ζεις τη δύναµή τους. Όσο είσαι παρέα τους. Κάποτε θα το κατορθώσεις να τους φτάσεις, αν κάµεις την άσκηση που κάνουν αυτοί είκοσι χρόνια. Αν δίνεις τη ζωή σου πρόθυµα κάθε στιγµή επί είκοσι χρόνια. Για το καλό και τ’ αγαθό. Για την αλήθεια», έγραφε για τους 200 κοµµουνιστές ο συγκρατούµενός τους Κορνάρος.
Αυτήν την «άσκηση» έκαναν 20 χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, κάθε µέρα και µια ζωή, µε το βιβλίο και την εφηµερίδα στο χέρι, µε την προκήρυξη και το χωνί στο εργοστάσιο, στο χωράφι, στη σχολή, στη συγκέντρωση, στη συνεδρίαση οι 200, όπως και χιλιάδες πριν και µετά απ’ αυτούς. Φωτίζοντας τον δρόµο της κοινωνικής απελευθέρωσης, οργανώνοντας την πάλη, σκορπώντας φόβους και προκαταλήψεις, ανεβάζοντας τους εργαζόµενους ένα σκαλί παραπάνω, διαπαιδαγωγώντας χιλιάδες στις µεγάλες ταξικές αναµετρήσεις. Παιδιά του ΚΚΕ, συνειδητά στρατευµένοι στην πιο µεγάλη υπόθεση, διαπαιδαγωγηµένοι σε ένα επαναστατικό Κόµµα Νέου Τύπου, µε επαναστατικές αρχές λειτουργίας και δράσης. Με το φως της Οκτωβριανής Επανάστασης, µε τη λάµψη της νέας κοινωνίας, όχι «όραµα» µα πραγµατικότητα απτή. ∆ιεθνιστές και πατριώτες: Πατρίδα τους η Ελλάδα του λαού της, πατρίδα τους παντού όπου πολεµούσε η εργατική τάξη τους εκµεταλλευτές.
Έτσι, και όχι επειδή «γεννήθηκαν ήρωες και ζούσαν σ’ άλλες εποχές», απλά παιδιά του λαού, εργάτες και απλά κοριτσόπουλα, αγρότες, φοιτητές και αµούστακα παιδιά ετοιµάστηκαν για το κάλεσµα της Ιστορίας, κάνανε το χρέος τους έως το τέλος, κι ας µην έφτασε ο αγώνας τους έως το τέλος, αφήνοντας χρέος και καθήκον στους επόµενους να ολοκληρώσουν το έργο. Έτσι, µέσα από την πρωτοπόρα δράση τους, «έγινε η ανάγκη Ιστορία», µπήκαν επικεφαλής του αγώνα ενός ολόκληρου λαού, µπόλιασαν έναν ολόκληρο λαό µε ανώτερες ιδέες και ιδανικά που ανθίζουν ακόµα, έτσι ο «ξυπόλητος», «ψωριάρης», «δούλος» λαός έγινε ξανά «αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι», στέλνοντας «ανίκητους στρατούς» ηττηµένους στα σπίτια τους: Όταν συµπορεύτηκε µε το ΚΚΕ, την πρωτοπόρα δράση και ιδεολογία του.
Έτσι πλέξαν αυτοί και επόµενοι το κατακόκκινο νήµα, το κράτησαν και κράτησε µέσα στον χρόνο, µέσα από µεγάλες νίκες και ήττες, ιστορικά πισωγυρίσµατα µα και µέρες επαναστατικής ανόδου που αξίζαν όσο χρόνια αργόσυρτης εξέλιξης. Αυτό το «κόκκινο νήµα» κρατάµε σήµερα γερά και συνεχίζουµε στον ίδιο δρόµο.
