Ορεξάτη εξύπνησα τη σηµερνή µέρα την άγια τσι Μεγάλης Παρασκευής.Την’ηµέρα αν’ήθελε ο Θεός την είχα προγραµµατισµένη απούντα χθές αργά.Κάθε χρόνο και όσο θαν’ έχω την υγιά µου πιαίνω ετσά λωίς τη Μεγάλη Πέµπτη να θυµιάζω τσι φευγάτους,στο Μοναστήρι που κoίτουνται για να µή µ’ απαντίχνουνε εκείνοινά που µου κάψανε τη ψυχή µου, µε τη καρδιά µου και µε κριµατίσουνε ετούτεσάς τσι αγιασµένες µέρες.
Τα παιδιά µου Παναγία µου στα παράδωκα για να µου τα προσέχεις γιατί τσοι φοβήθηκα, πως έψαχναν ευκαιρίες να µου τα παρασύρουνε, σε άλλους κόσµους, µε πράξεις, απού δεν τάχω εγώ οδηγήσει. ∆ε το µετάνιωσα Παναγία µου, που στα παράδωκα, να τάχεις στην αγκαλιά σου µαζί µε το Χριστό.Μου τ’ αγκάλιασες, µου τα προστάτεψες και µου τα χαρίζεις κάθε µέρα χαρούµενα και ευτυχισµένα.
Μεγάλη Παρασκευή ετέτοια µέρα, δε κάνω ποτές µου δουλειές που γίνουντε τσ’ άλλες µέρες. Άναψα τα κάρβουνα και ξεκίνησα για το Μοναστήρι τσι Παναγίας πούνε στη µιά µου µπάντα, για να θυµιάσω και να προσευχηθώ και να µονολογώ, δόξα σοι ο Θεός, κάνοντας το Σταυρό µου, ξανά και ξανά για τα όσα, µε όσα έχω και έχω περασµένα. Θ’ ανάψω τα καντήλια και εφτά(7) κεράκια,για το κόσµο ούλο, για τσι φευγάτους, µε τσι ζωντανούς, τσ’ εδικούς, µε φίλους, για τα κοπέλια µου και για µένα. Το γαερµό, θα θυµιάσω τ’ανώγια, µε τα κατώγια, τα εικονίσµατα, µε τσι φωτογραφίες όσων εφύγανε. Κιαπόης θα θέσω το θυµιατό κάτω απού τα εικονίσµατα, όσπου να σβήσουνε τα κάρβουνα και να τελειώσει το λιβάνι.
Απού νωρίς ετάϊσα τσι κάτες, που δενεµπορούσανε να περιµένουνε, ούλοι εφωνιάζανε µαζί, επεινούσανε.Θαρώ πως οι θηλυκές είναι ούλες µωρoµάνες γεννηµένες πέρα πόδες, µέσ’ τσ’ αχεριώνες. Ετάισα και τσι όρνιθες, εκοίταξα και τη φωλιά ανέχει κανένα αυγό, να το πάρω, για να µη το σπάσουνε. Έριξα και µια µαθιά τσι κλοσούς, που έχω στεµένη, αν έχει νερό, µε φαΐ, γιατί απού αύριο ανήµερα θαν’ είναι δώρο πασχαλιάτικο.
Έίναι ώρα ντονε να βγούνε τα κοτοπουλάκια µου.Ως κιάνδε µ’ ακούει έχω και δυό (2) προβατάκια για το γάλα, το γιαουρτάκι, µε τη µυζήθρα και για κιανένα ζηλοκοµπάκι. Στα καλτσούνια τα παιδάκια µου δε λένε ποτές όχι µα και για ούλα ετούτανά τ’ αγαθά του Θεού. Τ’ άρµεξα εστέρεψα το γάλα στο ψυγείο να το πήξω µε το βραδινό για µυζήθρα.Το γιαούρτι θα το πήξω απού ∆ευτέρα του Πάσχα, γιατί µού πανε πως θαν’ έρθουνε τα κοπέλια µου τη Τετάρτη. ∆ε στένω τσικάλι ποτές µου τη σηµερινή µέρα, οι ελιές µε το παξιµάδι θαν’ είναι στο τραπέζι απάνω,γ ια οντέ θα πεινάσω, πίνοντας νερό και δοξάζοντας το µεγαλοδύναµο Θεό, για τα καλά και τά παράξενα που µού χει µπεµπάτα. Τηναποδέλειπη µέρα θα τη περάσω.
