Οι άγριοι διαπληκτισμοί μεταξύ ανήλικων παιδιών κι όχι μόνο έχουν πάρει πλέον τεράστιες διαστάσεις στη χώρα μας. Διαπληκτισμοί που σε πολλές περιπτώσεις καταλήγουν σε μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.
Δεν είναι λίγες οι φορές που νέα παιδιά σαν τα κρύα τα νερά για ασήμαντη αφορμή θυσίασαν τη ζωή τους στο βωμό του εγωισμού και μιας παιδικής απερισκεψίας. Ποιος όμως ευθύνεται για την έξαρση της παιδικής εγκληματικότητας στην χώρας μας; Οι αιτίες είναι πάρα πολλές και παρ’ όλες τις προσπάθειες της πολιτείας να περιορίσει αυτό το κακό το αποτέλεσμα παραμένει απογοητευτικό.
Βέβαια πολλοί έχουν ασχοληθεί με το εν λόγω καυτό θέμα που ταλανίζει τη χώρα μας όπως είναι οι δάσκαλοι, οι καθηγητές πανεπιστημίου, παιδοψυχολόγοι κι ένα σωρό άλλοι διακεκριμένοι για το έργο τους επιστήμονες γύρω από την ψυχολογία των παιδιών, αλλά όπως προαναφέρουμε το πρόβλημα παραμένει το ίδιο χωρίς να φαίνεται κάποιο φως αισιοδοξίας στο βάθος του τούνελ.
Βέβαια δεν είμαι εγώ κατάλληλος άνθρωπος που θα προτείνω λύσεις για το ψυχοφθόρο αυτό πρόβλημα αλλά ως παππούς πλέον προβληματίζομαι κι ανησυχώ για τα όλο και περισσότερα εμφανιζόμενα γεγονότα. Έχω όμως το δικαίωμα να εκφράσω τη γνώμη μου κι αυτό θα κάνω γράφοντάς την στις επόμενες αράδες του σημερινού μου άρθρου.
Εγώ πιστεύω πως ο συνεχής διάλογος μεταξύ γονιών και παιδιών είναι ένας τρόπος που θα φέρει καλά αποτελέσματα. Γνωρίζω όμως ότι οι περισσότεροι γονείς, οι ανάγκες της ζωής τους κάνουν να διαθέτουν πάρα πολύ χρόνο στην όποια εργασία τους για να τα βγάλουν πέρα, ευνόητο είναι ότι ο ελεύθερος χρόνος που τους απομένει τον χρησιμοποιούν για να ξεκουραστούν. Ελάχιστοι γονείς είναι οι προνομιούχοι που διαθέτουν αρκετό χρόνο για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Είναι δε πολλές μητέρες που για να εξοικονομήσουν χρόνο και να βγάλουν σε πέρας τις αναγκαίες εργασίες στο νοικοκυριό τους δίνουν στα παιδιά τους το κινητό και καταφέρνουν να ξεσκονίσουν ή να σφουγγαρίσουν το σπίτι τους. Δεν γνωρίζω αλλά κάπως με κάποιον τρόπο πρέπει, επιβάλετε θα έλεγα να δώσει το κράτος περισσότερο χρόνο στις μητέρες και περισσότερες διευκολύνσεις ώστε να παραμένουν περισσότερες ώρες στο σπίτι.
Εγώ λέω, θέλεις κύριε να κάνεις μια σωστή οικογένεια, το χρόνο που έχεις στη διάθεσή σου να τον διαθέτεις στην ανατροφή και το δέσιμο της οικογένειας σου κι όχι όταν επιστρέφεις στην οικία σου να ξαπλώνεις φαρδύς πλατύς στον καναπέ συνιστώντας από πάνω στα παιδιά να κάνουν ησυχία για να πάρεις και κανένα υπνάκο. Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, είπε ο Χριστός.