Οι «αξίες» τους κι οι αξίες µας. Οι «αξίες» τους, µπόχα ενός κοινωνικού συστήµατος σε αποσύνθεση, εκεί όπου ο άνθρωπος είναι εµπόρευµα. «Κοίτα τη δουλειά σου» και «κοίτα την πάρτη σου», «πάτα επί πτωµάτων», «κουλτούρα των φέρετρων» για τα κέρδη εφοπλιστών και λοιπών, «Συφέρο µας να ‘µαστε δεµένοι παρά λυτοί·… Κι αν το ‘φερνε ποτές η κατάρα να µας λείψει ο Λύκος, θα τρέχαµε να βρούµε άλλονε χειρότερο, για να µας τρώει». Στον σάπιο κόσµο τους, φασιστοειδη που χύνουν το ναζιστικό τους δηλητήριο, τον αντικοµµουνισµό σε νέα παιδιά, που σπάνε µνηµεία των αγωνιστών σαν τους κλέφτες, µες στα σκοτάδια. Σοσιαλδηµοκράτες και οπορτουνιστές σάπιοι έως το µεδούλι, που γράφουν για «το ΚΚΕ που εξαργυρώνει την Ιστορία του»: Πώς αλλιώς να µετρήσουν εκείνοι που τα µετράνε όλα µ’ αργύρια, µε «θεσούλες» και «προγράµµατα», ψηφαλάκια για την «ιερή» αστική «δηµοκρατία» τους;
Στην από δω µεριά οι Σουκατζίδηδες και οι Ηλέκτρες, τα κορίτσια που χόρεψαν γύρω απ’ τον Φοίνικα στις φυλακές Αβέρωφ, οι Τούσηδες του Μάη του ’36, οι νεκροί στο Πασαλιµάνι του ’23 και οι εκτελεσµένοι του Γεντί Κουλέ, οι µαχητές του ∆ΣΕ να κρατάνε µε τα δόντια το χαράκωµα κάτω απ’ τις αµερικάνικες ναπάλµ, οι παράνοµοι να κρατάνε την ανάσα τους, τον ασύρµατο και το τυπογραφείο κάτω απ’ τη µύτη των εκµεταλλευτών τους. Κι άλλοι πολλοί, χιλιάδες.
Με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση, µε το «εµείς» πάνω απ’ το εγώ, µε τα µεγάλα «ναι» και τα µεγάλα τους «όχι», «ψηλώσαν το µπόι» του ανθρώπου, κράτησαν το σύνορο αυτό: Το «όχι» του Σουκατζίδη να µπει άλλος στη θέση του, το «όχι» των κοµµουνιστών να υπογράψουν δήλωση «µετανοίας», αποκήρυξης του ΚΚΕ, το «όχι» αµέτρητων αλύγιστων και, πιο µετά, τα «όχι» και τα «ναι» όσων άκουσαν το κάλεσµα και κράτησαν «ψηλά την κόκκινη σηµαία» κάτω απ’ όλες τις συνθήκες, έως και σήµερα.
Στο σύνορο αυτών των κόσµων βάλανε το στήθος τους οι 200 της Καισαριανής, επειδή αρνήθηκαν να αποκηρύξουν το ΚΚΕ βρέθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασµα. Πάνω εκεί περπάτησαν µε βήµα σίγουρο, βλέµµα καθαρό, µε υψωµένη τη γροθιά, «φως όλα µέσα κι έξω», να φωτίζει έως και σήµερα τον δρόµο της ανατροπής, τα άλλα τα πολλά, τα καθηµερινά «ναι» και τα «όχι» που λέει κάθε µέρα ο κοµµουνιστής, στη δουλειά και στη ζωή του.
