Από καταβολής κόσµου ο άνθρωπος προσπαθούσε και προσπαθεί να διακριθεί σε όλους τους τοµείς της ζωής του. Στον αθλητισµό, στην πολιτική, στη µουσική κ.ο.κ. πολλοί διακρίθηκαν χύνοντας ποτάµια ιδρώτα, επιµονή και υποµονή και δίκαια υπερηφανεύθηκαν για την όποια διάκρισή τους. Πολλοί όµως διακρίθηκαν, αλλά η δαφνοστεφάνωσή τους ήταν κάλπικη. Ανέβηκαν τα σκαλοπάτια στην πυραµίδα της δόξας σπρώχνοντας και παραµερίζοντας τους πρώτους απ’ αυτούς µε διάφορους ανορθόδοξους τρόπους. Γι’ αυτούς τους κάλπικους διακριθέντες ο ποιητής λέει: «Τα σκαλοπάτια στην πυραµίδα της ψεύτικης δόξας να µην δεχτείς ποτέ να τ’ ανεβείς. Κάποτε θα καταστραφούν από το βάρος της αλήθειας».
Όµως εκατοντάδες έχουν κάνει το λάθος και µε την πρώτη ευκαιρία που τους δόθηκε, την άρπαξαν απ’ τα µαλλιά αδιαφορώντας αν θα εξευτελιστούν και θα στιγµατιστούν όταν θα έρθει στο φως ο τρόπος µε τον οποίον διακρίθηκαν. Ελάχιστοι είναι εκείνοι, που διέπρεψαν χωρίς να το αξίζουν πραγµατικά κι έµεινε κρυφό µέχρι το τέλος της ζωής τους. Αυτοί οι συνάνθρωποί µας που σκέφτονται µόνο το δάφνινο στεφάνι κι όχι τον τρόπο που θα το κατακτήσουν καλά θα κάνουν να επανεξετάσουν το τόλµηµα που σχεδιάζουν να πετύχουν.
Κάποτε ένας κόρακας καθισµένος σε µια ψηλή κορφή ενός δέντρου, εκεί που αγνάντευε την πεδιάδα που απλωνότανε µπροστά του, ξαφνικά βλέπει λίγο πιο κάτω από τα πόδια του σε µια διχάλα ενός κλωναριού ένα σαλίγκαρο και δεν χάνει χρόνο κι αµέσως τον ρωτάει:
«Βρε σαλίγκαρε πως τα κατάφερες κι ανέβηκες τόσο ψηλά; Θα µπορούσες να το κατορθώσεις αυτό το επίτευγµα αν είχες φτερά. Φτερά όµως δεν έχεις. Όλοι στο ζωικό βασίλειο της γης το γνωρίζουν αυτό. ∆εν σε πειράζει που αν σε δουν εδώ ψηλά θα γελάσουν µαζί σου; Πες µου λοιπόν – τον ρωτάει ο κόρακας – πως τα κατάφερες;» κι ο σαλίγκαρος του απαντάει:
«Σκαρφάλωσα κι ανέβηκα τόσο ψηλά έρποντας και γλύφοντας» και την επόµενη στιγµή έγινε ένα πολύ καλό γεύµα του κόρακα.
Αυτή είναι η µοίρα των ανθρώπων που ανεβαίνουν ψηλά έρποντας και γλύφοντας. Γίνονται περίγελος των ανθρώπων. ∆εν µπορεί κύριε τάδε, λέω εγώ τώρα, επειδή σου δόθηκε η όποια ευκαιρία και για οποιονδήποτε λόγο έγινες γνωστός βγαίνοντας στα κανάλια των τηλεοράσεων να υπερβείς τις δυνάµεις σου. Σκέψου αυτό που θέλεις να κάνεις, µπορείς να ανταπεξέλθεις στις υποχρεώσεις που θα αναλάβεις µε τις δικές σου όµως δυνάµεις; Μην εµπιστεύεσαι εκείνους που σε σπρώχνουν να πατήσεις το κάθε σκαλοπάτι στην πυραµίδα της δόξας. Αν αποτύχεις όλοι θα σου γυρίσουν την πλάτη και θα µείνεις µόνος, κατά το κοινώς λεγόµενο στα κρύα νερά. ∆εν µπορεί κύριε τάδε επειδή ο πατέρας σου είναι στρατηγός και θέλει να σε κάνει κι εσένα στρατηγό, όµως µε δόλια µέσα. Αν βλέπεις εσύ ότι δεν µπορείς είτε δεν θέλεις να φοράς τ’ αστέρια όπως ο πατέρας σου στην στρατιωτική στολή σου µην του κάνεις το χατίρι γιατί στην πρώτη κιόλας µάχη θα ηττηθείς. Προσπάθησε να πετύχεις µε τις δικές σου ικανότητες στον τοµέα που εσύ επιθυµείς.
Ένας άλλος σοφός είπε: «Τρέµε εκείνον που καταλαµβάνει µια θέση που δεν του αξίζει. Αυτός ο άνθρωπος ποτέ δεν θα διοικήσει αµερόληπτα και ουέ κι αλλοίµονο στους κατώτερους του».
Μην ακολουθήσεις τη φυσική εξέλιξη των µυρµηγκιών που πριν πεθάνουν βγάζουν φτερά. Αν όµως έχεις τις δυνάµεις και µπορείς να προσφέρεις το οποιοδήποτε καλό για τους συνανθρώπους σου τότε δεν έχεις το δικαίωµα να µην τις διαθέσεις και να τις κρατήσεις για τον εαυτό σου. Και µην κιοτέψεις και τα παρατήσεις µεσόστρατα. Προχώρα και το γράφω αυτό γιατί πολλά εµπόδια θ’ απαντήσεις στο µονοπάτι της ζωής σου. Πολλοί ζηλόφθονες, µοχθηροί κόλακες κι ανελέητα ανθρωπάκια θα προσπαθήσουν να σε ταπεινώσουν µε πολλούς τρόπους. Πολλοί δε θα σε απειλήσουν λέγοντας σου πως θα σου κάνουν κακό, εσύ όµως να λες «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται». ∆εν θα τολµήσουν να πραγµατοποιήσουν τις απειλές τους. Θρασύδειλοι είναι και µικρόψυχοι.
Υ.Γ. Τέλος, ζητώ συγνώµη από τη διεύθυνση της εφηµερίδας που µε φιλοξενεί που θα καλύψω λίγο χώρο της απευθυνόµενος προς τον υπουργό των οικονοµικών για προσωπικούς λόγους. Κύριε υπουργέ, πότε θα µου επιστρέψετε τα χρήµατα που το κράτος µου οφείλει και που το ανώτατο δικαστήριο του κράτους µε έχει δικαιώσει; Έχουν περάσει έξι χρόνια. Γιατί το καθυστερείτε τόσο;
*Ο ∆ηµήτρης Κ. Τυραϊδής συγγραφέας – ποιητής µέλος της Παγκοσµίου Ενώσεως Ελλήνων Λογοτεχνών, µέλος των Πνευµατικών ∆ηµιουργών νοµού Χανίων και άλλων πολλών πολιτιστικών συλλόγων.
