Ο ∆ΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ και ιστορικός µελετητής της εµφυλιακής Ελλάδας, Γάλλος Dominique Eudes (“Οι Καπεταναίοι”), στις σελίδες 138-139 του βιβλίου του αναφέρει µια συγκριτική “προσωπογραφία” δύο περιούσιων λαών, που κάνει ο Τσώρτσιλ στα Αποµνηµονεύµατά του (“Ιστορία του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου”, τ. 6, σ. 105-106, “Κ”) . ∆υστυχώς, επαληθεύεται µε τα καµώµατά µας. Η προσωπογραφία αφορά τους Έλληνες και τους Εβραίους. Γράφει:
«ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ είναι, µαζί µε τους Εβραίους, η φυλή µε τη µεγαλύτερη κλίση προς την πολιτική. Όσο απελπιστική και αν είναι η κατάστασή τους, όσο σοβαρό κίνδυνο κι αν διατρέχει η χώρα τους, µένουν πάντα διαιρεµένοι σε πολυάριθµα κόµµατα, µε πολυάριθµους αρχηγούς που αντιµάχονται µεταξύ τους µε πείσµα. Λέγεται -και πολύ σωστά- πως όπου υπάρχουν τρεις Εβραίοι, µπορεί κανείς να βρει δύο πρωθυπουργούς και έναν αρχηγό της αντιπολιτεύσεως· το ίδιο ισχύει και γι’ αυτή την αρχαία και φηµισµένη φυλή, της οποίας ο αγώνας για την ύπαρξη, γεµάτος θύελλες και χωρίς τέλος, φτάνει ως τις πρώτες καταβολές της ανθρώπινης σκέψης.
ΚΑΙ ΟΙ ∆ΥΟ (λαοί), περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, έβαλαν στον κόσµο την έντονη σφραγίδα τους. Και οι δύο έδειξαν µιαν ικανότητα επιβίωσης παρά τους διαρκείς κινδύνους και τους κατατρεγµούς από ξένους κατακτητές, µια ικανότητα που δεν αντισταθµίζεται παρά µε τη δυνατότητά τους να συντηρούν αιώνια διαφωνίες, µνησικακίες και εµφύλιες έριδες. Οι χιλιετηρίδες δεν άλλαξαν τίποτα από τον χαρακτήρα τους και δεν λιγόστεψαν ούτε τις συµφορές τους ούτε τη ζωτικότητά τους. Οι δύο φυλές επέζησαν παρά την εχθρότητα του κόσµου απέναντί τους και παρά το κακό που κατόρθωσαν να κάνουν στους εαυτούς τους· και καθεµιά τους µας µεταβίβασε, µε τον τρόπο της, την κληρονοµιά της ιδιοφυίας και της σοφίας τους.
∆ΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ άλλες δύο πόλεις που να βάρυναν τόσο στην Ιστορία της ανθρωπότητας όσο η Αθήνα και η Ιερουσαλήµ. Το µήνυµα που µας µετέδωσαν στη θρησκεία, στη φιλοσοφία και στην τέχνη, χρησίµεψε σαν φάρος για τη σύγχρονη πίστη και κουλτούρα. Παρά την ξένη κυριαρχία αιώνων, που συνοδεύτηκε από αφάνταστη καταπίεση, αποτελούν ακόµα στον σηµερινό κόσµο κοινότητες και δυνάµεις γεµάτες ζωή και δράση, που καβγαδίζουν στο εσωτερικό τους µε ακόρεστη διάθεση. Σε ό,τι µε αφορά, πάντα πήρα το µέρος τους· και πιστεύω στην ακατάβλητη δύναµή τους να επιβιώσουν, παρόλες τις εµφύλιες έριδές τους, µέσα στην παγκόσµια δίνη που απειλεί να τις καταπιεί».
∆ΕΝ ΜΑΣ ΞΕΝΙΖΕΙ συνεπώς σήµερα, ότι το “νέο” κόµµα του κ. Τσίπρα ήρθε να κουµπώσει µε την πλειάδα των άλλων µικρών κοµµάτων της αντιπολίτευσης. Εκπληρώνοντας έτσι τα όσα παραπάνω υποστήριζε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ (1957). Ουδέποτε θυµάµαι στα χρονικά της πολιτικής ζωής του τόπου, τέτοιο “συνωστισµό” κοµµάτων στην αντιπολίτευση (Κασελάκης, Βαρουφάκης, Λατινοπούλου, Νατσιός, Κωνσταντοπούλου, Κουτσούµπας, Φάµελλος, Ανδρουλάκης, Καρυστιανού και τώρα ο πολύσηµος ΕΛ.Α.Σ του Τσίπρα και πιθανόν αργότερα κι ο Σαµαράς..!) Να µας χαιρόµαστε, λοιπόν!
