Ένας… φάρος στον Οµαλό

Και ναι, ενώ βρισκόµασταν σε θρησκευτική κατάνυξη µε ό,τι αυτό συνεπάγεται -δώρα, κέφια, εορταστικές καταθλίψεις, εγκαίνια πλατειών, τέλη κυκλοφορίας, ρεβεγιόν, υπαλλήλους σε απόγνωση και το καλό-κακό συναπάντηµα- ήρθε ο ταµπλάς στο κεφάλι µας, (ακόµα µια φορά στην ωραία πόλη µας) το ψηλότερο δέντρο µας, της Ευρώπης ολόκληρης!
Και άρχισε το τζέρτζελο, γιατί και πώς, από πού κι ως πού και τίνος είναι αυτό;
Του Οµαλού παρακαλώ, του µεγαλύτερου σαλέ της Ευρώπης, σύντοµα και παγκοσµίως! Άκουσον άκουσον και γιατί όχι παρακαλώ; Τι µας λείπει; Μας λείψαν τα ψηλά βουνά ή οι βαθιές χαράδρες; Εµείς δεν ονειρευτήκαµε την πόλη µας µικρό Παρίσι; Ε, τι Παρίσι τι Κυπαρίσσι. Ορίστε µας!
Αντί για πύργο φτιάξαµε δέντρο. Σίδερα το ένα σίδερα και το άλλο. Σίδερα και παλιοσίδερα. Βάλαµε και φράχτη πράσινο, εγώ δεν είδα αλλά κάποιοι είπαν από αυτόν που στρώνουµε στις ελιές. Παράδοση και Κρητική γη!
Και να οι µηνύσεις και οι αφορισµοί. ∆εν τα καταλαβαίνω εγώ αυτά και να τα ήξεις αφήξεις στις απαντήσεις.
Πήγε ο κόσµος και το καταχάρηκε. Που το είχε µεγαλύτερο. Το σαλέ, το δέντρο. Εγώ αν ήµουν στον σχεδιασµό της υπόθεσης θα έφτιαχνα κι ένα σπιτάκι στην κορφή του, να βάζαµε έναν δεντροφύλακα -τόση ανεργία υπάρχει- να αναβοσβήνει τα φωτάκια, να γίνει ο φάρος των χαµένων ορειβατών και διαβατών.
Έτσι χτίζεται η ιστορία.