Είχα άλλο τίτλο για τις «αφορµές», άλλους τίτλους δηλαδή, όµως µου άρεσε αυτός του Νεκτάριου Κακατσάκη, σ’ ένα χαιρετισµό, αισθηµατικό και ωραίο...
Χανιώτικα νέα (Τετάρτη 4/2/26)*
Μου άρεσε που θυµόταν το ασπρισµένο καµαράκι της µε τις λύρες που ποτέ δεν ξέχασε ο Νεκτάριος, η συγκίνηση κι η ευλάβεια που ένιωθε στην εφηβεία του να σέβεται τη λύρα και το δοξάρι όπως το µικρό µπουκετάκι τις βιόλες! Η επιθυµία του παιδιού να µάθει οπωσδήποτε λύρα, τόσο πείσµα και λαχτάρα που τα ‘κανε όνειρο, βλέψη και πραγµατικότητα!
Κι έκανε πίστη την προτροπή της λυράρισσας «σαν το µατσάκι τις βιόλες» θα τα κρατάς!
Μα, τι ωραία λόγια, µυρωδικά και αγαπησιάρικα… από την πρώτη γυναίκα οργανοπαίχτισσα, που ανήχθη σε δηµιουργό!
…Εµένα µου άρεσαν οι βιόλες, δηλωτικές µε ευκρίνεια, της σηµειολογίας του Έρωτα στην Κρήτη µας!
Ούτε το κορυφαίο τριαντάφυλλο µε τις ατέλειωτες ποικιλίες, ούτε το υπέρκοµψο γιασεµί… «διαντσέτο» όπως λέγαν στις παλιές αυλές τον υάκινθο!
Η αψιά µυρωδιά επιθετική δυνατή κι αξέχαστη, όπως ο πραγµατικός έρωτας, είναι η βιόλα! Το γαρύφαλλο, το µυρωδικό και πανέµορφο, το βουτηγµένο στο κόκκινο της αγάπης!
Εκτός από τους πολλούς συµβολισµούς που έλαβε υστερότερα, αγωνιστικούς και ισχυρούς, το γαρύφαλλο αγαπήθηκε ως τιµαλφές στο… 3ο δάχτυλο, ολόχρυσο και ανεκτίµητο στον τρυφερό λόγο, την πιστή υπόσχεση και τη θέση του στο στήθος της κοπέλας!
«Αχ γαρύφαλλο µου, πες µου τα µύρα που βρήκες στο στήθος της αγάπης µου»…
Μου άρεσε όµως εξαιρετικά και η φωτογραφία, ασπρόµαυρο κειµήλιο!
Η Ασπασία Παπαδάκη που κράτησε τ’ όνοµά της, πολλές, «υπέργηρες» δεκαετίες δηλαδή, δεµένο µε την αρχέγονη Μουσική της Λεβεντογέννας, το εθνικό της έγχορδο, τη λύρα, τη λατρεµένη αχλαδόσχηµη.
∆εκατετράχρονο παιδί, η Ασπασούλα, έπιασε το ξύλο, δίχως ήχο και «µιλιά», για να του δώσει ψυχή, φωνή, έκφραση! Το σκάλισε, του ‘φτιαξε σκάφος, χορδές και µύθους!
Μοιάζει του αχλαδιού, γι’ αυτό και αχλαδόσχηµη, η αγαπηµένη µας. Λίγο παραλλάσσει από την Πολίτικη και πολύ από την Ποντιακή, που είναι φιαλόσχηµη, µε το δικό της αξιόλογο συµβολικό φορτίο! Ο κεµεντζές ή κεµανές! Στη φωτογραφία, το έξοχο προφίλ της λυράρισσας, «χαµηλόθωρρο» και µελαχρινό, µε γραµµώσεις ευγένειας, σεµνότητας και καλοσύνης, ευθέως παραπέµπει στην οµορφιά της Νήσου, της Πατρίδας! Έλκει την καταγωγή και ταλέντο από πατέρα, αδέρφια και θείους να τραβά µε στεναγµό το δοξάρι στις οµιλούσες χορδές. Τη θυµούµαι στο ραδιόφωνο παιδί, να «βραχνοτραγουδά τα Κρητικά, τα σιγανά» αλλά και τα εφτά όγδοα, άφοβα, ανοίγοντας ορίζοντες στην υπόλοιπη πατρίδα µε το… δεύτερο τη τάξη ∆ηµοτικό χορό του τσάµικου. Σ’ ένα «µικρό ασβεστωµένο καµαράκι» που λέει κι ο Νεκτάριος, η «αυτοδίδαχτη ιέρεια» µε τα κατάµαυρα µαλλάκια της σε µαντήλι, τραβά το δοξάρι του κλέους, µειγνύοντας τους µελωδικούς θησαυρούς και γλυκά, ζεστά, σεµνά, κερνά τον χρόνο, την ΚΑΤΤΑΓΩΓΗ του, σε ρακή! Αξέχαστη.
