ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ Κοινοβούλιο χρησιµοποιείται η παλιά φρασεολογία (αριστερά-δεξιά, συντηρητικοί-προοδευτικοί). Όµως οι λέξεις είναι κενές περιεχοµένου. Κυριαρχεί η παλιά µανιχαϊστική αντίληψη (κακοί-καλοί, “ή αυτοί ή εµείς” κ.λπ.) που δεν επιτρέπει µη διχαστικό λόγο. Το χειρότερο είναι ότι έχουµε µια αριστερά στην αντιπολίτευση που αδυνατεί να συντονιστεί, λόγω της αλληλοκαχυποψίας και αλληλοφοβίας της.
Ο ΤΣΙΠΡΑΣ του 2026 δεν είναι αυτός του 2015. Σήµερα, άλλες είναι οι οικονοµικές συνθήκες, άλλοι κυβερνούν για 7 χρόνια, µε επιτυχίες, σκάνδαλα, εγκλήµατα και αποτυχίες… Σε έναν κόσµο που περνά απανωτές κρίσεις, η χώρα έχει, τουλάχιστον, σταθερότητα (εσωτερικό) και ασκεί προσεκτική επιθετική πολιτική (εξωτερικό). Η αλήστου µνήµης “κυβερνώσα Αριστερά” δυσκολεύεται να πείσει για το καλύτερο.
ΓΙΑ ΝΑ επιβιώσει και να “ηγηθεί” ο οιοσδήποτε νέος αρχηγός της αντιπολίτευσης, θα πρέπει να αφουγκραστεί εκ βαθέων το λαό (όχι “ψηφοθηρικώ τω τρόπω” µόνο) και να συλλάβει τα θέλω και τα όνειρά του! Την «Κεντροαριστερά» πολλοί ηράσθησαν, αλλά λίγοι την παντρεύτηκαν στο παρελθόν. Η Ν∆ έχει υποκλέψει σηµαντικά ποσοστά από το “µεσαίο χώρο” που παραδοσιακά ανήκε στην Κεντροαριστερά-είτε πρέσβευε αριστερές είτε δεξιές αντιλήψεις.
Ο ΠΑΠΑΝ∆ΡΕΪΣΜΟΣ δεν ανασταίνεται µε νέα “συµβόλαια µε το λαό” ή “µανιφέστα”. Θέλει βαθιά βουτιά στο παρελθόν του χώρου, θέλει επικαιροποίηση ή άγγιγµα των πολύ σοβαρών προβληµάτων του λαού, πλαισίωση του “νέου ηγέτη” από ευφυείς συνεργάτες, όχι ιδεολογικά αρτηριοσκληρωτικά ή περιφρονώντα το Σύνταγµα άτοµα. Ο Τσίπρας, µετά την εγκατάλειψη του ΣΥΡΙΖΑ και την αποστασιοποίησή του από αυτόν, δεν νοµίζουµε ότι είναι σε θέση να προσελκύσει ψήφους από άλλους χώρους, πλην του πρώην κόµµατός του. Η διεύρυνση δεν ήταν ποτέ στα “ατού” του (ΑΝΕΛ). Όσο για το “αφήγηµα” που υιοθετεί στο µανιφέστο του, είναι µάλλον συµπίληµα πολλών ακαθόριστων εννοιών (Σοσιαλδηµοκρατία, Πολιτική Οικολογία και Ριζοσπαστική Αριστερά .
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ τI είχε υποσχεθεί ο πρώην πρωθυπουργός, πριν το 2015. Τι µας πρόσφερε, τι υποσχόταν να κάνει και δεν έκανε… Έτσι, ό,τι και να γίνει µε τα κόµµατα της αντιπολίτευσης (συγχωνεύσεις, συνεργασίες, µετακινήσεις βουλευτών, ανεξαρτητοποιήσεις κ.λπ.), η µοίρα της Αριστεράς είναι προδιαγεγραµµένη: να πορεύεται αλληλοσπαρασσόµενη και διασπώµενη. Μακάρι, το µέλλον να µας διαψεύσει…
