Μετά την ιστορική συνάντηση των Θρησκευτικών ηγετών στη Νίκαια, όλοι οι εκπρόσωποι επέστρεψαν στο σπίτι τους, το ίδιο ο Πάπας και οι λοιποί συµµετέχοντες. Στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως επίσης, επανήλθε η ηρεµία και όλα κυλούν όπως πρώτα.
Πέρασαν δίπλα µας, από την γειτονιά µας, από το σπίτι µας, από το οπτικό µας πεδίο, αλλά δεν ξέρω αν άγγιξαν την ψυχή µας.
Αν σχολιάζαµε την συνάντηση αυτή και λέγαµε άπαντες παρόντες, ίσως πέφταµε έξω. Οι απουσίες εκπροσώπων της πλειοψηφίας των Πατριαρχείων, θυµίζουν ηµέρες Κολυµπαρίου. Επίσης θυµίζουν ηµέρες του ηµερολογιακού σχίσµατος και γενικώς θυµίζουν ηµέρες που απουσιάζει η απαρτία όπως ορίζουν οι ιεροί κανόνες. Απουσίες που δηµιουργούν ερωτήµατα και αφήνουν κενά. Ερωτήµατα που µένουν αναπάντητα, διχάζουν, χρονίζουν, δηµιουργούν έριδες, πάθη, οπαδοποιήσεις και άλλα τόσα όσα φέρνει η αδιαφορία.
Αν ασχολούµασταν µε την δική µας Ορθόδοξη γειτονιά –µόνο στην Ελλάδα- θα διαπιστώναµε πως τα θέµατα που χρήζουν ενότητος είναι εξ’ ίσου σοβαρά και ποικίλα. Τα θέµατα που χρονίζουν, µεταξύ αυτών και το ηµερολογιακό ζήτηµα, το οποίο έκλεισε ήδη 100 χρόνια, και αναζητεί λύση στις συνειδήσεις των πιστών. Πολλοί ίσως το αγνοούν λόγω της παρελεύσεως τόσων ετών. Ίσως εκεί πόνταραν την στρατηγική τους οι πρωταγωνιστές της αλλαγής. Μιας αλλαγής που πραγµατοποιήθηκε Εκκλησιαστικά, αλλά εν τέλει µόνο στην Ελλάδα. Πόνταραν λοιπόν στο χρόνο και στη λήθη.
Ο τότε ισχυρισµός για διόρθωση του ηµερολογίου πήγε περίπατο, µιάς και όλα τα υπόλοιπα Πατριαρχεία που συνεχίζουν να ακολουθούν το παλαιό Ιουλιανό ηµερολόγιο, δεν τους παρουσιάστηκε καµία απολύτως ανακολουθία που να χρήζει ηµερολογιακής διορθώσεως.
Είπαµε να κάνουµε αναφορά ειδικά στην Ελλάδα, διότι είναι η χώρα που µετέδωσε Ορθοδοξία. Αυτό το προνόµιο κινδυνεύει να το χάσει, ευρισκοµένη εντός της εν διαιρέσει και δεχοµένη κατά καιρούς διοικητικές πιέσεις και επείδειξη ισχύος απο αδελφούς εν Χριστώ. Επίσης βρίσκεται πολεµουµένη τόσο εκ των έσω, όσο και από εξωγενείς παράγοντες. Ένα διηρηµένο σώµα λοιπόν, δεν µπορεί να συµµετέχει ως παράγων ενότητας.
Μια άλλη πρόκληση, είναι η αθρόα µετανάστευση, νόµιµη ή λαθραία, η οποία µεταφέρει ετερόδοξα µηνύµατα. Ευθύνη της Εκκλησίας είναι να τα αντιµετωπίσει δια του κλήρου, έτσι ώστε να µην βρεθεί η Ελλάδα από µεταλαµπαδευτής πίστεως, στην θέση του κατηχουµένου, και µάλιστα όχι απλά άλλου δόγµατος, αλλά άλλων δοξασιών. Η πνευµατική δύναµη η οποία εκφράζεται δια του ιερατείου, είναι σε θέση να αντιµετωπίσει οποιαδήποτε πνευµατική ή άλλη πρόκληση-επίθεση. Αντίθετα, η πνευµατική αδυναµία θα συµπαρασύρει πιστούς µε το παραµικρό ξενόφερτο αεράκι.
Η άλλη µεγάλη ανθρώπινη πληγή της εποχής µας, είναι η διάχυτη ορµή για πολέµους. Που είναι ο πολιτισµός µας του 21ου αιώνα; Γιατί η πνευµατική συνεισφορά των Θρησκευτικών ηγετών που υπηρετούν όλοι Θεόν ειρήνης δεν αποδίδει; Γιατί θα πρέπει να ισοπεδωθεί η πίστη για να ειρηνεύσουν οι άνθρωποι; Υπάρχει µήπως η υπόνοια ότι δεν είχαµε ανακαλύψει τον αληθινό Θεό και πρέπει να συµµορφωθούµε σε µια παγκοσµιοποίηση για να τον ανακαλύψουµε;
Η συνάντηση των Θρησκευτικών ηγετών στην Νίκαια της Βιθυνίας πρίν από λίγες ηµέρες, δεν ήταν τίποτε άλλο από µια απλή µετάβαση σε µια ιστορική γεωγραφική περιοχή! Ήταν µια νοσταλγική αναπόληση µιας χρονικής στιγµής. Εκεί όπου 1700 χρόνια πρίν, εξετάστηκαν από την Α’ Οικουµενική σύνοδο, που συνεκλήθη τότε, οι αιρέσεις του Αρείου, οι οποίες καταδικάστηκαν και επήλθε ενότης. Η ενότης επήλθε δια της καταδίκης των αιρέσεων τις οποίες έµµεσε το σώµα της εκκλησίας.
∆εν αρκεί να συµµετέχουν ισχυρές προσωπικότητες µε αποφασιστικότητα για να επιτευχθεῖ µια δογµατική και εορτολογική ενότητα του επιπεδου της Α´ Οικουµενικής συνόδου. Χρειάζεται και εκεῖνο το ευλογηµένο <<ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύµατι καὶ ἡµῖν>>, µία προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ. Σε τελική ανάλυση, ανθρώπινη ενότητα θέλουµε ή Θεία;
Σήµερα δύο, τρείς, τέσσερις και πλέον διαφορετικές δογµατικές δοξασίες δεν δύνανται να αποφασίσουν από κοινού εν πνεύµατι και Αληθεία.
∆εν αρκεί λοιπόν η επιστροφή στην γεωγραφική περιοχή που έγινε η Οικουµενική σύνοδος για την σύναψη ενότητας πίστεως. Απαιτείται η επιστροφή στην πρότερη πίστη.
∆εν αρκεί η συνάντηση στην γεωγραφική περιοχή όπου έγινε η σύνοδος για την διαφύλαξη της ενότητος. Απαιτείται η συνάντηση στην πρότερη πίστη.
∆εν αρκεί το οδοιπορικό στη Νίκαια, απαιτείται το οδοιπορικό στο σηµείο της πρότερης πίστης.
