Πολλές είναι οι φορές που αναλογιζόµαστε την ορθή ή µη πόρευση στο βίο, τις παραλείψεις και τα κενά που αφήνουµε πίσω µας όταν λογοδοτούµε για την ύπαρξη και την παρουσία µας στο Γίγνεσθαι, είµαστε εµείς αυτοί που απολογούµαστε στον αόρατο κριτή για όλα όσα κάναµε στην διάρκεια του βίου.
Πάντα όµως το ίδιο αποτέλεσµα, η αντίστοιχη εκδοχή της παρουσίας του εαυτού µας στον µικρόκοσµο, η δικαιολόγηση και ο επιµερισµός των βαρών από την προδιαγεγραµµένη περιοδεία µας που έχει αρχή και τέλος, τέλος και αρχή για τη νέα ύπαρξη που σιγοκαίει στα πρώτα βήµατα της εµφάνισης του όντος για να εκραγεί στο κατόπι µε τις ακατάπαυστες εναλλαγές των αντιληπτικών τοπίων.
Πάντα ο ίδιος απολογισµός και η κατηγοριοποίηση, η επαναλαµβανόµενη κρίση για το δυνατό και το αδύνατο, την πραγµατικότητα και την ουτοπία, το όνειρο και το πράγµα καθαυτό.
Ταξιδεύουµε στο Σύµπαν του ασύλληπτου στη µατιά και συλληπτού στην σκέψη, στο βασίλειο της σιωπής που καταδιώκεται από την φωνασκία µε τα δυσεύρετα νοήµατα και τις αποστοµωτικές ανθρώπινες αντιθέσεις, εάν γίνει αποδεκτό πως οι φωνές αυτές αποκαλύπτουν την γύµνια των επιχειρηµάτων, οι κραυγές απελπισίας για λόγους που δεν τηρήθηκαν και υποσχέσεις που καταπατήθηκαν µετά τις συµφωνίες των διαλόγων και των επικοινωνιακών εγχειρηµάτων.
Και διανύεται για πολλοστή φορά η χρονική απόσταση από την Πρωταρχή της ουσίας του Όντος µέχρι την εξαφάνιση του Εγώ, αν υποτεθεί πως πάντα αποµένει ένα κενό αναπλήρωσης της διατοµικής ουσίας µε θέα την παγχρονικότητα, ένα ολοκληρωµένο και διυλισµένο Τίποτα από την ενέργεια της επιµέρους παρουσίας στα όρια του πεπερασµένου και µη αιώνιου παρά µόνο µέσα από την κυριαρχία της µιας και της επόµενης στιγµής που υπερβαίνει τα αριθµητικά όρια µιας και το ταξίδι της παγχρονικότητας είναι εν κατακλείδι διαχρονικό στον µικρόκοσµο.
Η ορθότητα ή µη της ατοµικής πόρευσης αναλύεται και αναλώνεται στον ξεχωριστό χαρακτήρα που φιλοτεχνείται από εικόνες και νοήµατα, από θεάσεις εποπτείας και διαλόγους της σιωπής. Και µέτοχοι σε αυτό είναι το αγιοποιηµένο από τους ανθρώπους παρελθόν, το γοητευτικό και κερδοφόρο παρόν που γίνεται µέλλον µέσα από την συντηρούµενη ελπίδα.
Οι άνθρωποι έχουν λοιπόν ανάγκη για απολογισµούς και σχέδια, για το ορθό και το δίκαιο, το άδικο και το λάθος και όλα αυτά µέσα σε µια εποχή που αναπαράγει παλαιότερα µοντέλα σκέψης όταν η προσφορά της είναι πενιχρή, όταν ο κόσµος νοιώθει πως καταστρατηγούνται τα υπαρξιακά νοήµατα που ποτέ στην ολική τους θέαση δεν επέβαλλαν κλίσεις, αποκλίσεις και συµπεράσµατα, µιας και πάντα ο άνθρωπος ήταν και είναι µέσα στην αοριστία και το ανοίκειο που αποσπασµατικά γίνεται οικείο για να ξαναπέσει και πάλι στην λήθη της σηµασιολογικής απολυτότητας.
Η διερώτηση λοιπόν για την πόρευση δεν είναι τωρινή ούτε και τα συµπεράσµατα των απολογισµών σαφή. Η επωδός του ανέφικτου και µη προσεγγίσιµου γίνεται το εφαλτήριο για τον τερµατισµό των ερωτηµάτων για το ποια ζωή καταναλώνουµε και διανύουµε, για το ποιες συνθήκες επικρατούν και ποια διάθεση είναι η πιο ορθή.
Η πόρευση είναι σταθερή το ίδιο όπως και η κραταιά πεποίθηση πως όλα κυλούν µέσα στη ροή που στροβιλίζεται στο Σύµπαν για να παράξει όλον αυτό τον γεννεσιακό πολτό που µέσα του αναµιγνύονται οι σπόροι της ζωής, το ίδιο το παρελθόν, το παρόν και το µέλλον των πιθανοτήτων µιας αέναης και υπόρρητης παρέκκλισης από το Θεϊκό και Φαντασιακό , σε σηµείο που να µην γνωρίζει κανείς που είναι ο Θεός και που η ονείρωξή του.
Πόρευση λοιπόν και συνεχείς απορίες για την ορθότητα των επιλογών την δεδοµένη στιγµή και βάσανο στη σκέψη του κάθε απολογισµού, ενώ στην πραγµατικότητα ο νόµος της ζωής υπόκειται στο µερίδιο ευθύνης του ίδιου του όντος στο άπειρο που πρόσκαιρα και µόνο µεταβάλλεται σε ενέργεια ατοµικότητας.
Η λήθη του Εγώ ολοκληρώνει βάναυσα την όλη διαδικασία, αλλά αυτή η βαναυσότητα που υπάγεται στο βασίλειο της σιωπής αποζηµιώνει ολόκληρο τον ατοµικό βίο υπό την έννοια της υπαγωγής στο Όλον.
Η παγχρονικότητα κατά του πεπερασµένου και η σιωπή κατά του καλού και αγαθού. Το όνειρο µέσα στο θάνατο ή ο θάνατος του παρατεταµένου ονείρου και η υπαγωγή του στο απόλυτο Μηδέν. Όταν η διερώτηση γίνεται ένα µε τον µακρόκοσµο και ο µικρόκοσµος εγκαταλείπει µια για πάντα το ενεργείν µέσα στο γίγνεσθαι.
(zachfil64@gmail.com)