Η Ιστορία τους και η Ιστορία µας. Η Ιστορία των καπιταλιστών και των ανθρώπων τους, ντροπή και στίγµα. Προσπαθούν να την κρύψουν µέσα από τόνους ψεµάτων, µε βρώµικο µελάνι, µε χρήµα πολύ, «πρόστυχες πένες» που «τιµάνε τον φονιά, βρίζουν το θύµα», στα σχολεία και στα πανεπιστήµια, στον Τύπο και στις εκποµπές. Με αντικοµµουνιστικά µνηµόνια της ΕΕ που εξισώνουν τους ναζί εκτελεστές – γνήσια τέκνα του καπιταλισµού – µε τους εκτελεσµένους, τους κοµµουνιστές που πάλεψαν και παλεύουν για την ανατροπή του συστήµατός τους. Με νόµους και διατάγµατα, απαγορεύοντας κοµµουνιστικά κόµµατα και σύµβολα.
Αυτοί… τιµάνε τους αγωνιστές κρύβοντας την ταυτότητά τους, ζητώντας να «αρνηθούν» µετά θάνατον το ΚΚΕ, που δεν το αρνήθηκαν ούτε µπροστά στον θάνατο. Παριστάνοντας τον «κούκο» που κάνει τ’ αυγά του σ’ άλλες φωλιές: Με τέτοια φτηνά κόλπα νοµίζουν ότι θα στρατεύσουν τον λαό στους «εθνικούς» στόχους του κεφαλαίου και στις νέες «µεγάλες Ιδέες» για τις µεγάλες τσέπες τους.
Κι άλλοι, γνωστοί, επαγγελµατίες «λαθολόγοι» του ΚΚΕ, που «τιµάνε» τάχα τους κοµµουνιστές και βρίζουν το Κόµµα τους, «αποθεώνουν» το «ηρωικό χτες» για να θάψουν το «συµβιβασµένο» σήµερα, καταθέτουν λουλούδια στην Καισαριανή µε το ίδιο χέρι που σφίγγουν το χέρι του µακελάρη Τραµπ και υπογράφουν τα αντικοµµουνιστικά µνηµόνια στο Σιµπίου.
Άλλα «τιµάνε» εκείνοι κι άλλο τιµάει ο ελληνικός λαός. Η δικιά µας Ιστορία δεν είναι «αβλαβές εικόνισµα» στα µουσεία, είναι κάλεσµα αγώνα και «πήχης», σκυτάλη που παραλαµβάνουµε µε δέος και συγκίνηση. Τη µαθαίνουµε και εµπνεόµαστε, τη µαθαίνουµε και τη διαδίδουµε, µέσα από τις δεκάδες εκδηλώσεις κι εκδόσεις, τις εκθέσεις και τα άρθρα µας, τα µουσεία και τους τόπους µνήµης, τα κέντρα µας, όλα ανοιχτά στον λαό και σε κάθε ευσυνείδητο επιστήµονα που στέκεται στο πλάι του.
Την τιµάµε στην πράξη, βγάζοντας πολύτιµα διδάγµατα για το σήµερα και το αύριο των νέων κοινωνικών «σεισµών» που είναι µπροστά. ∆ιαµορφώνοντας, µε οδηγό την επαναστατική θεωρία, σύγχρονη επαναστατική στρατηγική, βάζοντας σήµερα τον πήχη πιο ψηλά, για να αντιστοιχηθεί όλη η δράση του Κόµµατος στους µεγάλους επαναστατικούς σκοπούς του, για να µειώνουµε συνεχώς την απόσταση ανάµεσα σε «λόγια και έργα», για Κόµµα έτοιµο να προωθεί την επαναστατική πάλη κάτω απ’ όλες τις συνθήκες, έτοιµο να ηγηθεί στις θύελλες και στις νέες νικηφόρες εφόδους της εργατικής τάξης στον ουρανό, έτοιµο στο κάλεσµα της Ιστορίας για τον σοσιαλισµό – κοµµουνισµό.
Σπύρος ∆αράκης, πρώην πρόεδρος µαρτυρικής ΜΑΛΑΘΥΡΟΥ πρώην δήµαρχος Μηθύµνης και µέλος του ∆.Σ. του ∆ικτύου Μαρτυρικών πόλεων και χωριών της Ελλάδος περιόδου 40΄- 45΄(ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΑ)
