Κύριε διευθυντά,
Με τεράστια λύπη παρακολούθησα την εισβολή των ΜΑΤ στο αγαπημένο μου νησί, τη Γαύδο – ένα από τα τελευταία προπύργια της ελευθερίας. Πάτησε η μαύρη μπότα την άμμο τη χρυσή και οι κέδροι πλημμύρισαν την πλάση με το άρωμά τους για να φέρουν μιαν ισορροπία στο οικοσύστημα που καταρρέει από την άναρχη εισβολή του κεφαλαίου. “Έχουμε άδεια”, είπαν. “Από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση της Κρήτης”. Συνεργεία εργολάβων κατεδάφισαν μικρές, αυτοσχέδιες καλύβες και τα ΜΑΤ υπερασπίστηκαν σθεναρά το περιβάλλον, προστατεύοντας τους εργολάβους και τους κέρδους… Συγγνώμη! Κέδρους, ήθελα να πω.
Βλέπεις, άλλους λένε αναρχικούς και ταραξίες και άλλοι είναι τελικά. Αλλά ας μην πάμε εκεί. Θα χαθούμε στο βάραθρο των εννοιών, των χαρακτηρισμών και των -ισμων γενικότερα.
Ας πάμε απέναντι, στην Παχιά Άμμο. Εκεί όπου η Καρέτα – Καρέτα προσπαθεί να βρει μέρος να γεννήσει γιατί μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες ρίχνουν τσιμέντο και ξαπλώστρες και ομπρέλες. Εκεί όμως, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση ή η κάθε αρμόδια αρχή, δε δίνει άδεια εφόδου για τον “καθαρισμό” της περιοχής με τη δικαιολογία της προστασίας του περιβάλλοντος, αντιθέτως, δίνει απλόχερα Παχιές άδειες για την πλήρη καταπάτηση της άλλοτε εκθαμβωτικής, φυσικής ομορφιάς!…
Τα βλέπει η Καλυψώ και τρέμει. Από οργή, όχι από θλίψη. Γιατί εκείνη είναι μάγισσα. Θα βρει τον τρόπο να προστατέψει το νησί της. Εγώ λυπάμαι. Τα καλοκαίρια ψιθύριζα περπατώντας ξυπόλυτη στα μονοπάτια της “Είμαι ένας Κέδρος”.
Σ’ ευχαριστώ, Μάνα Γη
Σε ε ί δ α
Σε μύρισα
Θα κάνω ό,τι μπορώ να προλάβουν να σε γνωρίσουν κι άλλοι
Αυτό, στο οφείλω
ΑΛΚΗΣΤΙΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗ
