Εις τους αιώνες Άνοιξη

Κι αν ήταν Άνοιξη εκείνη, και τούτη τώρα Άνοιξη λογάται»! Μια Άνοιξη ίδια σαν και τις αλλοτινές που κρύβει ο καθένας από τους µεγαλύτερους, κι όσο πιο µεγάλος τόσο πιο πολλές αυτές οι Άνοιξες, µέσα βαθιά στα φυλοκάρδια.
…Κι αν ήταν τότε -πόσο πολύ την αναζητάς µικρέ εαυτέ- µια Άνοιξη, και τούτη τώρα, Άνοιξη λογάται. Καθάρισε το µέσα σου και κλείσε τα µάτια κι άσε όλες τις αισθήσεις λεύθερες όποτε κι όπως το µπορέσεις, για να σε κυριεύσουν µυρωδιές λεµονανθών, νερατζανθών, θυµιάµατος και του ήλιου οι αχτίνες του ελληνικού Πάσχα!
Μια Άνοιξη και τούτη, της πένθιµης καµπάνας που σηµαίνει τη Βδοµάδα τη Μεγάλη.
Κοίτα τα µικρά παιδιά πώς τρέχουν κρατώντας τις λαµπάδες τους!
Κοίτα πώς µ’ οµορφοφτιαγµένα τα µαλλάκια τους, στέκουν -τα µικρότερα- στις µύτες να φιλήσουν τα πόδια Του, να κάµουν το σταυρό τους και έπειτα να τα αχνοπάρει εντός της η κατάνυξη των Ηµερών! Κι ας µην το καταλάβουν, ίσως τα πλείστα απ’ αυτά δεν θα καταλάβουν!
Μα όταν θα έρθει -γιατί θε να έρθει κείνη η ώριµη στιγµή- που θα σταθούν κοιτώντας πίσω στα χρόνια, τούτη την Άνοιξη θα αναθιβάλλουν µες στα γεµάτα σκοτούρες κεφάλια τους! Κι ίσως το δάκρυ να φανεί στα µάτια τα µεγάλα τους γιατί… όταν και κείνα, µπαµπάδες και µαµάδες, όταν κι εκείνα παππούδες και γιαγιάδες, τότε ίσως αυτό να σκέφτονται: πως «κι αν ήταν Άνοιξη εκείνη, και τούτη τώρα Άνοιξη λογάται».