Και εγένετο νουτέλα
Το αγαπημένο σνακ των μικρών, η νουτέλα, δημιουργήθηκε από έναν πανέξυπνο ζαχαροπλάστη όταν η τιμή του κακάο εκτοξεύθηκε στα ύψη. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το κακάο ήταν σπάνιο και ακριβό αγαθό στην Ιταλία. Οι υψηλοί φόροι και οι περιορισμένες εισαγωγές έκαναν την παραδοσιακή σοκολάτα άπιαστη πολυτέλεια που οι περισσότερες οικογένειες δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά. Ο Pietro Ferrero, ζαχαροπλάστης στο Πιεμόντε, αντιμετώπιζε τεράστια επιχειρηματική κρίση εξαιτίας της ξέφρενης τιμής και της σπανιότητας του κακάο. Αντί να το βάλει κάτω όμως και να κλείσει το μαγαζί του, βρήκε στους λόφους της βόρειας Ιταλίας μια λύση που κυριολεκτικά… φύτρωνε δίπλα του. Ο Ferrero συνειδητοποίησε ότι τα φουντούκια ήταν άφθονα και πολύ φθηνότερα από τους εισαγόμενους κόκκους κακάο. Άρχισε λοιπόν να πειραματίζεται με μια πάστα φτιαγμένη από μικρή ποσότητα κακάο, μεγάλη ποσότητα καβουρδισμένων φουντουκιών και βούτυρο κακάο. Το αποτέλεσμα ήταν ένα συμπαγές μπλοκ που ονομαζόταν «Pasta Gianduja», και μπορούσε να κοπεί σε φέτες. Το προϊόν έγινε αμέσως αγαπημένο επειδή παρείχε τη γεύση σοκολάτας που λαχταρούσαν οι πελάτες του, με λογικό όμως κόστος. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Ferrero βελτίωσε τη συνταγή σε μια κρεμώδη εκδοχή που μπορούσε εύκολα να απλωθεί και στο ψωμί, η οποία τελικά έγινε γνωστή ως Nutella. Αυτή η εφεύρεση μετέτρεψε μια έξυπνη αντικατάσταση του κακάο σε μια παγκόσμια αυτοκρατορία που σήμερα χρησιμοποιεί περί το 20-25% της παγκόσμιας προσφοράς φουντουκιών κάθε χρόνο. Ο απεγνωσμένος τρόπος για να μην γίνει αντιληπτή η έλλειψη κακάο μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο κατέληξε σε μια από τις πιο αγαπημένες γεύσεις του πλανήτη.
Δείτε το σχετικό βίντεο εδώ: www.youtube.com/watch?v=faIYReq6Vjc
Η ιστορία της μαργαρίνης
Στα τέλη της δεκαετίας του 1860, ο πληθυσμός της Γαλλίας αυξανόταν και επιπλέον η χώρα είχε να αντιμετωπίσει έναν επικείμενο πόλεμο με την Πρωσία. Ο αυτοκράτορας Ναπολέων Γ΄ συνειδητοποίησε τότε ότι η υψηλή τιμή του βουτύρου το έκανε δυσπρόσιτο την εργατική τάξη και τους στρατιώτες του που δεν μπορούσαν να το αγοράσουν. Η έλλειψη αυτή ήταν σημαντική και δημιουργούσε σοβαρό πρόβλημα στη χώρα. Έτσι ανακοίνωσε πως θα δώσει βραβείο σε όποιον μπορούσε να δημιουργήσει μια φθηνή εναλλακτική του βουτύρου. Χρειαζόταν κάτι που δεν θα χαλούσε γρήγορα με γεύση αρκετά κοντά σε αυτή που είχε το βούτυρο και ανάλογο θερμιδικό βάρος. Το 1869, ο χημικός, Hippolyte Mège-Mouriès, κέρδισε το βραβείο δημιουργώντας μια ουσία που ονόμασε ολεομαργαρίνη. Η αρχική συνταγή περιλάμβανε ανακάτεμα βοδινού λίπους με αποβουτυρωμένο γάλα και νερό. Ενώ η διαδικασία δεν ακούγεται και τόσο ελκυστική, για την εποχή ήταν μια γαστρονομική ανακάλυψη. Παρείχε στον γαλλικό στρατό τις απαραίτητες θερμίδες για τις μάχες και έδωσε στους φτωχούς των πόλεων έναν τρόπο να απολαμβάνουν κάτι σαν… βούτυρο στο ψωμί τους. Το προϊόν τελικά εξελίχθηκε στη γνωστή μας μαργαρίνη η οποία στηρίχθηκε στο φυτικό έλαιο. Κατά τη διάρκεια των παγκοσμίων πολέμων, η μαργαρίνη έγινε ακόμη πιο απαραίτητη καθώς τα γαλακτοκομικά προϊόντα ήταν σε μεγάλο βαθμό περιορισμένα. Και παρότι το προϊόν αντιμετωπίστηκε με καχυποψία από τις γαλακτοβιομηχανίες, η έλλειψη ζωικών λιπών βοήθησε το κοινό να υιοθετήσει το υποκατάστατο. Σήμερα, η μαργαρίνη παραμένει παράδειγμα του πώς η καινοτομία μπορεί να αντιμετωπίσει μια εθνική επισιτιστική κρίση.
