«Ένα πορτοκάλι την ηµέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα…» λέει η γνωστή παροιµία που αφορά φυσικά τα θρεπτικά χαρακτηριστικά του προϊόντος. Μια παράφραση της παροιµίας θα µπορούσε να λέει πως «ένα πορτοκάλι την ηµέρα αν κατανάλωναν οι επισκέπτες των Χανίων το καλοκαίρι δεν θα χρειάζονταν ούτε να αναζητηθούν εξαγωγές του προϊόντος, ούτε να εισαχθούν χυµοί και άλλα συναφή προϊόντα».
Γιατί είναι γνωστό σε όλους πως η µεγάλη πλειοψηφία των ξενοδοχειακών καταλυµάτων δεν χρησιµοποιεί φυσικό χυµό στα πρωϊνά του, ούτε καρπούς για τις φρουτοσαλάτες από την ντόπια παραγωγή εσπεριδοειδών και ο λόγος είναι καθαρά το κόστος καθώς συµφέρουν περισσότεροι οι κατεψυγµένοι χυµοί από τη Λατινική Αµερική, το Ισραήλ και άλλες τρίτες χώρες! Το ότι ο τουρίστας θα πιει και στα Χανιά τον ίδιο χυµό πορτοκαλιού από τη Βραζιλία που πίνει και στην χώρα του, ίσως να µην ενδιαφέρει τον ίδιο και είναι δικαίωµα του φυσικά, αλλά δεν φαίνεται να απασχολεί καθόλου και όσους “κόπτονται” για το κοινό συµφέρον και τη στήριξη των ντόπιων παραγωγών και της τοπικής οικονοµίας! Το κόστος να είναι χαµηλό και τα υπόλοιπα… Εξαιρέσεις βέβαια πάντα υπάρχουν περισσότερο όµως για να επιβεβαιώσουν την υπάρχουσα κατάσταση. Μια υπάρχουσα κατάσταση που περιγράφεται από τα χιλιάδες πεσµένα πορτοκάλια κάτω από δέντρα που κανείς δεν πάει να τα µαζέψει γιατί δεν τον συµφέρει και από τις τιµές 20 και 30 λεπτών το κιλό που… απολαµβάνουν(!) οι παραγωγοί για τον κόπο τους και τα έξοδα τους!
Η καταστροφή του πρωτογενούς τοµέα στη χώρα µας έχει και ταυτότητα και πολύ συγκεκριµένες αιτίες για τις οποίες µπορούµε κάλλιστα να συζητάµε “φιλολογικά” πίνοντας χυµό Λατινικής Αµερικής, τρώγοντας αβοκάντο Νοτίου Αφρικής και τυρί Ολλανδίας! Και έτσι όπως πάµε, εντός ολίγου βουτώντας το ψωµί µας σε ελαιόλαδο Τυνησίας!
