ΓΙΑ κάθε κυβέρνηση, οι ανακοινώσεις στη ∆ΕΘ αποτελούν ελπίδα βελτίωσης της ζωής των πολιτών και νέο ξεκίνηµα της πολιτικής στη χώρα… Στο δηµοσκοπικό προσκήνιο βρίσκονται οι Τσίπρας, Καρυστιανού και Σαµαράς, µε προοπτική διεµβολισµού του ΣΥΡΙΖΑ -εν γένει της αριστεράς- και της Ν∆. Θα προκύψει νέο πολιτικό σκηνικό; Ή, το πολιτικό µας σύστηµα θα συνεχίσει να παραµένει καθηλωµένο, πρόσθετα διαιρεµένο και ανίκανο να σχηµατίσει µια ενιαία αντιπολίτευση;
ΟΙ ∆ΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ θέτουν το πρόβληµα εµπιστοσύνης της κοινωνίας προς το πολιτικό σύστηµα εν συνόλω. Μπορεί, το ίδιο να συµβαίνει και αλλού (Γαλλία), όµως εκεί υπάρχουν στοιχειώδεις ασφαλιστικές δικλείδες, ώστε η πολιτεία να µη καταρρεύσει. Στη χώρα µας, δυστυχώς, κανείς δεν φαίνεται να ανησυχεί για το φαινόµενο της πλήρους απαξίωσης των ελληνικών κοµµάτων. Στους τυφλούς, ο µονόφθαλµος…
ΥΠΑΡΧΕΙ η βεβαιότητα ότι οι θεσµοί χειραγωγούνται “άνωθεν”, το κοινοβούλιο υποβαθµίζεται, η κυβέρνηση αγνοεί τις βασικές ανάγκες της κοινωνίας, δεν προβαίνει στην ουσιαστική αλλαγή του άρθρου 86 του Συντάγµατος (περί ευθύνης υπουργών). Επιπλέον, υπάρχει η πεποίθηση (εκ Τραµπ ορµωµένη) ότι το “δίκαιο της πυγµής” επικρατεί παντού κι ότι η αυστηρότητα του κράτους εφαρµόζεται επιλεκτικά µόνο στους αδύναµους πολίτες… Το άρθρο 86, στην παράγραφο 1, λέει ότι «µόνο η Βουλή έχει την αρµοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν µέλη της Κυβέρνησης ή υφυπουργοί για ποινικά αδικήµατα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους». Και δη κατά πλειοψηφία! Άντε να βρείς την πλειοψηφία στη σηµερινή Βουλή…
ΣΤΟ ελληνικό Κοινοβούλιο οι όροι µε τους οποίους διεξάγονται ουσιώδεις συζητήσεις σε θέµατα που άπτονται ττων συµφερόντων του λαού, µόνο απογοήτευση προκαλούν. Έτσι, στις δηµοσκοπήσεις όλοι χάνουν. Μια ενιαία αντιπολίτευση υπό την ηγεσία κάποιου “άφθαρτου”, παραµένει όνειρο φθινοπωρινής νυκτός. Όλα τα κόµµατα και οι αρχηγίσκοι τους αποβλέπουν στο να… κερδίσουν µόνο εντυπώσεις!
ΤΑ ΠΑΝΤΑ κινούνται µόνο στην ανατροπή “του διεφθαρµένου -παρόντος- καθεστώτος”, χωρίς όµως να προτείνεται από κανέναν ένα άλλο καλύτερο! Τους αρκεί “να φύγει ο Μητσοτάκης”, κάτι που χαρακτηρίζει ανέκαθεν την κάθε αντιπολίτευση: να φύγει µε κάθε τίµηµα η κυβέρνηση, για να κυβερνήσουµε εµείς και ούτω καθ’ εξής.
Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, αν και διαπιστώνει πως ό,τι και να κάνει έχει κολλήσει δηµοσκοπικά, περιορίζεται στην προσπάθειά της να µη χάσει περαιτέρω, χωρίς δυστυχώς να αναλογίζεται τι φταίει για την πτώση της (Τέµπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, Ευρωπαία Εισαγγελέας κ.λπ.). Η έννοια της δικαιοσύνης είναι διαχρονικά συνυφασµένη µε το κοµµατικό συµφέρον και όχι µε τη σωστή απόδοσή της: αδικαιολόγητες κωλυσιεργείες, αναβολές επί αναβολών, αποκρύψεις στοιχείων, παλινωδίες κ.ά., δίνουν την εντύπωση -ή και τη βεβαιότητα- στους ψηφοφόρους, ότι έχουµε µια κυβέρνηση “από τα παλιά” που δεν µπορεί ουσιαστικά να αλλάξει τη χώρα, πλην της… ψηφιοποίησης των πάντων!
ΚΙ ΑΝ ακόµα, λοιπόν, µια “ανανεωµένη” Ν∆ βγει πρώτη στις επόµενες εκλογές, θα της είναι τροµερά δύσκολη η αυτοδυναµία. Αν µάλιστα, ο Σαµαράς αποφασίσει να κάνει δικό του κόµµα, η αδυναµία συνεργασίας θα είναι πολύ δυσκολότερη… Εξίσου δύσκολο θα είναι είναι µε ποιο ή ποια κόµµατα της διεσπαρµένης αντιπολίτευσης θα συνεργαστεί για να κυβερνήσει. Όλοι θα κληθούµε να αναµετρηθούµε µε τη βαθιά πολιτική δυσπιστία µας έναντι όλων, κυρίως την παρατεταµένη συστηµική κρίση που τροφοδοτεί και την κρίση εµπιστοσύνης µας.
