Ω µάνα µου εφταπάρθενη* βαθιά αγκαλιά που ως ουρανός ανοίγει!
Άγγελος Σικελιανός
Μάνα! Μια λέξη, ένας ολόκληρος κόσµος. Μια δύναµη που στάθηκε όσο ήσουν παιδί, πίσω από κάθε πρώτο σου βήµα και κάθε διστακτικό «µπορώ» σου. Κουβαλά τα πρώτα σου λόγια, τα πρώτα σου όνειρα, τις µικρές ήττες σου και τις µεγάλες νίκες σου και είναι το βλέµµα που σε βρίσκει µέσα στο πλήθος, χωρίς να σε ψάξει. Κρύβει τις τέσσερις εποχές στο πρόσωπό της. Το καλοκαίρι, όταν σε αγκαλιάζει. Το φθινόπωρο, όταν σιωπά. Το χειµώνα, όταν ανησυχεί. Κι όταν χαµογελά, την ανθισµένη Άνοιξη. Κι όµως! Μέσα σε αυτές τις εναλλαγές παραµένει σταθερή, πάντα εκεί για σένα όπως ο ουρανός που δεν παύει ποτέ να υπάρχει, ακόµη κι όταν τον σκεπάζουν σύννεφα.
Μάνα! Το πρώτο σου σπίτι. Όχι αυτό µε τους τοίχους και τις πόρτες που χτίστηκε µε πέτρες, αλλά το άλλο. Το άυλο. Αυτό που χτίστηκε από χάδια, τρυφερές λέξεις, αγκαλιές, άγρυπνες νύχτες και από µια φωνή που σε ηρεµούσε όταν ο κόσµος σου έµοιαζε πολύ µεγάλος και άγνωστος. Κι αυτή η φωνή, όσο µεγάλωνες, έγινε αυτή η ξεχωριστή φωνή µέσα σου που σου λέει: «Μη φοβάσαι! Μπορείς! Όλα τα µπορείς! Αντέχεις για πολύ ακόµα!»
Η µάνα δε ζητά πολλά και µερικές φορές δε ζητά τίποτα! Μόνο δίνει τα πάντα. Χωρίς να τα µετρά. ∆ίνει χρόνο από το χρόνο της, µέχρι που δεν της µένει καθόλου. ∆ίνει δύναµη ακόµη κι όταν η δική της λιγοστεύει. ∆ίνει αγάπη, όχι σαν συναλλαγή αλλά σαν φυσική ροή, σαν το νερό που κυλά χωρίς ποτέ να αναρωτιέται αν θα συναντήσει τη θάλασσα. Είναι το πρώτο «σ’ αγαπώ» που δεν ειπώθηκε απαραίτητα µε λόγια. Το «σ’ αγαπώ» που έδειξαν οι πράξεις της, που προηγήθηκαν της φράσης. Κι αν τώρα έχεις µάθει πως η αγάπη δε χρειάζεται πάντα να ακούγεται για να υπάρχει, αρκεί να βιώνεται, µήπως έτσι το έµαθες;
Λένε πως υπάρχει κάτι ιερό στην παρουσία της. Όταν κάνεις λάθη, όταν «πέφτεις», όταν για λίγο χάνεσαι κι όταν ύστερα επιστρέφεις κουρασµένος και γεµάτος αµφιβολίες, είναι εκεί να σε ακούσει, να σε αποδεχτεί µε υποµονή, χωρίς να σε κρίνει. Κι αν χάσεις το δρόµο σου και αργήσεις να επιστρέψεις πάλι θα είναι εκεί, να συγχωρήσει -αν χρειαστεί- και να ανοίξει την αγκαλιά της να κουρνιάσεις.
Μπορεί να ήταν κάποιες φορές που, ως παιδί, δεν την καταλάβαινες. Μπορεί να νόµιζες πως υπερβάλλει, πως φοβάται περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, πως σε περιορίζει. Ίσως όµως µεγαλώνοντας, ο χρόνος να σου έδειξε πως οι φόβοι της δεν ήταν προσπάθεια ελέγχου αλλά έκφραση βαθιάς αγάπης αφού κάθε «πρόσεχε» και κάθε «µη», είχαν στόχο την προστασία σου. Ίσως να είδες πιο καθαρά, ότι πίσω από αυτή τη στάση που δεν καταλάβαινες, υπήρχε πάντα η ίδια σταθερή πρόθεση: Να σε κρατήσει ασφαλή.
Είναι όµως και το άλλο. Η µάνα -ως άνθρωπος και αυτή- κάποιες φορές παρασύρεται, κουράζεται και κάνει τα λάθη της. Μα µέσα σε αυτήν την ανθρώπινη ατέλεια, βρίσκεται η τέλεια αλήθεια της. Αγαπά όχι επειδή είναι τέλεια. Αγαπά αληθινά επειδή είναι αληθινή. Και η ανιδιοτελής γνησιότητα αυτής της αγάπης, δε χρειάζεται αποδείξεις. Και όπως τον αέρα που αναπνέεις, χωρίς να τον βλέπεις και να τον σκέφτεσαι, έτσι και η παρουσία και η αγάπη της είναι δεδοµένες. Και ποτέ δεν είναι απλώς «εκεί». Είναι τα θεµέλια πάνω στα οποία έχτισες ό,τι είσαι, το καταφύγιό σου, η δύναµη που σε στηρίζει στα δύσκολα. Κι ένα φως είναι. Ένα φως που ακόµα και από απόσταση φωτίζει το δρόµο σου. Κι όταν «φύγει» για πάντα, συνεχίζει να υπάρχει στον τρόπο που µιλάς, στον τρόπο που αγαπάς και στον τρόπο που φροντίζεις τους άλλους. Συνεχίζει όµως να υπάρχει και µέσα σου, σαν µια εσωτερική πυξίδα που σε προσανατολίζει όταν όλα γύρω σου είναι µπερδεµένα και αβέβαια.
Εν τέλει, ό,τι κι αν πούµε για τη µάνα, δε χωρά σε λόγια και σε στίχους. Όλο και κάτι θα λείπει. Αλλά αυτό που µένει και νοµίζω θα συµφωνήσεις, είναι εκείνο το συναίσθηµα που µας οδηγεί ξανά και ξανά στην πιο ανιδιοτελή και άφθαρτη µορφή αγάπης. Στην αγάπη της!
Χρόνια πολλά σε όλες τις µητέρες! Με την ευγνωµοσύνη µας.
Ως ηµέρα γιορτής της µητέρας, έχει καθιερωθεί η δεύτερη Κυριακή του Μαΐου
εφταπάρθενη: πάναγνη
*H Μαρία Σαρρή – Σαββάκη ∆ασκάλα Ειδικής Αγωγής – Συγγραφέας