Τώρα από την άλλη πλευρά πρέπει, επιβάλλεται θα έλεγα, την σημερινή ζωή που διανύομε δεν είναι όπως ήταν η ζωή των δικών μας γενεών, δηλαδή τις δεκαετίες του 50-60 ακόμα και του 70. Ναι ήταν σκληρά χρόνια αλλά οι παππούδες και οι γιαγιάδες τότε παρέμεναν στο σπίτι και όλο και κάποιο παραμύθι έλεγαν στα εγγόνια τους και χωρίς αμφιβολία πλούτιζαν τις γνώσεις τους γύρω από τον αγώνα της ζωής. Σήμερα πολλοί παππούδες όχι παραμύθια δεν λένε στα εγγόνια τους αλλά προτιμούν να πάνε στο καφενείο κι όχι στο σπίτι των παιδιών τους να φυλάξουν τα εγγόνια τους γιατί οι γονείς τους εργάζονται. Όχι, κι αν λέγω ψέματα διορθώστε με. Βέβαια υπάρχουν και οι παππούδες που αν χρειαστεί θα δώσουν και τη ζωή τους που λέει ο λόγος για τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις το έργο που προσφέρουν οι καλοί και υπεύθυνοι παππούδες και οι γιαγιάδες είναι ζωτικής σημασίας για το δέσιμο της οικογένειας. Τέλος πάντων.
Τώρα ας επανέλθουμε στην αρχή του σημερινού άρθρου μας. Σχηματίζουν ομάδες τα ανήλικα παιδιά και κλείνουν πολλές φορές ραντεβού να συναχθούν για να λύσουν τις όποιες διαφορές τους με ξύλο και με βρισιές χτυπώντας ανελέητα ο ένας τον άλλο. Δεν παραμένουν όμως στο ξύλο. Πολλοί ‘’νταήδες’’ θερμόαιμοι χρησιμοποιούν αιχμηρά αντικείμενα μαχαίρια, σουγιάδες, ακόμα και όπλα χρησιμοποιούν και τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε.
Τώρα, τον ειδοποιεί τον δόλιο τον γονιό η αστυνομία ή κάποιος άλλος που έτυχε να γνωρίζει το τραυματισμένο πολύ σοβαρά παιδί του, εκείνος τρέχει με τη γλώσσα έξω, πρώτο μαρτύριο του γονιού, ελπίζοντας ότι δεν θα είναι σοβαρός ο τραυματισμός του. Φθάνοντας όμως στο μέρος του συμβάντος βρίσκει τον τόπο αδειανό και του λένε οι παρευρισκόμενοι πως το παιδί του το πήρε το νοσοκομειακό και το πάει στο τάδε νοσοκομείο. Το παιδί, τον πληροφορεί ο γιατρός ότι δυστυχώς υπέκυψε στα τραύματά του και εκτός αυτού πρέπει τώρα να δει το παιδί και να διαβεβαιώσει τους γιατρούς πως ναι, είναι το δικό του το νεκρό παιδί. Φανταστείτε κύριοι σε ποια θέση είναι εκείνη τη στιγμή ο δόλιος ο πατέρας κι ερωτώ εσένα μικρέ εγκληματία γιατί το έκανες αυτό; Με το να αφαιρέσεις τη ζωή του συνομηλίκου σου αφαιρείς και τη δική σου, καταστρέφοντας την οικογένεια του σκοτωμένου καταστρέφεις και την δική σου οικογένεια. Σίγουρα μικρέ δολοφόνε θα κλειστείς στο κελί της φυλακής για όλη την υπόλοιπη ζωή σου και για να μάθεις πως περνούν τη ζωή τους οι φονιάδες ρώτησε τον πατέρα σου να σου πει ή κάποιον αστυνομικό ή κάποιον έγκλειστο στις φυλακές. Αυτό όμως πρέπει να το μάθεις πριν σηκώσεις το μαχαίρι και εγκληματήσεις. Σκέψου παιδί μου τη μητέρα σου, γι’ αυτή θα είσαι ένας ζωντανός νεκρός. Δεν είσαι παλληκαράς με το να σκοτώσεις κάποιον, δειλός είσαι. Γιατί δεν προσπαθείς να διακριθείς πουθενά αλλού όπως είναι να γίνεις ένας πολύ καλός αθλητής ή να γίνεις ένας αξιέπαινος επιστήμονας κτλ και καταφεύγεις σε άλλες κακές πράξεις νομίζοντας ότι ο κόσμος θα σε πει ανίκητο παλληκαρά. Σκέψου, αφαιρώντας τη ζωή κάποιου αφαιρείς και τη δική σου ζωή. Κάνε παιδί μου όμορφα όνειρα. Το μέλλον σου ανήκει.
*Ο Δημήτρης Κ. Τυραϊδής συγγραφέας – ποιητής
μέλος της Παγκοσμίου Ενώσεως Ελλήνων Λογοτεχνών,
μέλος των Πνευματικών Δημιουργών νομού Χανίων
και άλλων πολλών πολιτιστικών συλλόγων
