Έως και χθες… φίλοι

Με τον Sharam είχαµε γίνει φίλοι από την πρώτη στιγµή της συνάντησής µας! Πέρσης εκείνος, Έλληνας εγώ! Κι οι δυο σε ξένο τόπο, στην Αγγλία! Οι αρχαίοι πολιτισµοί των πατρίδων που είχαµε αφήσει πίσω, µάλλον πως αποτελέσαν µία ισχυρή συγκολλητική κόλλα, τελικά πολύ δυνατή για να ξεκινήσουµε να συζητάµε, να κάνουµε παρέα, να ανταλλάσουµε απόψεις…
Αρχές της δεκαετίας το 1990, ο Sharam πού και πού µας µιλούσε για τον πόλεµο που είχε ζήσει στην πατρίδα του -εκείνον τον “Ιράν-Ιράκ”, όπως τον γνωρίζαµε -όσο τον γνωρίζαµε. Μιλούσαµε και για την πολύπαθη Μέση Ανατολή, µε διάφορες -η αλήθεια είναι συγκεχυµένες απόψεις- ενώ έχοντας ακόµη νωπές τις µνήµες από την… “υπερπαραγωγή” του CNN όπως παρουσίαζε την εισβολή και την “καταιγίδα της Ερήµου”, υπήρχε “υλικό” πολύ και θέµα συζήτησης!
Ωστόσο εµείς τότε περισσότερο εστιάζαµε στα σηµεία σύγκλισης, σε όλα εκείνα τα κοινά χαρακτηριστικά στοιχεία που δένουν τους ανθρώπους και δεν τους αποµακρύνουν…
Ο Sharam, ήταν λίγο µεγαλύτερος από όλους εµάς τους συµφοιτητές του, ήταν πάντα χαµογελαστός και πάντα βοηθητικός, υποστηρικτικός, µιας και ζούσε ήδη κάποια χρόνια περισσότερα στην Αγγλία από εµάς! Και όσες φορές µας µιλούσε για τον πόλεµο όπως τον είχε βιώσει πίσω στην πατρίδα του, στ’ αυτιά µας ακουγόταν σαν µία µακρινή στα βάθη των αιώνων χαµένη ιστορία από τις “Χίλιες και µία νύχτες”! Όµως δεν ήταν! Σε ένα πόλεµο, υπάρχουν αντιµαχόµενες πλευρές! Υπάρχουν νικητές και ηττηµένοι! Υπάρχουν νεκροί, υπάρχουν επιζώντες! Υπάρχουν φίλοι, υπάρχουν εχθροί!
Σήµερα, 33 χρόνια µετά, αναλογίζοµαι αν ο Sharam µε σκέφτεται ακόµη ως φίλο ή µήπως είµαστε πια εχθροί;