Δείτε το σχετικό βίντεο εδώ: www.youtube.com/watch?v=JTNCpOK9YD4 Και διαβάστε περισσότερα εδώ: www.britannica.com/topic/margarine
Ζάχαρη από ζαχαρότευτλα
Το 1806, ο Ναπολέων εξέδωσε το Διάταγμα του Βερολίνου, ξεκινώντας εμπορικό αποκλεισμό κατά της Βρετανίας. Ως αποτέλεσμα, η ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο -που παραγόταν κυρίως σε βρετανικά ελεγχόμενες αποικίες της Καραϊβικής- έγινε σπάνια σε όλη την Ευρώπη. Η ζάχαρη δεν ήταν απλώς μια πολυτέλεια. Ήταν μια σημαντική πηγή συντηρητικών και θερμίδων, και η έλλειψη της σοβαρότατο πρόβλημα. Επιστήμονες στη Γαλλία και τη Γερμανία στράφηκαν στα ζαχαρότευτλα, τα οποία ήταν γνωστό ότι περιείχαν σακχαρόζη. Υπό την πίεση και τη χρηματοδότηση της κυβέρνησης, ανέπτυξαν νέες ποικιλίες τεύτλων με υψηλότερη περιεκτικότητα σε ζάχαρη και δημιούργησαν βιομηχανικές διαδικασίες για την αποτελεσματική εξαγωγή και βελτίωση της. Μέχρι το 1812, εργοστάσια ζαχαρότευτλων λειτουργούσαν σε όλη τη Γαλλία, αποδεικνύοντας ότι η Ευρώπη μπορούσε να παράγει τη δική της ζάχαρη. Ακόμα και μετά την επανέναρξη του εμπορίου, η ζάχαρη από τεύτλα παρέμεινε ανταγωνιστική λόγω της τοπικής διαθεσιμότητάς της. Σήμερα, ένα σημαντικό μέρος της παγκόσμιας ζάχαρης εξακολουθεί να προέρχεται από τεύτλα.
Διαβάστε επίσης και το: https://en.wikipedia.org/wiki/Sugar_beet
Καφές από ραδίκια (κιχώρια)
Κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων και αργότερα του Αμερικανικού Εμφυλίου, οι ναυτικοί αποκλεισμοί κατέστησαν το εμπόριο κόκκων καφέ σχεδόν αδύνατο για πολλές περιοχές. Σε μέρη όπως η Νέα Ορλεάνη, η έλλειψη καφέ αντιμετωπίστηκε ως σοβαρότατο πρόβλημα αφού ο πληθυσμός βασιζόταν στο ρόφημα αυτό καθημερινά. Έτσι οι ντόπιοι άρχισαν να αναζητούν οποιοδήποτε φυτό που μπορούσε να ψηθεί, να αλεστεί και να μοιάζει με τη σκούρα, πικρή γεύση του αγαπημένου τους καφέ. Τελικά κατέληξαν στη ρίζα του φυτού κιχωρίου. Το κιχώριο χρησιμοποιούνταν ήδη στην Ευρώπη ως φαρμακευτικό βότανο, αλλά η έλλειψη κόκκων καφέ το μετέτρεψε σε εναλλακτική λύση. Όταν ψήνεται, η ρίζα αναπτύσσει μια βαθιά, ξηρή γεύση και ένα σκούρο χρώμα που μοιάζει αρκετά με τον παραδοσιακό καφέ. Οι λάτρεις του ροφήματος άρχισαν να αναμειγνύουν μικρές ποσότητες πραγματικού καφέ με μεγάλες ποσότητες κιχωρίου για να διαρκέσουν περισσότερο τα αποθέματά τους. Τελικά, πολλοί διαπίστωσαν ότι προτιμούσαν το γήινο, ελαφρώς ξυλώδες ύφος που πρόσθετε η ρίζα κιχωρίου στο καθημερινό τους ρόφημα. Ακόμα και μετά το τέλος των αποκλεισμών και τη σταθεροποίηση των τιμών του καφέ, η συνήθεια της χρήσης κιχωρίου παρέμεινε. Στη Νέα Ορλεάνη, το «café au lait» που φτιάχνεται με κιχώριο παραμένει το πιο διάσημο ποτό της πόλης. Και σήμερα, ο καφές από ραδίκια αποτελεί φυσικό υποκατάστατο χωρίς καφεΐνη, το οποίο παρασκευάζεται από καβουρδισμένες και αλεσμένες ρίζες του φυτού. Προσφέρει γήινη γεύση που θυμίζει έντονα εσπρέσο και είναι ιδανικό για όσους θέλουν να αποφύγουν την καφεΐνη.
Διαβάστε επίσης και το: www.smithsonianmag.com/arts-culture/chicory-coffee-mix-new-orleans-made-own-comes-180949950
