ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ χρόνια του (2005-2025) γιορτάζει το “Μουσείο Τυπογραφίας” των Γιάννη και Ελένης Γαρεδάκη, στα Χανιά. Μια σπουδαία επέτειος “ενηλικίωσης” ενός Μουσείου που βασίστηκε µόνο στο µεράκι και το πάθος των δηµιουργών του. Η ιδέα ανήκει από κοινού στον κ. Γ. Γαρεδάκη και στον παλαιό συνεργάτη του, Μιχ. Γρηγοράκη (Μίγρης), η δε πραγµατοποίηση του ονείρου ανήκει εξ ολοκλήρου στο ζεύγος Γαρεδάκη και τους νυν συνεργάτες τους. ∆εν εφείσθησαν και δεν φείδονται κόπων και χρηµάτων, σε αγαστή πάντα συνεργασία µε την εφηµερίδα “Χανιώτικα νέα”, ώστε το Μουσείο Τυπογραφίας” να έχει φθάσει σήµερα να αναγνωρίζεται διεθνώς για την προσφορά του από διακεκριµένους φορείς και προσωπικότητες όλου του κόσµου.
ΑΛΛΑ ποια είναι γενικά η προσφορά της τυπωτικής “µηχανής” του Γουτεµβέργιου, ώστε να υπάρχουν Μουσεία Τυπογραφίας σε διάφορα σηµεία του κόσµου; Ο αντίκτυπος της προσφοράς περιλαµβάνει (µέχρι την επινόηση του διαδικτύου µε Microsoft, google, fb, webblog, e-book κ.ά.) τα πιο κάτω:
- Προκλήθηκε τεράστια αύξηση της ποσότητας των βιβλίων συγκριτικά µε τις χειροποίητες από scriptores (συνήθως µοναχούς) µεθόδους.
- Αύξηση της πρόσβασης σε βιβλία από όλα τα στρώµατα µιας κοινωνίας, στο µέτρο της διαθεσιµότητας των βιβλίων, του χαµηλότερου κόστους τους, αλλά και του πολιτεύµατος των κοινωνιών!
- Εκδόθηκαν έργα περισσότερων συγγραφέων, κλασικών, γνωστών και αγνώστων.
- Οι επιτυχηµένοι συγγραφείς µπορούν τώρα να βιοποριστούν αποκλειστικά από την συγγραφή βιβλίων.
- Καθιερώθηκαν τα Νόµπελ λογοτεχνίας-ουσιαστικά των βιβλίων που προκαλούν γενικότερο προβληµατισµό.
- Με τη “γραπτή” διεύρυνση στη χρήση της καθοµιλουµένης στην Ευρώπη αντί της Λατινικής γλώσσας στα έντυπα βιβλία, ενισχύθηκαν οι εθνικές γλώσσες, κατά συνέπεια και τα δηµοκρατικά πολιτεύµατά της.
- Έχουµε τροµακτική αύξηση των ποσοστών του αλφαβητισµού, µε ελάττωση του αναλφαβητισµού σε µηδαµινά ποσοστά.
- Η διάδοση των ιδεών σχετικά µε ζητήµατα θρησκείας, ιστορίας, επιστήµης, ποίησης, τέχνης και καθηµερινής ζωής, είναι εντυπωσιακή-αλλά και εκρηκτική.
- Τα παλιά χειρόγραφα βιβλία έχουν, ως σπάνιο είδος σήµερα, ακριβύνει κατά πολύ, όπως και οι πρώτοι κώδικες που µπαίνουν σε διεθνείς δηµοπρασίες.
- Έγινε ευκολότερη η οργάνωση κινηµάτων από αρχηγούς οι οποίοι δεν είχαν φυσική επαφή µε τους ακολούθους τους. Είτε µε αφίσες-µηνύµατα, φέιγ βολάντ µέσω εφηµερίδων, είτε µόνο γράφοντας “επαναστατικά” βιβλία.
- ∆ηµιουργήθηκαν ιδιωτικές, δηµοτικές, κρατικές -γενικά δηµόσιες βιβλιοθήκες.
- Η Πολιτεία που φοβάται την ελεύθερη καταγραµµένη σκέψη, επινόησε τη λογοκρισία (ουσιαστικά την απαγόρευση) ανεπιθύµητων γι αυτήν βιβλίων κ.ά.
ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ δεν δικαιολογούν, άραγε, την ύπαρξη ενός Μουσείου Τυπογραφίας που προβάλλει την ανεκτίµητη προσφορά του Γουτεµβέργιου στην ραγδαία ανάπτυξη του σύγχρονου κόσµου;
Στ.Γ.Κ., ∆εκ. ‘25
